[Ανάλυση] Χωρίς νικητές

Οι εκρήξεις συνήθως αφήνουν πίσω τους συντρίμμια. Ακόμη και οι μικρής ισχύος, ένα βαρελότο για παράδειγμα, μια ζημιά την κάνουν: προκαλούν αναστάτωση και μαυρίζουν τους τοίχους. Μετά κάποιος πρέπει να καθαρίσει και να ηρεμήσει τη γειτονιά, ενώ όποιοι έριξαν το βαρελότο δεν εισπράττουν επευφημίες. Κάπως έτσι λειτουργούν οι εκρηκτικοί μηχανισμοί και στην πολιτική. Τον Ιούνιο του 2011, τα αποτελέσματα από τις εκρήξεις και τις διαφοροποιήσεις δεν δικαίωσαν τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Ανάγκασαν τον Παπανδρέου να αναζητεί συγκυβέρνηση με τον Σαμαρά και μετά έφεραν το δημοψήφισμα, τον Παπαδήμο και πρόωρες εκλογές. Στις κάλπες, το ΠΑΣΟΚ και οι διαφωνούντες συρρικνώθηκαν – οι εκρήξεις τους είχαν μόνο χαμένους.

Το Μνημόνιο και οι φόροι είναι το κοινό σημείο πίσω από τα αντάρτικα του 2011 και τη φασαρία που κάνουν, επιστρέφοντας από τις διακοπές, οι γαλάζιοι βουλευτές. Η διαφορά είναι ότι το 2014 υπάρχει μέτρο σύγκρισης και μια προϊστορία που μπορεί να λειτουργήσει ως πυξίδα. Την πίεση των ψηφοφόρων την καταγράφουν και στο Μαξίμου – και μόνον για αυτό υπάρχει μια κατανόηση για τα ντεσιμπέλ των βουλευτών. Ωστόσο, η παρατεταμένη αναστάτωση από τις γαλάζιες κροτίδες μπορεί να αποπροσανατολίσει μια κυβέρνηση που ετοιμάζεται για μια διπλή αναμέτρηση, εντός και εκτός συνόρων. Οποια μάχη κι αν χαθεί από τις δύο, η ώρα της κρίσης θα είναι δύσκολη και για τους βουλευτές και δεν υπάρχουν πολλοί να τους ακούσουν.

Ακόμη και στις ομαδικές διαφωνίες υπάρχει μια προσωπική ιστορία. Αλλος λειτουργεί ως λομπίστας και προσπαθεί να κρατήσει ένα εκλογικό πελατολόγιο, το οποίο βασίζεται σε συγκεκριμένη κατηγορία θιγόμενων ψηφοφόρων. Αλλη ίσως δικαιολογημένα ανησυχεί ότι μετά τη Βουλή δεν την περιμένει μια θέση στην αγορά εργασίας. Αυτό είναι μια ακόμη παθογένεια της τηλεοπτικής δημοκρατίας, που αναδεικνύεται σε μια εποχή με μνημονιακές απαιτήσεις: μια δουλειά με προβολή μπορεί να οδηγήσει στη Βουλή, αλλά η Βουλή δεν οδηγεί πλέον σε μια δουλειά.

Είναι προφανές, ωστόσο, ότι περισσότερο από το Μνημόνιο, τα αντανακλαστικά των εξεγερμένων βουλευτών ενεργοποιούνται από το θολό τοπίο για την προεδρική εκλογή. Οσο θα παραμένει ανοικτό το ενδεχόμενο μιας πρόωρης προσφυγής στις κάλπες, το πάθος και η επαναστατικότητα θα ξεχειλίζουν – έστω και για τους λάθος λόγους. Ιδίως από εκείνους που βλέπουν τη Βουλή ως χώρο επαγγελματικής αποκατάστασης.