Κομμάτι αληθινής ζωής

«Μεγαλώνοντας»: Η πραγματικότητα είναι κινηματογράφος εκ του φυσικού. Η όρασή μας, άλλωστε, διαθέτει την έκταση ενός σινεμασκόπ κάδρου – ακόμη και το πρώτο μας φιλί ήταν, στην πραγματικότητα, η μίμηση μιας πράξης που πρωτοείδαμε σε μια οθόνη. Η ταινία της ζωής μας λοιπόν γυρίζεται από την ημέρα που γεννιόμαστε και χρόνο με τον χρόνο τα σκέρτσα της πλοκής μάς παρασέρνουν από είδος σε είδος (πόσο συχνά ξεστομίζουμε τη φράση «ζω ένα δράμα»;). Ολα αυτά βέβαια, όντας πρωταγωνιστές. Γιατί αν δεν έχεις τον πρώτο ρόλο στην ταινία της ζωής σου όχι μόνο είσαι δυστυχής αλλά, ακόμη χειρότερα, έχεις ελάχιστες πιθανότητες να αντιληφθείς (και να αγαπήσεις) το σινεμά.

Ο Φρανσουά Τριφό παρακολουθούσε επί είκοσι και πλέον χρόνια τον Αντουάν Ντουανέλ, δηλαδή τον ηθοποιό Ζαν Πιερ Λεό που ενσάρκωσε τον προαναφερθέντα χαρακτήρα σε μια σειρά ταινιών, με αφετηρία τα «400 χτυπήματα». Ο Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ όμως αποφάσισε να κάνει αυτή τη διαδρομή σε ένα μόνο φιλμ: το «Boyhood» γυρίστηκε κατά τη διάρκεια δώδεκα ετών, με τους ίδιους ηθοποιούς. Με άλλα λόγια, ο εξάχρονος Μέισον (έτσι «βαπτίστηκε» ο Ελαρ Κολτρέιν για τις ανάγκες του φιλμ) μεγαλώνει… πραγματικά, καθώς το φιλμ καταγράφει το «διαζύγιο» των γονιών του (Ιθαν Χοκ και Πατρίσια Αρκέτ – εξόχως «ελεγχόμενοι»), τις προσπάθειες της μητέρας του για ένα νέο, σταθερό οικογενειακό περιβάλλον αλλά και τη σταδιακή του ωρίμαση.

Στον δρόμο, ο Λινκλέιτερ μας ξεναγεί στην αμερικανική κουλτούρα (ειδικότερα δε, στο εκπαιδευτικό της σύστημα) και η φαινομενική απλότητα της ματιάς του μόλις που κρύβει τον οξυδερκή και σχεδόν ανελέητα διεισδυτικό χαρακτήρα της. Κανείς δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί πως η ματιά του δεν είναι αμιγώς πολιτική. Και όμως, αυτό που χαράζεται μέσα σου είναι το βλέμμα αυτού του αγοριού. Στο οποίο ξεκινάς να προβάλλεις κάτι από το παιδί που έχασες – μέχρι η ελπίδα στο βλέμμα του να συναντήσει τη δική σου. Ζωή, άλλωστε, είναι αυτό που μας συμβαίνει τώρα.

Βαθμοί: 8