Αλέν Φινκελκρό: «Τι θα έλεγα αν ήμουν ο Φρανσουά Ολάντ»

«Αγαπητοί μου συμπατριώτες, μου δώσατε εντολή, τον Μάιο του 2012 να εφαρμόσω μια πολιτική οικονομικής ανάκαμψης και κοινωνικής δικαιοσύνης. Προσπάθησα σκληρά σε ένα πολύ δύσκολο πλαίσιο. Ισως να προχωρούσα διστακτικά για πολύ καιρό. Ισως να σας μπέρδεψα με πρόωρες εξαγγελίες και αντικρουόμενα μέτρα. Θα ήθελα σήμερα να σας εξηγήσω αλλά, παρότι βρίσκομαι μόλις στα μισά της θητείας μου, συνειδητοποιώ ότι δεν έχω πια χρόνο.

Στέκεστε στις κερκίδες του Κολοσσαίου και φωνάζετε “Θάνατος!”. Ω, φυσικά δεν είστε αποχαυνωμένοι και ανελέητοι ρωμαίοι πολίτες. Η δική σας καρδιά είναι τρυφερή και αυτό που μου χρεώνετε, αν κατάλαβα καλά, είναι ότι η δική μου είναι από πέτρα. Δεν ζητάτε τον θάνατο του μονομάχου αλλά του αυτοκράτορα. Και ποιος σας έπεισε ότι είμαι ο Καλιγούλας; Η πρώην σύντροφός μου, Βαλερί Τριερβελέρ. Σας είδα, στην τηλεόραση, να σπεύδετε στα βιβλιοπωλεία να αγοράσετε αυτή τη “λογοτεχνική βόμβα”. Και διάβασα στο “Μεντιαπάρ” ότι η Βαλερί Τριερβελέρ υπερασπίζεται όλες τις ταπεινωμένες, βασανισμένες γυναίκες και μόνο οι καθυστερημένοι “ετερο-σεξιστές” μπορούν να επικρίνουν αυτή την εξομολόγηση. Αυτές οι αδιακρισίες και αυτές οι διαβολές επιταχύνουν την πορεία προς την ισότητα ανδρών και γυναικών. Είναι λοιπόν αριστερές.

Ε λοιπόν όχι, αγαπητοί μου συμπατριώτες: η πρώην σύντροφός μου δεν έφερε εις πέρας κάποια επαναστατική πράξη. Με εκδικείται, όπως θέλησε να εκδικηθεί τη μητέρα των τεσσάρων παιδιών μου, ως ένοχη που υπάρχει ακόμη παρότι την αντικατέστησε. Σεξισμός φυσικά και υπάρχει ακόμη, πρέπει να κοιτάζει όμως κανείς την ανθρώπινη πραγματικότητα με ιδεολογικές παρωπίδες για να του αναγνωρίσει το μονοπώλιο της μοχθηρίας. Αυτό το βιβλίο είναι ένα έγκλημα εναντίον του ατόμου που είμαι και εναντίον της δημοκρατίας που εκπροσωπώ.

Είναι αλήθεια ότι μαθαίνετε τέρατα για λογαριασμό μου. Οχι μόνο κακομεταχειρίζομαι τις γυναίκες αλλά μισώ και τους φτωχούς. Με αηδιάζουν. Τους αποκαλώ μάλιστα “φαφούτηδες” γελώντας με το αστειάκι μου. Το πιστεύετε πραγματικά αυτό; Εχετε παραμείνει τόσο στο στάδιο της εφηβείας ώστε να θεωρείτε ότι η πολιτική τάξη χωρίζεται ανάμεσα σε αυτούς που αγαπούν τους φτωχούς και εκείνους που θέλουν να τους εμποδίσουν πάση θυσία να πάνε στον οδοντίατρο; Και πώς αποδεικνύει κανείς την αγάπη του για τους φτωχούς παρεκτός παίρνοντας μια πόζα; Την πόζα του πολιτικού που πάει στα “μπανλιέ” για να δείξει ότι είναι αλληλέγγυος με τους κατοίκους και υποφέρει μαζί τους.

Η αγάπη στην πολιτική είναι η εικόνα της αγάπης, και η εικόνα δεν πρέπει να υποκαθιστά τη δράση. Η δικαιοσύνη, το κατεξοχήν αντικείμενο της πολιτικής, απαιτεί κρίση και οξυδέρκεια. Δεν υπάρχει ημέρα που να μην προβληματίζομαι για το αν με καθοδηγούν ή μου λείπουν. Αλλά είναι προφανές ότι δεν αδιαφορείτε. Τα προβλήματα δεν είναι δικό σας πρόβλημα. Εσείς θέλετε αγάπη. Ο κόσμος, έλεγε ο Τσέστερτον, είναι γεμάτος από χριστιανικές ιδέες που τρελάθηκαν και αυτή η τρέλα σκοτώνει τώρα την πολιτική. Θα είχα κρατήσει λίγη ελπίδα μέσα σε αυτή τη θύελλα αν δεν είχα δει, αριστερά και δεξιά, τους Μελανσόν και τους Απαρί να ακουμπούν πάνω στο βιβλίο της Βαλερί Τριερβελέρ για να συνεχίσουν να με δικάζουν. Δεν ξέρουν, οι ασυνείδητοι, ότι βρισκόμαστε, αυτοί και εγώ, πάνω στο ίδιο πλοίο και το πλοίο βυθίζεται.

Στο “Ανθρώπινο Στίγμα”, ένα μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται εν μέσω της υπόθεσης Κλίντον – Λιουίνσκι, ο Φίλιπ Ροθ γράφει ότι ονειρεύεται ένα πανό απλωμένο από τη μία έως την άλλη άκρη του Λευκού Οίκου, που θα διεκήρυττε: “Εδώ, κατοικεί ένα ανθρώπινο πλάσμα”. Είμαι ένα ανθρώπινο πλάσμα. Δεν δείχνετε να το συνειδητοποιείτε. Αποφάσισα λοιπόν να σας αποχαιρετήσω. Σας αφήνω, αγαπητοί little big brothers και αγαπητές little big sisters. Να περνάτε καλά. Ζήτω η Δημοκρατία! (αλλά αυτή είναι νεκρή). Ζήτω η Γαλλία! (αλλά αυτή η λογοτεχνική πατρίδα δεν είναι πια παρά αόριστη ανάμνηση). Κάτω τα σόσιαλ μίντια! (αλλά αυτή η Λερναία Υδρα κέρδισε τον πόλεμο)».