Μικρά ρεσιτάλ στην καρδιά της πόλης
Το καλύτερο ακροατήριο. Πιτσιρικάδες κάνουν κέφι και ανεβάζουν τη διάθεση του Remi – κατά κόσμον Αγγελου Κυπριανού – στην Πλατεία της Νέας Σμύρνης. Με την κιθάρα του διηγείται ιστορίες ανθρώπων μέσα από στίχους. Οπως φαίνεται, έχει γκελ
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Πλανόδιοι μουσικοί δίνουν καθημερινά μικρά άτυπα ρεσιτάλ μετατρέποντας για λίγο σημεία της πόλης σε αυτοσχέδιους συναυλιακούς χώρους. Την ίδια στιγμή ανατρέπουν την κυρίαρχη αντίληψη που θέλει τον περιφερόμενο καλλιτέχνη περίπου επαίτη.
Ο Αγγελος Κυπριανός, επαγγελματίας μουσικός (έχει και δικό του συγκρότημα, τους Remi), αφουγκράζεται ιστορίες ανθρώπων και τις μετουσιώνει σε τραγούδια. Παίρνει την κιθάρα του κι ένα καπέλο και καθημερινά ένα τρίωρο το πρωί και ένα δίωρο το βραδάκι λέει τα «δικά του» στην Πλατεία της Νέας Σμύρνης, τη γειτονιά του, αλλά και στο κέντρο της πόλης. Καμιά φορά βγαίνει και με την μπάντα του (με την οποία παίζει σε μουσικές σκηνές της πόλης).
«Εκείνο που πρέπει να καταλάβει ο κόσμος – αν και πολλοί πλέον το γνωρίζουν – είναι ότι δεν κάνουμε επαιτεία. Απλώς μας αρέσει η επαφή με τον κόσμο στον δρόμο. Είναι ένας πολύ καλός τρόπος να επικοινωνήσω τη δουλειά μου» λέει και με αυτόν τον τρόπο έχει κυκλοφορήσει τρία CD με «μουσικές του δρόμου».
Συμφωνεί μαζί του ο Φώτης Αθανασίου που έχει σπουδάσει Οικονομικά και Διοίκηση Τουριστικών Επιχειρήσεων. «Δεν είμαστε άνθρωποι του περιθωρίου ούτε ζητιάνοι, όπως εσφαλμένα κάποιοι νομίζουν» εξηγεί και αποσαφηνίζει πως οι πλανόδιοι μουσικοί δεν κάνουν κάτι παράνομο. Ακόμα και όταν ένας περαστικός ρίχνει κέρματα «το κάνει οικειοθελώς και δεν θεωρείται οικονομική συναλλαγή».
Από το 2008 παίζει και στον δρόμο ο Φώτης. Του αρέσει το στοιχείο του αυθορμητισμού. «Μαζεύεται κόσμος γύρω μας, με ένα κουτάκι μπίρας ή αναψυκτικού στο χέρι μάς παρακολουθεί, κάποιοι χορεύουν, όλοι το απολαμβάνουν κι εμείς χαιρόμαστε» περιγράφει μια συνηθισμένη σκηνή στον δρόμο όταν παίζει με το γιουκαλίλι ή την κιθάρα του.
Ο 18 ετών Ρομπέρτο από το Αμστερνταμ μετράει ήδη εννέα μήνες στην Αθήνα και σκοπεύει να περάσει δύο χρόνια εδώ. Φοιτητής Αρχαιολογίας, έπρεπε, λέει, να διαλέξει μεταξύ Ρώμης και Αθήνας για να συνεχίσει τις σπουδές του.
Η επιθυμία του να παρουσιάζει τη δουλειά του, ως μουσικός, στον κόσμο τον ώθησε να βγει στον δρόμο. Η συνθήκη των μπαρ είναι καλή, άλλωστε το βασικό του εισόδημα από εκεί πηγάζει, αλλά παίζοντας με την κιθάρα του έξω έχει την ευκαιρία – λέει – να απευθυνθεί σε ευρύτερο κοινό.
Κινείται μεταξύ Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Πλατείας Μοναστηρακίου και Ερμού και όταν δεν παίζει μόνος, φίλοι με ντραμς και μπάσο τον συνοδεύουν.
Την Πλατεία Καπνικαρέας επέλεξε ως σημείο εκκίνησης η καλλίφωνος Ματθίλδη φαν ντεν Μπουμ από το Παρίσι για να ξεδιπλώσει τις δεξιότητές της στο κλασικό τραγούδι, αν και με σπουδές υποκριτικής – κατ’ αρχήν – σε ωδείο του Παρισιού.
Η Αθήνα μπορεί να μη φημίζεται για την αισθητική του αστικού της τοπίου, όμως η Ματθίλδη ένιωσε πως βρήκε την Ιθάκη της. «Εχει την ατμόσφαιρα που ήθελα να αισθανθώ στον δρόμο» λέει. Αν και δεν ήξερε γρι ελληνικά, στην αρχή τα βήματά της την έφεραν στην Πλατεία Καπνικαρέας. «Δεν ήξερα πώς να αρχίσω. Εμεινα για αρκετή ώρα όρθια, ακίνητη. Πήρα φόρα κι άρχισα να ερμηνεύω το πρώτο κλασικό τραγούδι και αμέσως ο κόσμος το αγκάλιασε».
Εως πρόσφατα έδινε μικρές σόλο παραστάσεις, άλλοτε κάτω από την Ακρόπολη και άλλοτε στον πεζόδρομο της Ερμού. Οι αντιδράσεις των περαστικών είχαν μεγαλύτερη αξία από τα χρήματα που οικειοθελώς άφηναν μπροστά της σ’ ένα καπέλο. Εκείνες δε των παιδιών – θυμάται – ήταν «η μεγαλύτερη ανταμοιβή μου».
Τα φιλοδωρήματα ήταν συμπλήρωμα για τα προς το ζην που εξασφάλιζε από διηγήσεις παραμυθιών (είχε μάθει στο μεταξύ ελληνικά) σε βιβλιοπωλεία.
Στα τρία χρόνια που έβγαινε και τραγουδούσε άριες Σούμπερτ, Μπαχ και Βέρντι δεν εισέπραξε ξενοφοβική ή ρατσιστική συμπεριφορά, μόνον «κάποια παράπονα μου έκαναν στην Ερμού επειδή στα κτίρια υπήρχαν γραφεία και καταστήματα και κάποιοι ενοχλούνταν από τη δύναμη της φωνής μου λέγοντάς μου να πάω αλλού».
Google news
