Εικόνα από τα πέτρινα χρόνια για την Εθνική του Ρανιέρι

Η νέα εποχή της Εθνικής ποδοσφαίρου θύμισε τα παλιά μίζερα χρόνια της Γαλανόλευκης. Η αύρα του νιόφερτου και πολυδιαφημισμένου ιταλού τεχνικού Κλάουντιο Ρανιέρι δεν ήταν αρκετή για να αποτρέψει το πρώτο στραπάτσο στη μετά το Μουντιάλ Ελλάδα. Το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα ηττήθηκε δίκαια 1-0 από την ανώτερη Ρουμανία στο άδειο, λόγω τιμωρίας, γήπεδο Γ. Καραϊσκάκης και πλέον έχει να διαβεί ανηφορικό μονοπάτι στη διαδρομή για τη Γαλλία, όπου θα διεξαχθεί το Euro 2016.

Αν πάντως οι παραδόσεις συνεχίσουν να τηρούνται ευλαβικά, όπως συμβαίνει την τελευταία δεκαετία, τότε η Ελλάδα μπορεί να ελπίζει σε ανατροπή των δεδομένων καθώς με ήττα είχαν εκκινήσει την πορεία τους και οι δύο προκάτοχοι του κόουτς Ρανιέρι, Οτο Ρεχάγκελ και Φερνάντο Σάντος, οι οποίοι στη συνέχεια μεγαλούργησαν…

Ωστόσο για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, πρωτίστως θα πρέπει να αλλάξει αγωνιστικό πρόσωπο το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, το οποίο δεν θύμισε σε τίποτα τη σφιχτή, πειθαρχημένη, σκληροτράχηλη και ορθολογικά δομημένη ομάδα που πριν από δυόμισι μήνες εντυπωσίαζε με τον χαρακτήρα της και την αποτελεσματικότητά της στα γήπεδα της Βραζιλίας.

Η απουσία του φυσικού ηγέτη της Γιώργου Καραγκούνη ο οποίος αποσύρθηκε από το διεθνές ποδόσφαιρο, αλλά και του συνοδοιπόρου του από τα χρόνια της εποποιίας στο Euro 2004 Κώστα Κατσουράνη, όπως και η έλλειψη (λόγω τραυματισμού) του έτερου βασικού χαφ της μουντιαλικής Εθνικής Γιάννη Μανιάτη, ήταν εμφανείς, καθώς οι αντικαταστάτες τους στα χαφ δεν μπόρεσαν να σηκώσουν το βάρος της ευθύνης. Ο αργός, νευρικός και επιπόλαιος Παναγιώτης Ταχτσίδης δεν δικαίωσε την επιλογή του Ρανιέρι να τον χρησιμοποιήσει σε ρόλο αμυντικού μέσου, πλαισιώνοντάς τον με τους φιλότιμους αλλά ανήμπορους να ανταποκριθούν στις υψηλές απαιτήσεις που έχει ο νευραλγικός χώρος της μεσαίας γραμμής, Ανδρέα Σάμαρη και Πέτρο Μάνταλο. Δεν ήταν όμως μόνο οι νέοι και άπειροι που εξέθεσαν τον 62χρονο ιταλό προπονητή αλλά και οι πιο έμπειροι και αναντικατάστατοι την τελευταία διετία Γιώργος Σαμαράς και Κώστας Μήτρογλου, οι οποίοι (μη έχοντας παιχνίδια στα πόδια τους) παρουσιάστηκαν ανέτοιμοι…

Κάπως έτσι η Ελλάδα βρέθηκε κομμένη στα δύο από το ξεκίνημα της αναμέτρησης. Αντιθέτως, οι Ρουμάνοι έχοντας πάρει το μάθημά τους τον περασμένο Νοέμβριο όταν η Εθνική τούς στέρησε τη χαρά της συμμετοχής σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, εμφανίστηκαν πολύ καλά διαβασμένοι, με τακτική προσήλωση και αποφασιστικότητα για τη νίκη. Είχαν την τύχη να πάρουν το προβάδισμα μόλις στο 10′ με εύστοχη εκτέλεση πέναλτι του Τσιπριάν Μαρικά (ο Χολέμπας ανέτρεψε τον κορυφαίο του γηπέδου Αλεξάντρου Τσίπτσιου), το οποίο κράτησαν με νύχια και με δόντια μέχρι το τελευταίο λεπτό, παίζοντας μάλιστα με δέκα παίκτες από το 52′ λόγω αποβολής του σκόρερ!

Η κεφαλιά του Κονέ στο 74′ και το δοκάρι του Τοροσίδη στο 87′ ήταν οι καλύτερες φάσεις της Ελλάδας που απείλησε ελάχιστα τους Ρουμάνους, οι οποίοι πανηγύρισαν την επικράτησή τους σαν να προκρίθηκαν ήδη στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Ο δρόμος όμως είναι μακρύς και μόλις άρχισε…