Ενα περιστέρι αποδείχτηκε διαμάντι!

Το κλου του Φεστιβάλ Βενετίας, πέρα από τις ταινίες και τους σταρ, ήταν οι τιμητικές βραβεύσεις, με πρώτη αυτή της Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, της αγαπημένης πρωταγωνίστριας των αδελφών Κοέν (και ιδιαίτερα του Τζόελ, μια και την… παντρεύτηκε!), που βραβεύτηκε με Οσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στο «Φάργκο» το 1996. Φυσικά, ο σύζυγος και σκηνοθέτης της ήταν εκεί, στη Σάλα Γκράντε, για να τη χειροκροτήσει συνοδεία ενός ένθερμου κοινού.

Κοινό το οποίο στη συνέχεια παρακολούθησε με μεγάλο ενδιαφέρον το «Olive Kitteridge», μια μίνι σειρά τεσσάρων ωρών (εμείς την είδαμε μονοκοπανιά, που λένε), βασισμένη στο βραβευμένο μπεστ σέλερ της Ελίζαμπεθ Στράουτ (στα ελληνικά «Ο κόσμος της κυρίας Όλιβ», εκδ. Αγκυρα 2010), σκηνοθετημένη από την ικανότατη Λίζα Τσολοντένκο. Το μοτίβο, το Μέιν, μια αμερικανική κωμόπολη φιλήσυχη αλλά με μυστικά αρκούντως σκοτεινά – μια μικροαστική μαγική εικόνα δηλαδή, απ’ αυτές που η αμερικανική τηλεόραση (και το αμερικανικό σινεμά) αρέσκεται να ανατρέπει, μέσα όμως σε ασφαλές πλαίσιο.

Τη Θέλμα Σουνμάκερ οι περισσότεροι από εσάς μπορεί να μη τη γνωρίζετε. Αν είστε σινεφίλ όμως, δεν έχετε δικαιολογία: Η εν λόγω κυρία το 1967 μόνταρε την πρώτη ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε με τίτλο «Ποιος χτυπάει την πόρτα μου» και στη συνέχεια παρέμεινε μοντέρ για… όλες τις υπόλοιπες. Με λίγα λόγια, είναι ο άνθρωπος που βοήθησε τον Μάρτιν στο να αναπτύξει την ιδιαίτερη κινηματογραφική του γλώσσα, βραβευμένη και η ίδια με τρία Οσκαρ, όλα για τη δουλειά της δίπλα του (για τις ταινίες «Οργισμένο είδωλο», «Ιπτάμενος κροίσος» και «Ο πληροφοριοδότης»). «Στ’ αλήθεια, δεν ξέρω αν πρέπει να παραλάβω αυτό το βραβείο» έλεγε η ίδια. «Ο Μάρτιν, βλέπετε, σχεδιάζει τόσο όμορφα τα πλάνα του, που εγώ το μόνο που έχω να κάνω είναι να τα ενώσω». Ενα εισαγωγικό βίντεο του Μάρτιν Σκορσέζε με τον ίδιο άνοιξε την εκδήλωση – δεν έχετε δει περισσότερους ανθρώπους να χειροκροτούν, τόσο ένθερμα, μια βιντεοοθόνη.

Το πρώτο πραγματικό αριστούργημα της φετινής διοργάνωσης ήταν η νέα ταινία του Ρόι Αντερσον (φωτογραφία πάνω) ονόματι «A pigeon sat on a branch reflecting on existence», δηλαδή «Ενα περιστέρι κάθησε σ’ ένα κλαδί σκεπτόμενο την ύπαρξη». Κάθε σκηνή είναι από μόνη της ένα πραγματικό διαμάντι, κάθε κίνηση της κάμερας κρύβει και μια αποκάλυψη σε τούτο εδώ το τρίτο μέρος της τριλογίας που ξεκίνησε με το «Τραγούδια από τον δεύτερο όροφο» και συνεχίστηκε με το «Εσείς οι ζωντανοί». Οι αλληγορικές βινιέτες του σουηδού κινηματοραφιστή διαθέτουν χιούμορ (ενίοτε ξεκαρδιστικό), χαμηλόφωνη μελαγχολία, αλλά δεν φοβούνται να προσεγγίσουν και τα μονοπάτια του φανταστικού. Και οι μικρές ιστορίες που συντελούν σ’ αυτή τη μαύρη κωμωδία μοιάζουν να προέρχονται από τους πιο καταπιεσμένους εφιάλτες μιας Ευρώπης που ψυχορραγεί. Αλλά με τι στυλ!