Μαρία Καλλιμάνη: «Χάσαμε όλοι τις ανέσεις μας από την κρίση»

Η πρωταγωνιστική της εμφάνιση στην ταινία «Στο σπίτι» του Αθανάσιου Καρανικόλα έρχεται να σφραγίσει μια πετυχημένη πορεία στον κινηματογράφο (από τον «Μαχαιροβγάλτη» του Γιάννη Οικονομίδη, μέχρι το «Miss Violence» του Αλέξανδρου Αβρανά), ενώ αξιοσημείωτες είναι οι εμφανίσεις της τόσο στη μικρή οθόνη όσο και στο σανίδι. Η Μαρία Καλλιμάνη μιλάει στα «ΝΕΑ» για την περιπέτεια της Νάντιας, της ηρωίδας που ενσαρκώνει, αλλά και για την περιπέτεια να είσαι ηθοποιός στην Ελλάδα.

«Αγία». Τι σημαίνει αυτό, πραγματικά; Η Νάντια δεν είναι αδύναμη ούτε ηττοπαθής. Κινείται από έναν δικό της ψυχικό κόσμο πολύ ιδιαίτερο, έχει γερές ρίζες. Μίλησα με μια γυναίκα από τη Γεωργία προετοιμάζοντας τον ρόλο, είχα και εκείνη τη σκηνή όπου τηλεφωνώ στους δικούς μου και χρειάζομαι βοήθεια. Ξέρεις οι γυναίκες εκεί είναι πραγματικά δυνατές, αυτές είναι που στα δύσκολα χρόνια τους ξεκίνησαν να φύγουν από τη χώρα τους για να έλθουν εδώ. Οι άνδρες απλώς ακολούθησαν.

Η ακεραιότητά της. Και κάποιοι άνθρωποι που έχουν ταλαιπωρηθεί, ξέρεις, εκτιμούν αλλιώς κάποια πράγματα και έχουν μια βαθιά ηθική. Οχι με τη χριστιανική έννοια, αλλά εκτιμά αυτά που της έχουν δώσει αυτοί οι άνθρωποι. Η ταινία δεν ηθικολογεί, νομίζω όμως πως μιλάει για μια ηθική κρίση στο πλαίσιο της οικονομικής.

Κοίτα, υπάρχει μια τάξη που ζούσε σε μια φούσκα. Μέσα σε αυτή τη φούσκα ζει και η οικογένεια της ταινίας, που φοβούνται ότι θα χάσουν το σπίτι τους. «Δεν μπορώ να είμαι με έναν άρρωστο» λένε στο φιλμ – και εκεί συνειδητοποιείς πως κάποιοι «μικρύναμε» μέσα στις ανέσεις μας.

Ναι τους βλέπω. Και αυτούς αλλά και ανθρώπους όπως η Νάντια, που αγωνίζονται με έναν δικό τους τρόπο. Ξέρεις, εμείς οι ηθοποιοί… δεν την πολυκαταλάβαμε την οικονομική  κρίση. Πάντα ήταν σε κρίση το επάγγελμα!

Εγώ για αρχαιολόγος πήγαινα. Είχα μεγάλο πάθος, πήγαινα στις ανασκαφές, χωνόμουν στα σκάμματα… Ομαδική και σωματική δουλειά, τα κοινά στοιχεία με την υποκριτική. Στην οποία οδηγήθηκα ύστερα από ένα προσωπικό γεγονός, τον θάνατο του πατέρα μου. Μέχρι τότε αγαπούσα το θέατρο, αλλά για κάποιον λόγο δεν είχα διανοηθεί να ασχοληθώ σοβαρά. Κι όμως άρχισα τα σεμινάρια και μέσα, ας πούμε, από την «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή εγώ ανακούφιζα τη δική μου απώλεια. Είχα την ανάγκη να εκφραστώ με αυτόν τον τρόπο. Πολλές φορές, ένα προσωπικό γεγονός σε ωθεί να ανακαλύψεις αυτόν τον δρόμο.

Ε μα δε το λες και εύκολα! Δεν ξυπνάς μια μέρα και πηγαίνεις στη δραματική σχολή. Παλαιότερα που η κοινωνία μας ήταν ακόμα πιο κλειστή, ήταν ακόμα πιο δύσκολο – δεν είχε και την καλύτερη φήμη το επάγγελμα! Η προκατάληψη έφυγε, αλλά έμεινε η δυσκολία να βρεις δουλειά. Και όσο δύσκολα τη βρίσκεις τόσο εύκολα τη χάνεις.

Κάνω και σινεμά, και θέατρο, και τηλεόραση. Λιγότερη τηλεόραση, είναι η αλήθεια – όταν βρίσκεται κάποιο καλό σενάριο, ορμάω! Αυτό όμως συμβαίνει πολύ σπάνια. Είχα εμφανιστεί στο «Νυχτερινό δελτίο» του Κοκκινόπουλου και μετά στο «Δέκα». Τώρα, αν με ρωτάς τι προτιμώ… Κοίτα, έχω πάθει ζημιά με το σινεμά. Το έχω αγαπήσει πάρα πολύ. Δεν φανταζόμουν ότι η καριέρα μου θα πήγαινε προς τα κει. Σκέψου πως είχα περάσει δεκατέσσερα χρόνια στο θέατρο μέχρι να κάνω την πρώτη μου κινηματογραφική δουλειά. Είχα μια μικρή σκηνή στη «Χώρα προέλευσης» του Τζουμέρκα, ο Λίτσης μου είπε ότι ο Οικονομίδης έψαχνε πρωταγωνίστρια για τον «Μαχαιροβγάλτη» και ξαφνικά βρέθηκα στην ταινία. Και τώρα φαντάσου εμένα ανάμεσα στον Οικονομίδη και στον Βαγγέλη Μουρίκη. Εκεί αρχίζει και η ουσιαστική σχέση μου με το σινεμά, που το βλέπω να ανοίγεται διεθνώς – χωρίς βοήθεια είναι η αλήθεια. Ο τρόπος με τον οποίο γίνεται κινηματογράφος εδώ, είναι ηρωικός. Απολύτως ηρωικός!

Τι να σου πω; Κακώς το κοινό αδιαφορεί από τη μια, από την άλλη λείπει ένα ποιοτικό mainstream σινεμά. Ενα καλό mainstream σινεμά που θα μπορούσε να δώσει ώθηση στα πράγματα. Είναι και γεμάτη τούρκικα σίριαλ η τηλεόραση…