Τηγανητά αβγά στην κουζίνα του Μπέρνσταϊν!

Στόχος του Γιώργου Χατζιδάκι είναι να αναδειχθούν ξανά και τα λιγότερο γνωστά έργα του πατέρα του στην ημεδαπή, όπως «Ο κύκλος του CNS» ή το πιανιστικό του έργο. Να ηχογραφηθούν σε στούντιο ή στις συναυλίες – το ποτάμι Χατζιδάκι, που λέγαμε – τα περισσότερα ανέκδοτα και να εκδοθούν σε CD από τον Σείριο, τη δισκογραφική του που ακόμη πιστεύει πως «Στον Σείριο υπάρχουν παιδιά». Αλλά και η θεατρική του μουσική για τον Αριστοφάνη, η «Λυσιστράτη», οι «Θεσμοφοριάζουσες», οι «Εκκλησιάζουσες», έργα που «έντυσε» μουσικά στο Εθνικό Θέατρο. Οι συμφωνικές του καντάτες, τα «Πινδαρικά» και η «Αποστολή». Οι μουσικές του για τις 96 συνολικά ταινίες που «έντυσε». Με πρώτες ανέκδοτες εκείνες για την αμερικανοϊταλική παραγωγή «The Martlet’s Tale» του 1970 με την Κατίνα Παξινού, όπου πρωτακούστηκε η αγαπημένη «Μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων», για τις ταινίες «The Steps» του 1966 και «The Pedestrian» του 1973 σε σκηνοθεσία και ερμηνεία Μαξιμίλιαν Σελ, όπου εντοπίζεται το πρώτο υλικό για τον «Χορό του μεσημεριού», η βασική ιδέα για τον «Αλκιβιάδη και το μεθυσμένο κορίτσι». Η «Οπερα για πέντε», 49 λεπτά μουσικής. Οι μουσικές του για μπαλέτο, κάποιες από τις οποίες θα ηχογραφηθούν ξανά, την ώρα που ο Γιώργος Χατζιδάκις κάνει συνεννοήσεις για παρουσίασή τους με νέες χορογραφίες. Επίσης μένει να αποσαφηνιστεί το ανέκδοτο και άγνωστο φωτογραφικό υλικό. Και να εκδοθεί. Χιλιάδες φωτογραφίες. Κάποιες περίεργες. Ο Γιώργος Χατζιδάκις γελάει καθώς θυμάται μία από αυτές: Στη Νέα Υόρκη το 1968-69, στην κουζίνα του Λέοναρντ Μπέρνσταϊν, με τη μητέρα του μαέστρου και συνθέτη να ετοιμάζει για τους δύο άνδρες τηγανητά αβγά!

«Για όλα αυτά τώρα πλέον υπάρχουν οι συνθήκες για να γίνει η έκδοσή τους» μου λέει καθώς αφήνουμε πίσω τις γοητευτικές μελωδίες του Μάνου Χατζιδάκι στο Στούντιο Β, στον πρώτο όροφο της ΝΕΡΙΤ, για να αποχαιρετιστούμε στον μάλλον παγερό – από ανθρώπους – διάδρομο με τις εικόνες του Μάνου Χατζιδάκι, του Δημήτρη Μητρόπουλου, των Ορχηστρών.

«Α, κι ένα ακόμη μεγάλο θέμα: τα ημερολόγιά του που κρατούσε από το 1945» μου λέει τελευταίο. Εκεί που ο Μάνος Χατζιδάκις, μόνος πάνω από τις σελίδες του, κατέγραφε όσα έμελλε να μας συμβούν και είχε – όπως πάντα και στη μουσική του – μια πνοή λύτρωσης, μια λύση να προσφέρει. Εν προκειμένω γραπτά. Οπως: «Η μορφή του τέρατος είναι αποκρουστική. Οταν όμως το πρόσωπο του τέρατος πάψει να μας τρομάζει, τότε πρέπει να φοβόμαστε… γιατί αυτό σημαίνει ότι έχουμε αρχίσει να του μοιάζουμε».