Το μουσικό φαινόμενο του θερμοκηπίου

Εντάξει, πεντάµορφη είναι. Το ξέρει και η ίδια ή οι αυλικοί της, ειδάλλως στις συναυλίες της, µπορεί και να µη φορούσε αστραφτερά φορέµατα µε αποκαλυπτικές κόψεις ούτε να κρατούσε το βιολί σαν παραλίγο αξεσουάρ οµορφιάς. Στα βιντεοκλίπ επίσης δεν θα πιλαλούσε σε χωράφια ή βουνοκορφές φορώντας κοντά σορτσάκια και τα εξώφυλλα των CD της δεν θα αρκούνταν σε ένα ζευγάρι φτερά αγγέλου και ένα εσώρουχο. Με µια δόση υπερβολής, αν δεν ήταν εµφανίσιµη (ή υποµονετική στο µακιγιάζ), µπορεί και να γνωρίζαµε αν υποφέρει από τον «λαιµό του βιολονίστα». Ή, για να είµαστε δικαιότεροι µαζί της, τα σηµάδια της δερµατικής αυτής πάθησης, έτσι και υπήρχαν αλλά εκείνη άρεσε λιγότερο, µπορεί να µην απασχολούσαν κανέναν.

Ισως αυτά τα σημάδια δεν έβλεπαν οι αρχιερείς της κλασικής μουσικής το 1995 και στραβομουτσούνιαζαν. Η 17χρονη Βανέσα Μέι κυκλοφορούσε τότε τον για πολλούς επιτυχέστερο μέχρι σήμερα δίσκο της, με τον τίτλο «The violin Player», που ό,τι και αν ήταν, σίγουρα ανήκε στους πρώτους που ανακάτωναν τον Ιωάννη Σεβαστιανό με την ποπ – κι ας μην σήμαινε αυτό κάτι άλλο πέρα από την «Τοκάτα και φούγκα σε ρε ελάσσονα» συνδυασμένη με ένα χορευτικό μπιτ. Επαιξε πολύ πάντως το συγκεκριμένο κομμάτι στα δημοφιλή κλαμπ της εποχής, παρότι (ή ακριβώς επειδή;) μοιραζόταν σχεδόν την ίδια αντίληψη για την κλασική μουσική, με τους ήχους κλήσης των κινητών ή τα εισαγωγικά σήματα τηλεοπτικών εκπομπών.

Είτε έτσι είτε αλλιώς, η Μέι ξεκινούσε να βαδίζει με μεγάλα βήματα ένα δρόμο στρωμένο με το πρώτο βραβείο BRIT για «νέα καλλιτέχνη» που δόθηκε σε μουσικό κλασικής παιδείας, πωλήσεις εκατομμυρίων δίσκων και συναυλιακό ρεπερτόριο που, όπως λογικά θα συμβεί και στο Ηρώδειο, περιλάμβανε έργα Μπετόβεν, Μπραμς, Βιβάλντι, αλλά και λίγο tango, καμιά μελωδία του Βαγγέλη Παπαθανασίου, ποπ σουξέ ή μπαλάντες. Εκτός από τα διάφορα μεγάλα venue, εμφανιζόταν και όπου αλλού εμφανίζονται οι σταρ: σε συναυλίες του Μάικλ Τζάκσον με τον οποίο συνεργάστηκε, στη λίμνη του Σεν Μόριτζ όπου προσγειώθηκε με ανεμόπτερο πλαγιάς, σε ένα γκραν πρι της Μελβούρνης – τέτοια. Το 2011, βέβαια, έπαιξε στο γενέθλια του τσετσένου προέδρου έναντι αδράς αμοιβής, κάτι για το οποίο η Δύση την επέπληξε εντόνως.

Από αυτά όμως, λίγα μάλλον φανταζόταν στα τρία και στα πέντε της, όταν άρχιζε να παίζει πιάνο και βιολί. Μπορεί κάτι να υποψιάστηκε όταν στη Βρετανία όπου είχε μετακομίσει με την κινέζα μητέρα και τον άγγλο πατριό της άρχισε να εμφανίζεται σε εκπομπές που ψοφάνε για παιδιά-θαύματα. Ή ίσως στα έντεκά της, όταν έγινε δεκτή στο Βασιλικό Μουσικό Κολέγιο, αλλά και στα δεκατρία της, όταν έγινε η νεότερη βιολίστρια που ηχογράφησε κοντσέρτα Μπετόβεν και Τσαϊκόφσκι.

Εξίσου πιθανό επίσης είναι ότι την καριέρα της, την πόθησε περισσότερο η Πάμελα Ταν Νίκολσον και όχι μόνο επειδή η κόρη της, σε μια σύμπτωση από εκείνες που έχουν νόημα μόνο αν αυτό πιστέψεις, γεννήθηκε την ίδια ημέρα με τον δαιμόνιο Παγκανίνι. Μέχρι μάνατζέρ της έγινε, τόσο αυστηρή, που της ξεκαθάριζε ότι θα την αγαπάει, υπό την προϋπόθεση να γίνει άριστη στο βιολί. Δεν την άφηνε να κόβει ψωμί, μην τυχόν και τραυματιστεί. Ακόμα και το περίβλεπτο σκι που αγαπούσε η Μέι, η μητέρα της το έτρεμε – με τα πολλά πάντως, η μουσικός εκπροσώπησε την Ταϊλάνδη στους πρόσφατους χειμερινούς ολυμπιακούς του Σότσι.

Η βιολονίστρια είχε αντέξει μέχρι το 1999, όταν και έκοψε κάθε επαφή με την Ταν Νίκολσον. Χρόνια αργότερα ωστόσο, με αρκετή πίκρα αλλά και με κάπως ακατανόητη αυταπάρνηση, θα δήλωνε: «Ηταν ένα περιβάλλον θερμοκηπίου, με πολλή πίεση, αλλά νομίζω ότι έστω και αλλόκοτα, επωφελήθηκα. Τα παιδιά γεννιούνται με μια ικανότητα, αλλά αν δεν ενθαρρυνθεί – ακόμα και πιεστικά – δεν νομίζω ότι θα καρποφορήσει».