Κάτι νέο γενvιέται μέσα από τις στάχτες της ελληνικής ομάδας μετά τον αποκλεισμό

Αποτυχία από αποτυχία διαφέρει κι αυτό φαίνεται από τα συναισθήματα που προκαλεί. Απογοήτευση και οργή κυριαρχούσαν ύστερα από τον αποκλεισμό (πάλι στις 16) στο προηγούμενο Παγκόσμιο Κύπελλο (2010), επειδή ηττήθηκε από μια αποδεκατισμένη Ισπανία την οποία είχαμε επιλέξει στον αγώνα – κόλαφο με τη Ρωσία.

Ανάλογα ήταν τα συναισθήματα στο Ευρωμπάσκετ της Λιθουανίας (2011) όταν ύστερα από δύο μετάλλια (χρυσό το 2005 και χάλκινο το 2009) και μια 4η θέση (2007) για πρώτη φορά η Εθνική έμεινε εκτός ημιτελικών και έπρεπε να αναζητήσει τη συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες, έπειτα από ήττα στον προημιτελικό με τη Γαλλία.  

Επειδή όμως τίποτα δεν είναι τόσο κακό που να μην μπορεί να γίνει χειρότερο, την επόμενη χρονιά η ντροπή κυριάρχησε για την ήττα από τη Νιγηρία στο προολυμπιακό τουρνουά στο Καράκας.

Ο κατήφορος συνεχίστηκε, η κατάθλιψη ενισχύθηκε το 2013 όταν στο Ευρωμπάσκετ της Σλοβενίας είδαμε Φινλανδούς, Ιταλούς, Σλοβένους και Κροάτες να φεύγουν από τους αγώνες μας πανηγυρίζοντας. Δεν ήταν μόνο οι ήττες, ούτε ο αποκλεισμός από το Παγκόσμιο Κύπελλο στο οποίο τελικώς πήραμε μέρος με την άθλια διαδικασία που έχει θεσπίσει η FIBA, με τις wild cards. Ηταν κυρίως η εικόνα της ομάδας που έμοιαζε να παίζει μονοδιάστατα, αναχρονιστικά και σε κάθε παιχνίδι ήταν μια και δύο φάσεις πίσω από τον αντίπαλο. Προσθέστε και τις γκρίνιες, το κακό κλίμα μεταξύ προπονητή (Τρινκιέρι), συνεργατών και αρκετών παικτών, όποτε γίνεται αντιληπτό πως τα συναισθήματα πέρυσι ήταν πολύ χειρότερα.

Αντιθέτως η Εθνική του 2014 έβγαλε υγεία και παρουσίασε μια εικόνα που έφερε ξανά στο μπάσκετ την ελπίδα. Ομως ποια είναι η ρεαλιστική εικόνα της Εθνικής μας; Εκείνη της Σεβίλλης και του 5-0 ή η χθεσινή της Μαδρίτης με το 90-72 από τους Σέρβους, που έφερε τον αποκλεισμό;

Ούτε η μία ούτε η άλλη.

ΚΑΛΟ ΚΛΙΜΑ. Η Εθνική δεν είναι η υπερομάδα που πολλοί νόμισαν πως είναι με τις θριαμβευτικές νίκες με Σενεγάλη, Φιλιππίνες, Πουέρτο Ρίκο, Κροατία, Αργεντινή. Αλλά βέβαια δεν είναι η άνοστη, άγευστη και άοσμη ομάδα που παρακολουθήσαμε χθες.

Είναι μια ομάδα που ακολουθεί το ρεύμα του νέου μπάσκετ. Διαθέτει παίκτες με αθλητικά προσόντα (Καλάθης, Παπανικολάου, Αντετοκούνμπο) που είναι βέβαιο ότι στο ΝΒΑ θα βελτιωθούν σημαντικά σε ατομικό επίπεδο. Είχε καλό κλίμα, γιατί έβλεπες ξανά παίκτες να βουτάνε για την μπάλα και τους υπόλοιπους να σπεύδουν να δώσουν χείρα βοηθείας στον πεσμένο. Εχει προπονητή με μοντέρνες ιδέες, που δεν φοβήθηκε να αλλάξει το στυλ του παιχνιδιού και πολλά ήθη κι έθιμα της ομάδας (τουρνουά Ακρόπολις, επιλογή 12 παικτών κ.ά.), ο οποίος πλαισιώνεται από αξιόλογο πολυμελές προπονητικό τιμ και όλοι μαζί έχουν άριστες σχέσεις με τους παίκτες.  Δεν είναι τυχαίο ότι οι δηλώσεις όλων των παικτών συγκλίνουν στην ανάγκη παραμονής του Κατσικάρη ώστε να υπάρξει (επιτέλους) συνέχεια στο έργο. Η σούμα από την αγωνιστική εικόνα στους έξι αγώνες αποτελεί εγγύηση και έχει θετικό πρόσημο!

Υπερήφανος για την ομάδα μου