Αλέκα Κανελλίδου: «Οταν τραγουδάω, ξεγυμνώνομαι»

^«Ο Ελληνας το πρωί που ξυπνάει σκέφτεται πώς θα πληρώσει λογαριασμούς και χαράτσια. Προσπαθεί να λύσει προβλήματα που κάποτε ήταν εύκολα, δεδομένα. Χάσαμε αυτά που δικαιούται κάθε άνθρωπος να έχει: να μπορεί να ζεσταθεί, να έχει ζεστό νερό. Δεν επιτρέπεται στην εποχή μας να σκέφτεσαι πώς θα εξοφλήσεις τη ΔΕΗ. Κι εκεί είναι που κερδίζουν χώρο οι ακροδεξιές πολιτικές τάσεις, που εκμεταλλεύονται τη δικαιολογημένη οργή του κόσμου» λέει η Αλέκα Κανελλίδου, η οποία βρίσκεται στην τελική ευθεία για μια διαφορετική «επιστροφή»: με τρεις εμφανίσεις της, όχι σε μικρούς κλειστούς χώρους, όπως μας έχει συνηθίσει, αλλά με συναυλίες υπό τον τίτλο «Ταξίδι στο όνειρο» σε τρία ανοιχτά θέατρα της Αθήνας και με μια αναδρομή στην καριέρα της μαζί με τραγούδια που αγαπά αλλά δεν έχει τραγουδήσει ποτέ ώς τώρα, όπως του Μάνου Χατζιδάκι, σε ενορχηστρώσεις Θόδωρου Κοτεπάνου.

«Τη λύση δεν μπορώ να την ξέρω ούτε εγώ ούτε εσείς, διότι παίζεται στα χέρια κάποιων οικονομικά δυνατών στην Ευρώπη.

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι εξαρτάται από μας. Αν αύριο θελήσουν να μας κόψουν το μισό χρέος θα είναι τα πράγματα καλύτερα.

Χρειάζεται όμως κι εμείς να μάθουμε να υπακούμε σε κάποιους κανόνες, κάτι που δεν το έχουμε μάθει μέχρι σήμερα. Είμαστε χαλαροί. Τα σκάνδαλα  είναι σε τρομερή έκταση για μια χώρα 10 εκατομμυρίων.

Μπορεί να συμβαίνουν και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, σε μικρές όμως δόσεις. Αυτό που συμβαίνει εδώ, να παίρνεις λεφτά που δεν δικαιούσαι και να κάθεσαι, είναι απίστευτο.

Δεν πιστεύω ότι η Ελλάδα δεν θα τα καταφέρει, είναι άδικο όμως όλο αυτό που συμβαίνει διότι υπάρχει κόσμος που υποφέρει. Και επειδή υπάρχουν πράγματα που δεν είναι στο χέρι μας, ας τραγουδήσουμε να χαλαρώσουμε» συνεχίζει η ερμηνεύτρια που στη μακρά πορεία της έχει ερμηνεύσει μελωδίες με υπογραφές που ξεκινούν από τον Γιώργο Χατζηνάσιο και τη Νινή Ζαχά έως τον Μάριο Τόκα και τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα και στίχους της Σαπφούς, ενώ στα πρώτα της βήματα έντυσε με τη φωνή της συνθέσεις του Βαγγέλη Παπαθανασίου αλλά και το «Crazy Girl» που τραγουδούσε η Ζωή Λάσκαρη στις «Θαλασσιές τις χάντρες».

Χωρίς ποτέ να αποχωρήσει ουσιαστικά από το τραγούδι, κάνει διακριτικές εμφανίσεις πότε με το ρεπερτόριό της και πότε σε ρυθμούς τζαζ που είναι από τις μεγάλες της αγάπες, αλλά είναι τουλάχιστον έξι χρόνια που δεν έχει δισκογραφική παρουσία.

«Σ’ αυτή τη δουλειά δεν υπάρχει επιστροφή ή αληθινό φευγιό, είναι κάτι που το κάνω από παιδί, από 17 ετών. Τακτική παρουσία, ωστόσο, δεν μπορείς να έχεις επειδή δεν υπάρχει δισκογραφία. Και όσοι κάνουν δισκογραφία την κάνουν με δυσκολία, διότι πάσχει από βαριά αρρώστια και όχι μόνο στην Ελλάδα.

Η νύχτα, από την άλλη πλευρά, έχει αλλάξει πάρα πολύ τα τελευταία 15-20 χρόνια. Δεν υπάρχει αυτό που ήξερε η δική μου η γενιά, ότι δουλεύουμε σε έναν χώρο έξι – επτά μήνες τον χρόνο, έξι ημέρες την εβδομάδα.

Εχει αλλάξει το τοπίο. Μπήκαμε σε ευρωπαϊκά πρότυπα» συνεχίζει η Αλέκα Κανελλίδου.

Μόνο η νύχτα έχει αλλάξει στον σχεδόν μισό αιώνα μουσικής πορείας που έχει διαγράψει με τη βραχνή και ερωτική φωνή της; «Οχι. Υπάρχει και η ευκολία να γίνουν σήμερα οι νέοι γνωστοί με την τηλεόραση και το Διαδίκτυο μέσα σε ένα 24ωρο. Το δύσκολο πλέον είναι να κρατηθείς και να κρατήσεις τον πήχη εκεί που θες εσύ. Παλιά λέγαμε ότι η μισή Ελλάδα ακούει κι η άλλη μισή τραγουδάει. Αλλά δεν τραγουδούσε επαγγελματικά. Τώρα, όμως, τα πράγματα έχουν αλλάξει».

Αποδίδει αυτή την αλλαγή στην κρίση; «Οχι απαραίτητα. Νομίζω ότι οφείλεται στο ότι πρόκειται για ένα επάγγελμα που αν σου κάτσει μπορείς να πας καλά οικονομικά. Κάπως έτσι το έχει ο κόσμος στο μυαλό του. Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι το τραγούδι είναι κι ένα θεϊκό άγγιγμα στον άνθρωπο. Δεν τραγουδάω και μετά περνάω από το ταμείο. Εκφράζομαι, εξομολογούμαι, ξεγυμνώνομαι. Είναι τρόπος έκφρασης».  

Αν ξεκινούσε σήμερα θα πήγαινε σε ριάλιτι; «Δεν ξέρω. Δεν μπορώ να απαντήσω εντίμως. Μπορεί και να πήγαινα για να με γνωρίσει ο κόσμος. Δεν έχω το ίδιο μυαλό που είχα όταν ήμουν 17».

Γιαγιά, η Αλέκα Κανελλίδου – σε λίγες μέρες η μικρή Αλεξάνδρα γίνεται τριών ετών – ζει στη Ραφήνα, αν και γέννημα-θρέμμα Αθηναία – δεν αισθάνεται να έχει απωθημένα. «Καμιά φορά σκέφτομαι ότι θα μου άρεσε να έχω κάνει τη ζωή που κάνουν κάποια συγκροτήματα που ζουν ως μπουλούκια και γυρίζουν από χώρα σε χώρα, από πόλη σε πόλη. Δεν το έχω κάνει, αλλά δεν θα το έλεγα κι απωθημένο. Οταν βλέπω κάποιους καλλιτέχνες που το κάνουν μου αρέσει, αλλά ήδη έπρεπε να το έχω κάνει».