Δημόσιο και ιδιωτικό χωρίς όρια

Ποια κολασμένη μοίρα έκανε έναν πρόεδρο Δημοκρατίας, ο οποίος ήθελε να μην περάσει ποτέ το όριο που χωρίζει τη δημόσια από την ιδιωτική ζωή, να βρεθεί στο στόχαστρο μιας πρώην συντρόφου και δημοσιογράφου, η οποία όχι μόνο ξεπέρασε εκείνο το όριο αλλά ρίχνει και μια πολιτική μαχαιριά διαβεβαιώνοντας ότι αυτός ο αριστερός «δεν αγαπούσε τους φτωχούς» και τους αποκαλούσε «φαφούτηδες»;

Ο Φρανσουά Ολάντ δεν είδε να έρχεται η βόμβα που τον κατέστρεψε. Προτιμούσε να λέει ότι «οι ιδιωτικές υποθέσεις ρυθμίζονται ιδιωτικώς». Αλλά έκανε λάθος. Η υπόθεση αυτή είναι δημόσια και είναι πολιτική. Το βιβλίο της Βαλερί Τριερβελέρ «Ευχαριστώ γι’ αυτή τη στιγμή» διέλυσε και το τελευταίο όριο. Οι προσωπικές σκηνές που περιγράφει στα διαμερίσματα του Προεδρικού Μεγάρου, σαν να υπήρχε εκεί κάποια κρυφή κάμερα, δεν καταστρέφουν μόνο την ιδιωτικότητα ενός προέδρου. Υπονομεύουν και την εξουσία του. Ο κατηγορούμενος θα έπρεπε να μπορεί να απαντήσει, να διορθώσει, να διαψεύσει. Αλλά δεν μπορεί να το κάνει γιατί θα κατέβαζε ακόμη περισσότερο το επίπεδο.

Αυτή είναι η καταστροφική συνέπεια της δημοσίευσης του βιβλίου. Ο Φρανσουά Ολάντ δεν μπόρεσε να την αποφύγει και δεν μπορεί να κάνει τίποτε για να ανταπαντήσει. Εχασε το παιχνίδι της ιδιωτικότητας απέναντι στη δημοσιογράφο που ήθελε να εκδικηθεί και η οποία, ως γυναίκα που αισθάνθηκε προδομένη, επέβαλε την πλήρη διαφάνεια αλλά με τους δικούς της όρους.

Και οι δύο είναι καμένοι, αλλά εκείνος περισσότερο από εκείνην. Γιατί είναι ο πρόεδρος που είδε να γίνεται σκόνη η πεποίθησή του σε δύο περιπτώσεις: το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα δεν υπάρχει πια, οι ιδιωτικές υποθέσεις έγιναν δημόσιες και εκρηκτικές. Το σύνορο δεν έπεσε ξαφνικά. Αρχισε να πέφτει εκείνη την ημέρα του Ιανουαρίου του 2008, όταν ο Νικολά Σαρκοζί δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου ότι «τα πράγματα ανάμεσα στην Κάρλα κι εμένα είναι σοβαρά».

Τότε μιλήσαμε για «υπέρβαση». Αλλά δεν ήταν πραγματικά υπέρβαση. Και αυτό γιατί από την προεδρική εκστρατεία του 2007 το δημόσιο και το ιδιωτικό, η πολιτική κατάκτηση και η ερωτική ζωή, είχαν αναμειχθεί. Τα μέσα ενημέρωσης ήταν συνένοχα, η κοινή γνώμη προσαρμοζόταν. Και ίσχυε τόσο για τη Δεξιά όσο και για την Αριστερά. Το ζεύγος Ολάντ – Ρουαγιάλ είναι μια άλλη απόδειξη: όταν τους χρειάστηκε ανέμειξαν το δημόσιο με το ιδιωτικό, την πολιτική με την οικογένεια. Ο Φρανσουά Ολάντ δεν ήθελε να δει αυτή την εξέλιξη, τόσο αντίθετη στη «νορμάλ προεδρία». Αρνήθηκε να τη δει και γιατί πίστευε ότι αυτή αφορούσε μόνο τον Νικολά Σαρκοζί και ότι τον αποδυνάμωνε. Και σήμερα το θύμα είναι αυτός.