Η αίσθηση μιας βασανιστικής εμμονής

1 λεπτό
Αυτό που φαίνεται σήμερα με τη συλογή διηγημάτων «Εγώ είμαι ένας άλλος» ως «στενότητα» έμπνευσης, παρά την ευρύτητα των χώρων και των προσώπων που μετέρχεται ο συγγραφέας, είναι και η πιο αισιόδοξη προοπτική για το άνοιγμά της, αφού οι λογοτεχνικές χάρες του Δημήτρη Μανιάτη είναι αδιαμφισβήτητες. Και αδιαπραγμάτευτες.
Χωρίς να το συνειδητοποιεί ο αναγνώστης, αφού έχει τελειώσει την ανάγνωση του «Εγώ είμαι ένας άλλος», η αίσθησή του παραμένει αυτή μιας βασανιστικής εμμονής: πώς γίνεται αποσυνάγωγοι και περιθωριακοί να συμπεριφέρονται, χωρίς να έχουν ποτέ συναντηθεί μεταξύ τους, ως μύστες μιας αδιατύπωτης θρησκείας ή ως συνωμότες μιας οργάνωσης που δεν θα μπορούσε να εντοπιστεί πουθενά μέσα στον κόσμο;














