Τα μήλα κάτω απ’ τη μηλιά

«Δεν έχει σημασία ποιος ήταν ο πατέρας μου. Αυτό που έχει σημασία είναι ποιος θυμάμαι ότι ήταν» είχε γράψει μια αμερικανίδα ποιήτρια. Κι όμως! Στον επαγγελματικό αθλητισμό μετράει και παραμετράει το όνομα του πατέρα και συχνά αυτό το βάρος αποδεικνύεται ανυπέρβλητο για τους επίδοξους σταρ, που αποφασίζουν να ακολουθήσουν τα χνάρια της πατρικής φιγούρας.

Θα καταφέρει, άραγε, να αποτελέσει εξαίρεση ο 15χρονος γιος του βετεράνου άσου της Φόρμουλα1 Μίχαελ Σουμάχερ; Ο μικρός πήρε τη δεύτερη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κάρτινγκ που πραγματοποιήθηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο στη Γαλλία, ωστόσο και μόνο το ότι αποφεύγει να χρησιμοποιεί το όνομα του πατέρα του – που μετά το τραγικό ατύχημα στις Αλπεις αναρρώνει στην οικία του στη Λωζάννη – μαρτυρά ότι δεν είναι εύκολο να έχει κανείς τόσο διάσημο πατέρα.

«Ο στόχος μου είναι να γίνω παγκόσμιος πρωταθλητής. Βρίσκομαι μόνο στο ξεκίνημα της καριέρας μου», δήλωσε ο Mick Junior, ο οποίος στους αγώνες χρησιμοποιεί το πατρώνυμο της μητέρας του, Κορίνα Μπετς.

Ο ΣΜΑΪΧΕΛ. Οι περισσότεροι, βέβαια, εκκολαπτόμενοι άσοι δεν απαρνιούνται το όνομα του πατέρα τους, αλλά έχουν μάθει να ζουν με αυτό. Ο γιος του παλαίμαχου δανού τερματοφύλακα Πέτερ Σμάιχελ, Κάσπερ, θα πρέπει να αισθάνεται διπλά υπερήφανος, καθώς η ομάδα του Λέστερ πέτυχε προ ημερών απίστευτη νίκη (5-3) επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, με την οποία ο πατέρας του είχε γράψει ιστορία κατακτώντας μεταξύ άλλων πέντε πρωταθλήματα και ένα Τσάμπιονς Λιγκ.

ΖΙΖΟΥ Χ 4. Ενδιαφέρουσα περίπτωση αποτελούν οι τέσσερις γιοι του σπουδαίου Ζινεντίν Ζιντάν, καθώς όλοι τους αγωνίζονται σε ομάδες της Ρεάλ Μαδρίτης, από τον 8χρονο Ελίας που ενεγράφη πέρυσι στην ακαδημία ώς τον 19χρονο Εντσο που παίζει στη Real C στη Γ’ Ισπανίας.

ΘΡΥΛΟΙ ΚΑΙ ΘΝΗΤΟΙ. Ο γιος του «ιπτάμενου Ολλανδού» Γιόχαν Κρόιφ, Τζόρντι, που δεν έκανε και μικρή καριέρα (Μπαρτσελόνα, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, εθνική Ολλανδίας), δεν θα μπορούσε να το περιγράψει με πιο παραστατικό τρόπο:  «Υπάρχουν δύο τύποι ποδοσφαιριστών: οι θρύλοι και οι θνητοί. Ο πατέρας μου ήταν θρύλος και εγώ θνητός. Οι θρύλοι έρχονται, κάνουν πράγματα και μένουν στην Ιστορία. Οι θνητοί ερχόμαστε, κάνουμε πράγματα και πεθαίνουμε. Ποτέ δεν είχα πρόβλημα να αντέξω την πίεση που δημιουργούσαν τα επιτεύγματα του πατέρα μου. Περισσότερο τα ΜΜΕ ονειρεύονταν ότι θα μπορούσα να έχω τα ίδια γονίδια μαζί του. Για κακή μου τύχη, αυτό δεν συνέβη…».