Ροκ, ρεκόρ και μπίζνες
Βασισµένο σε µια λογική που προφανώς θεωρεί ότι η κυκλοφορία ενός άλµπουµ δεν είναι από µόνη της κάτι σπουδαίο, το µάρκετινγκ παρουσίασε εσχάτως κάµποσες στρατηγικές προώθησης που υποτίθεται ότι ριζοσπαστικοποιούν τη διανοµή της µουσικής.
Τα τελευταία ένα ή δύο χρόνια, έγιναν τα εξής: η Μπιγιονσέ, χωρίς να βγάλει τσιµουδιά, διέθεσε το επώνυµο άλµπουµ της στο διαδικτυακό κατάστηµα iTunes. Ο Jay Z πούλησε στη Samsung «αντίτυπα» του «Magna Carta Holy Grail» και εκείνη µε τη σειρά της τα πρόσφερε σε πελάτες της. Ο Eminem αποκάλυψε το «Marshal Mathers LP 2» την ίδια ηµέρα µε την τελευταία εκδοχή του βιντεογκέιµ «Call of Duty» που περιείχε ένα τραγούδι του, ενώ η Κέιτι Πέρι παρουσίασε το τραγούδι «Roar» σε συνεργασία µε την Pepsi και το MTV. Φαίνεται πως οι U2, έπρεπε να βρουν κάτι που θα έκανε τα παραπάνω να µοιάζουν βαρετά.
Το συγκρότημα και η εταιρεία δεν συναντήθηκαν σαν δύο άγνωστοι: η κυκλοφορία του «How to dismantle an atomic bomb» είχε συγχρονιστεί με το ντεμπούτο του iPod, το οποίο τροφοδοτήθηκε τότε με τον πλήρη κατάλογο των U2. Αυτή τη φορά, όπως ανακοίνωσε ο διευθύνων σύμβουλος της Apple Τιμ Κουκ, το νέο άλμπουμ προστέθηκε αυτόματα στη «δισκοθήκη» όλων των συνδρομητών του iTunes. Ακόμη και όσοι δεν το είχαν παραγγείλει, όσοι δεν γούσταραν την μπάντα βρε αδερφέ, θα το έβρισκαν να τους περιμένει στον λογαριασμό τους.
Οπως και να ΄χει, αυτή τη φορά οι Ιρλανδοί παρέδωσαν ένα δίσκο «προσωπικό», με τον οποίο προσπαθούν να καταλάβουν «γιατί θέλαμε να κάνουμε συγκρότημα, τις σχέσεις γύρω από την μπάντα, τις φιλίες μας, τις σχέσεις μας, την οικογένειά μας. Ολος ο δίσκος είναι πρώτα ταξίδια – γεωγραφικά, πνευματικά, σεξουαλικά. Και αυτό είναι δύσκολο. Αλλά το καταφέραμε».
Ανακοίνωσε δε ότι 33 εκατ. ακροατές το άκουσαν, νούμερο που δεν το λες και μικρό. Εστω κι έτσι, το χειρότερο με όλα αυτά δεν είναι απλώς η νοοτροπία «μαζί με τις αγορές σας, δώρο CD» αλλά η ολοένα εντονότερη θολούρα μεταξύ καλλιτεχνικών και άλλων προϊόντων. Η απόστασή τους γίνεται πλέον τόσο μικρή, οι γέφυρες ανάμεσα σε μουσική και κινητά, αναψυκτικά ή βιντεογκέιμ χτίζονται με τόση συχνότητα ώστε για όποιον στέκεται από κάτω τους, σε λίγο δεν θα φαίνεται ούτε ο ουρανός.














