[Ανάλυση] Αίσθηση deja vu

Το σκηνικό θυμίζει Σεπτέμβριο 2009. Τότε ο Καραμανλής τράβηξε από τη ΔΕΘ την κουρτίνα της λιτότητας, εξαγγέλλοντας πάγωμα μισθών στο Δημόσιο. Πάγωσε μάλλον τους δικούς του, που – πλην Σουφλιά και Παπαθανασίου – δεν είχαν αντιληφθεί το τσουνάμι που ερχόταν. Μία εβδομάδα αργότερα, ανυποψίαστος ο Παπανδρέου είχε ανοίξει από το ίδιο βήμα το πουγκί της αντιπολίτευσης και διαβεβαίωσε ότι «λεφτά υπάρχουν». Σε μία ανάλογη διαδρομή, την περασμένη εβδομάδα ο Σαμαράς υπήρξε φειδωλός στη ΔΕΘ, προκαλώντας αναστάτωση στους γαλάζιους βουλευτές που επένδυαν σε ένα γενναίο πακέτο φοροελαφρύνσεων για να ξαναβρεθούν στα καφενεία με τους ψηφοφόρους τους. Αντιθέτως, το Σαββατοκύριακο ο Τσίπρας εμφανίσθηκε στη Θεσσαλονίκη ως «μέγας χορηγός», μοιράζοντας αυξήσεις μισθών, δώρα Χριστουγέννων, φοροαπαλλαγές, δωρεάν ρεύμα και εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας. Το προβάδισμα της αντιπολίτευσης σε προηγηθείσες ευρωεκλογές και μια προεδρική εκλογή που έρχεται και δείχνει – τώρα όπως και τότε – αδιέξοδη, συμπληρώνουν το πολιτικό deja vu.

Από το 2009, ωστόσο, υπάρχουν δύο μεγάλες διαφορές που μπορεί να αλλάξουν πλήρως το σκηνικό που άρχισε να διαμορφώνεται στη ΔΕΘ του 2014: πρώτον, ο Τσίπρας δεν ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη ανυποψίαστος – τουλάχιστον δεν μπορεί να ισχυριστεί άγνοια των οικονομικών δεδομένων. Ακόμη περισσότερο αυτή τη φορά είναι υποψιασμένοι και οι υπόλοιποι. Δεύτερον, το 2009 ο Καραμανλής πήγε στη ΔΕΘ, έχοντας προκηρύξει δύο ημέρες νωρίτερα πρόωρες εκλογές. Στη Θεσσαλονίκη δεν είχε παρουσιάσει τον οικονομικό σχεδιασμό μιας κυβέρνησης για τη χρονιά που έπεται, είχε εγκαινιάσει μια προεκλογική εκστρατεία με όρους παράδοσης εξουσίας.

Η απόφαση Σαμαρά να μην κινηθεί από τη ΔΕΘ σε προεκλογικές ράγες, αποκηρύσσοντας και σε αυτό το σημείο την τακτική Καραμανλή, ίσως αποδειχθεί ο καταλύτης των εξελίξεων. Σε πέντε μήνες, όταν η Βουλή θα ψήνεται στον πυρετό της προεδρικής εκλογής, ο Σαμαράς δεν θα βρεθεί αντιμέτωπος με ένα Μνημόνιο. Απεναντίας, προετοιμάζεται εκείνη την περίοδο να έχει επισημοποιήσει την αποχώρηση της τρόικας. Αν η εξέλιξη έχει συνδυαστεί και με την έναρξη των συζητήσεων για το χρέος, θα αναζητεί έναν ακόμη άσο για να «φουλάρει» πολιτικά. Και οι 180 βουλευτές θα μπορούσε να είναι ο τρίτος άσος. Σε αυτήν την περίπτωση θα είναι ο Τσίπρας που θα αναζητεί σχέδιο, καθώς όσα άρχισε να χτίζει από τη ΔΕΘ θα έχουν καταστραφεί ολοσχερώς. Τον Φεβρουάριο θα έχει εξαντληθεί σε μια πεντάμηνη προεκλογική εκστρατεία, χωρίς να υπάρχουν κάλπες.

Ο Σαμαράς δεν εκπέμπει εκλογικά σήματα, όχι μόνον γιατί δεν έχει λόγο να πάει σε εκλογές, αλλά επειδή είναι πεπεισμένος ότι τους επόμενους μήνες μπορεί το πολιτικό κλίμα να αντιστραφεί. Οι κινήσεις διεύρυνσης της ΝΔ θα έχουν προχωρήσει, το πακέτο των φοροελαφρύνσεων θα ενισχυθεί μέσω του  προϋπολογισμού, ενώ οι 100 δόσεις για τα ληξιπρόθεσμα θα είναι κεντρικός στόχος της διαβούλευσης με τους δανειστές. Εάν η τρόικα συμφωνήσει, συνεκτιμώντας τη μαύρη τρύπα από το ισχύον ρυθμιστικό πλαίσιο (αύξηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών κατά επτά δισ. ευρώ μόνον το πρώτο επτάμηνο του 2014), τότε η κυβέρνηση θα έχει, αθόρυβα και αξιόπιστα, υπερκεράσει ακόμη και την υπόσχεση Τσίπρα για 84 δόσεις. Τον Φεβρουάριο, με τα προεκλογικά όπλα στο χέρι, ο Σαμαράς θα περιμένει τον ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή…