Ντανιέλε Μαστροτζιάκομο: «Κάθε μέρα ζούσαν τον θάνατό τους»

«Ο Στίβεν Σότλοφ και ο Τζέιμς Φόλεϊ παρέμειναν στα χέρια των απαγωγέων τους για διάστημα ενός έτους. Το να περάσει κάποιος μία τόσο μεγάλη χρονική περίοδο μαζί με έναν στρατό φανατισμένων, οι οποίοι τον περιφρονούν αλλά ταυτόχρονα τον φροντίζουν σαν να είναι ένας πολύτιμος θησαυρός, σημαίνει ότι ο άνθρωπος αυτός ζει διαρκώς με τον θάνατο. Μόνο όταν πέφτει το σκοτάδι και η σιωπή σκεπάζει τα πάντα μπορεί να βιώσει μια στιγμή ανάπαυλας. Ηρεμεί καθώς δεν τον πνίγει πλέον η αναμονή της δικής του ώρας, της ώρας που θα βρεθεί μπροστά στον δήμιό του. Παραμένει ωστόσο ανήσυχος. Γνωρίζει ότι μπορεί να πεθάνει αλλά δεν έχει χρόνο να το σκεφθεί, δεν έχει χρόνο να δει τη ζωή του σαν ταινία, δεν έχει χρόνο να φανταστεί τον τρόμο και τον πόνο ενός μαχαιριού που του κόβει τον λαιμό. Θέλει να συνεχίσει να ζει».
Αυτά γράφει σε άρθρο του στην ιταλική εφημερίδα «Λα Ρεπούμπλικα» ο Ντανιέλε Μαστροτζιάκομο με αφορμή τους αποκεφαλισμούς των δύο αμερικανών δημοσιογράφων από τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους. Ο Μαστροτζιάκομο όμως δεν είναι απλά δημοσιογράφος, καθώς έχει υπάρξει και ο ίδιος αιχμάλωτος των τζιχαντιστών.

Η ΟΜΗΡΕΙΑ. Πριν από επτά χρόνια, τον Μάρτιο του 2007, ο Μαστροτζιάκομο απήχθη από μια ομάδα των Ταλιμπάν του Αφγανιστάν μαζί με τον 25χρονο οδηγό του Σαγιέντ Αγκχά και τον 23χρονο αφγανό δημοσιογράφο Αζμάλ Νακσμπαντί. Επί 15 ημέρες, οι τρεις άνδρες ήταν όμηροι στα χέρια των εξτρεμιστών ανταρτών, κάπου στην επαρχία Χελμάντ, στα κεντρικά της χώρας. Κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του, ο Μαστροτζιάκομο βίωσε στο πετσί του τη βαναυσότητα των τζιχαντιστών. Αφότου τους καταδίκασαν σε θάνατο με την κατηγορία της κατασκοπείας, οι Ταλιμπάν, θέλοντας να δείξουν στους αιχμαλώτους τους ότι δεν αστειεύονται, αποκεφάλισαν μπροστά στα μάτια του Μαστροτζιάκομο τον νεαρό αφγανό οδηγό του, πατέρα πέντε παιδιών. Μερικές ημέρες αργότερα, οι αδίστακτοι τζιχαντιστές αποκεφάλισαν και τον δεύτερο Αφγανό. Ο Μαστροτζιάκομο, ωστόσο, στάθηκε τυχερός και στις 20 Μαρτίου, δύο εβδομάδες μετά την απαγωγή του, βρισκόταν στο εσωτερικό ενός αεροπλάνου που τον μετέφερε πίσω στην Ιταλία.
Μέσω του άρθρου του, ο ιταλός δημοσιογράφος επιδιώκει να παρουσιάσει κάποιες από τις τραγικές πτυχές του δράματος που βίωσαν οι δύο Αμερικανοί.
Τη στιγμή του αποκεφαλισμού τους, αμφότεροι είχαν τα μάτια τους ανοιχτά. Φορούσαν όμως καθαρές φόρμες παρόμοιες με εκείνες που φορούν οι έγκλειστοι στις φυλακές του Γκουαντάναμο, τα μαλλιά τους ήταν ξυρισμένα και το μούσι τους περιποιημένο. Οι τζιχαντιστές τους είχαν προετοιμάσει με προσοχή για το φρικιαστικό θέαμα στο οποίο επρόκειτο να συμμετάσχουν ως τραγικοί πρωταγωνιστές, αλλά επέλεξαν να μην τους κλείσουν τα μάτια. Σύμφωνα με τον Μαστροτζιάκομο ο στόχος τους ήταν να προκαλέσουν τον απόλυτο αποτροπιασμό, τόσο των δύο μελλοθάνατων όσο και των εκατομμυρίων ανθρώπων που παρακολούθησαν στη συνέχεια τα φρικιαστικά βίντεο.

ΤΡΟΜΟΣ. Εχοντας τα μάτια τους ανοιχτά, ελάχιστα λεπτά πριν αποκεφαλιστούν από τον δήμιό τους, οι δύο Αμερικανοί δεν μπορούσαν να δουν τίποτα παρά μόνο τον θάνατο. Εκείνη τη στιγμή «παραλύεις από τον φόβο. Δεν γνωρίζεις τι θα περάσεις. Δεν μπορείς να ουρλιάξεις, να εξεγερθείς, να κινηθείς, να αντιδράσεις ενάντια στον θάνατο που σε παίρνει» εξηγεί ο ιταλός.
Απομένει μονάχα το κομμένο «κεφάλι που επιδεικνύεται σαν τρόπαιο, το αίμα που στάζει στην έρημο, οι θεατές που φωνάζουν “ο Αλλάχ είναι μεγάλος”».

«Καταδίκη σε θάνατο. Γνωρίζω καλά τι σημαίνει αυτό. Το έχω δοκιμάσει. Πρόκειται για μια αίσθηση την οποία δεν θα ξεχάσω ποτέ. Αλλά αυτό που σκέφτεσαι κυρίως είναι ότι αυτό που συμβαίνει δεν έχει νόημα»