71ο Φεστιβάλ Βενετίας: Ερωτευμένοι με τον Τζέιμς Φράνκο

Για κάποιον λόγο που δεν έχουμε ακόμη κατανοήσει το Φεστιβάλ της Βενετίας αντιμετωπίζει τον Τζέιμς Φράνκο με δέος. Και δεν ξεκίνησε φέτος αυτή η ιστορία – κρατάει χρόνια! Για την ακρίβεια από το 2011, τότε δηλαδή που είδαμε στη Μόστρα το «Sal», τη βιογραφία του Σαλ Μινέο που σκηνοθέτησε ο ίδιος. Το 2012 τον είδαμε δίπλα στον Μάικλ Σάνον στο εντυπωσιακό «The Iceman» αλλά και στο πολυσυζητημένο (αν και, τελικά, υπερεκτιμημένο) «Spring Breakers» του Χάρμονι Κορίν. Ενώ πέρυσι έσκασε μύτη στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ ως σκηνοθέτης με το «Childof God». Ε, φέτος του έδωσαν και τιμητικό βραβείο για την προσφορά του στον κινηματογράφο (παρουσιάζει άλλωστε τη νέα του ταινία ονόματι «The Sound and the Fury»), κι εμείς αναρωτιόμαστε τι βάζουν στο βενετσιάνικο νερό.

Γιατί ο διευθυντής του Φεστιβάλ Αλμπέρτο Μπαρμπέρα βγήκε και δήλωσε τα εξής: «Ο Φράνκο είναι από τους πιο πολυτάλαντους δημιουργούς της σύγχρονης αμερικανικής σκηνής, ως ηθοποιός στο σινεμά και στο θέατρο, ως σκηνοθέτης, σεναριογράφος, τηλεοπτικός σταρ, δημιουργός video-arti και πολλά άλλα, ένας πραγματικά ακούραστος κατασκευαστής πολιτιστικών εικόνων και παραστάσεων. Η νέα του ταινία που βασίζεται σε μυθιστόρημα του Φόκνερ και θα παρουσιαστεί στο Φεστιβάλ της Βενετίας είναι ένα τεράστιο κομμάτι στην αλυσίδα της δημιουργικής του πορείας που διέπεται από πρωτοτυπία, καθαρότητα, θάρρος και αυτοπεποίθηση». Να μας συμπαθάτε, αλλά τέτοια λόγια δεν ακούστηκαν φέτος για δημιουργούς πολύ σημαντικότερους από τον Τζέιμς Φράνκο!

Ταυτόχρονα, ένας ιάπωνας δημιουργός που η Βενετία αγαπά εξίσου, ο Σίνια Τσουκαμότο (γνωστός στους φίλους του σινεμά επιστημονικής φαντασίας από την cult ταινία που γύρισε το 1989 με τον τίτλο «Tetsuo – The Iron Man»), παρουσίασε το «Fires on the Plain». Διαβάζω ότι πρόκειται για ένα ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο μυθιστόρημα και, συνάμα, μια ζοφερή καταγραφή του πολέμου, που μεταφέρθηκε μάλιστα ήδη μία φορά στο ιαπωνικό σινεμά το 1954. Τώρα, η εκδοχή του Τσουκαμότο έδιωχνε κόσμο από την αίθουσα από το πρώτο της ημίωρο. Τα αιματοβαμμένα στιγμιότυπα έδιναν και έπαιρναν και τα ακροβατικά της κάμερας άμβλυναν ακόμη περισσότερο την πρόθεση του δημιουργού να κατακερματίσει την αφήγησή του, προσφέροντας έτσι στους εναπομείναντες θεατές μια κατάβαση στην κόλαση. Το εντυπωσιακό είναι ότι το happy end (η διάσωση του κεντρικού ήρωα) όχι μόνο δεν καθησύχασε το ταραγμένο κοινό, αλλά το «κέρασε» και λίγη πίκρα παραπάνω. Κακό δεν ήταν. Μη σας πούμε ότι χρειάζονται και ταινίες σαν κι αυτήν.