Γιάννης Σπανός: «Στους μουσικούς μου δρόμους δεν υπήρχε Τροχαία»

Οταν ο Γιάννης Σπανός ήθελε να μελοποιήσει ποιητές το έκανε με επιτυχία στις Τρεις Ανθολογίες του. Οταν «φούντωσε» το Νέο Κύμα εκείνος ηγήθηκε. Οταν ήθελε να γράψει στιβαρό λαϊκό (όχι λαϊκότροπο) το έκανε με την «Αλάνα», το «Μια Κυριακή» (σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου) ή το «Πέφτει μια βροχή». Οταν ήθελε να γράψει έντεχνο έγραψε τη σπαρακτική «Μαρκίζα» (σε στίχους Μάνου Ελευθερίου). Οταν ήθελε να γράψει σουξέ-σκυλάδικο έγραψε το «Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο». Οταν ήθελε να γράψει pop έγραψε το «Δεν είσαι έρωτας εσύ» των 2002 GR. Και σήμερα, όταν θέλει να παίξει στο πιάνο μερικά από τα εκατοντάδες κομμάτια του πηγαίνει στο πιο μικρό καφέ ή μπαρ, παίρνει νέους τραγουδιστές και απενοχοποιημένα το κάνει.

«Οταν με ρωτούσαν οι φίλοι μου οι λαϊκοί τραγουδιστές πώς μπορώ και γράφω σε όλους τους δρόμους ή συνδυάζω όλους τους δρόμους (σ.σ. μουσικούς) τούς έλεγα χαμογελώντας πως από κείνους τους δρόμους έγραφα γιατί δεν υπήρχε Τροχαία. Εγραφα πάντα με τις εικόνες που μου έμεναν από τα ξενύχτια μου, τις βόλτες μου, αυτό που έμενε μέσα μου γινόταν τραγούδι» λέει ο Γιάννης Σπανός που αποτελεί την περίπτωση του δημιουργού που απαιτεί πολλή έρευνα και μόχθο για να σκιαγραφηθεί η πολυπρισματική προσφορά του στο ελληνικό τραγούδι. Πώς όμως συνδέεται στην πορεία του η μούσα των υπαρξιστών Ζιλιέτ Γκρεκό ή η Μπριζίτ Μπαρντό με τις οποίες συνεργάστηκε στο Παρίσι με την Μπέμπα Μπλανς («Εναν αητό αγάπησα», από την ταινία «Καλώς ήλθε το δολάριο») ή την Κατερίνα Κούκα;

«Με ένα αεροπλάνο. Από το Παρίσι βρέθηκα στη Lyra του Πατσιφά και μετά ακολούθησα τον δρόμο μου» λέει ο Σπανός ο οποίος σήμερα μοιράζεται τη ζωή του μεταξύ του κήπου του με τα 600 είδη φυτών και δένδρων στη γενέτειρά του στο Κιάτο, της Πλατείας Αμερικής όπου διαμένει και των επιλεγμένων εμφανίσεών του σε μικρούς χώρους και στην μπουάτ της Απανεμιάς (από 15 Οκτωβρίου κάθε Πέμπτη θα εμφανίζεται εκεί).

«Ο κήπος είναι το μεγάλο μου χόμπι και η μουσική η ζωή μου. Δεν ακούω μουσική όταν ασχολούμαι με τα φυτά μου. Το αφτί μου όμως όταν βγαίνω πιάνει ωραία σημερινά τραγούδια που θαυμάζω και θα ήθελα να τα είχα γράψει εγώ. Για μένα είναι εύκολο σήμερα να κάνω έναν δίσκο με δέκα νέα τραγούδια, το θέμα είναι όμως να ανοίξει ο δρόμος για τη νεολαία να φτιάξει το ύφος της εποχής της. Οχι εγώ», συμπληρώνει ο Σπανός, ο οποίος επίσης έχει μια ενδιαφέρουσα σκέψη για τις διασκευές που φαίνεται να πυκνώνουν τα τελευταία χρόνια: «Λέω πάντα ναι όταν μου ζητάνε την άδεια για να πειράξουν ή να διασκευάσουν ένα κομμάτι μου. Από αυτά τα καινούργια μπορεί ένας νέος να βρει ένα παλιό. Αν είναι κακή η διασκευή δεν θα ακουστεί, είναι απλό. Το τραγούδι δεν κινδυνεύει».

Ο Σπανός εμφανίζεται σήμερα το βράδυ στα Βριλήσσια (Θέατρο Αλίκη Βουγιουκλάκη) και όπως πάντα τα τελευταία χρόνια θα τον συνοδεύουν νεότεροι καλλιτέχνες (Στεφανάκη, Δημοσθένους, Τζιαγκούλας). «Υπάρχουν δύο ειδών απόψεις για τη μουσική: Η μουσική ως έμπνευση και η μουσική ως απασχόληση. Εγώ θέλω να περνάω καλά και οι νέοι αυτοί ερμηνευτές είναι υπέροχοι. Το θέμα είναι πως σήμερα όλα είναι εναντίον της παρέας και άρα της δημιουργίας. Οι δημιουργοί πάντα ακολουθούσαν τον δικό τους δρόμο αλλά συνυπήρχαν κιόλας. Υπήρχαν όμως και παραγωγοί που αγαπούσαν το τραγούδι, όπως ο Πατσιφάς. Σήμερα υπάρχουν μόνο μεσάζοντες βιομηχανικού τραγουδιού που δεν αγαπάνε καν τα νέα παιδιά».

Και σήμερα που όλα γίνονται σε ένα δωμάτιο με ένα PC; Τι προτείνει ο Γιάννης Σπανός που ζυμώθηκε με τους πιο κλασικούς και αναλογικούς όρους της δημιουργίας;

«Να γράψουν οι νέοι, να μη δειλιάσουν. Βέβαια ένας νέος με ταλέντο σήμερα θα υποφέρει, δεν θα βρει αμέσως ανταπόκριση. Θα τον καταλάβουν πιο μετά».