Γιατί να δω το πρωτάθλημα;

Γιώργος Χούπης
Στην Ευρώπη μέσω Τριπόλεως
Στα βουνά της Αρκαδίας φυσά ευρωπαϊκός άνεμος καθώς ο Αστέρας Τρίπολης έχει καταφέρει να κερδίζει κάθε χρονιά και κάτι περισσότερο. Εχει ενδιαφέρον λοιπόν να δούμε αν μία (από τις πολλές πλέον της Σούπερ Λίγκας) ομάδα της περιφέρειας θα καταφέρει και πάλι να ανταποκριθεί σε μια τόσο απαιτητική περίοδο, που άρχισε για αυτήν ουσιαστικά από τον Ιούνιο. Ο Στάικος Βεργέτης κατάφερε να δημιουργήσει ένα σύνολο που μας έχει δείξει κυρίως ότι μπορεί να παίξει ελκυστικό ποδόσφαιρο. Θα έχει, επίσης, μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε ποιες άλλες ομάδες της περιφέρειας θα είναι σε θέση να ακολουθήσουν αυτή τη νέα εθνική οδό που έχει δείξει ο Αστέρας Τρίπολης. Και αυτό είναι μια καλή δικαιολογία για να παρακολουθήσουμε Σούπερ Λίγκα.

Σωτήρης Βετάκης
Περιμένοντας την επανάσταση
Για τον προβληματικό σε όλα του τα επίπεδα ελληνικό αθλητισμό η ευθύνη βαραίνει πολλούς και τα αίτια είναι περισσότερα. Από τα πιο σημαντικά είναι η κυριαρχία των μεγάλων ομάδων στο φίλαθλο κοινό. Πωρώνει, και κυρίως μαγεύει τον έλληνα οπαδό η ταύτιση με τον ισχυρό. Αντίθετα με τις άλλες χώρες, στη δική μας οι οπαδοί των μεγάλων εξαπλώνονται σε όλη την επικράτεια εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων. Για χάρη αυτών μπορώ να παρακολουθήσω τη Σούπερ Λίγκα. Για το κοινό στα γήπεδα του ΟΦΗ, του ΠΑΣ (φωτογραφία), της Νίκης, του Παναιτωλικού, της Ξάνθης, του Αστέρα, που έχουν παλμό και πάθος κόντρα στον Ολυμπιακό, τον ΠΑΟ, τον ΠΑΟΚ. Εξάλλου, η επανάσταση δεν άρχισε ποτέ στα αστικά κέντρα…    

Δημήτρης Μώρος
Η μοναδικότητα της Ελλάδας
Στο ίδιο έργο θεατές θα βρεθούμε για άλλη μία φορά με τον πρωταγωνιστή Ολυμπιακό να είναι γνωστός από την αρχή της παράστασης. Τι αλλάζει κάθε χρόνο στο πρωτάθλημα της Σούπερ Λίγκας; Οι κομπάρσοι. Οι φίλαθλοι που βλέπουν το ποδόσφαιρο σαν όαση μέσα στην έρημο των Μνημονίων έχουν υψηλές απαιτήσεις.  Θέλουν δυνατούς συμπρωταγωνιστές για να γίνει πιο ελκυστική η παράσταση. Το ίδιο επιθυμεί και ο μόνιμα πρωταθλητής Ολυμπιακός με στόχο να γίνει πιο ανταγωνιστικός στην Ευρώπη. Πάντως έχουμε ομάδες για όλα τα γούστα και είναι λάθος να γίνεται σύγκριση του ελληνικού πρωταθλήματος με την Πριμέρα Ντιβισιόν, το Καμπιονάτο, την Μπουντεσλίγκα και την Πρέμιερ Λιγκ.

Νίκος Τζιανίδης
Εχει κάτι που θυμίζει Χόλιγουντ
Εχει ένα άρωμα από Χόλιγουντ το ελληνικό πρωτάθλημα! Γι’ αυτό μ’ αρέσει! Παλιός καλός κινηματογράφος… Τίτλοι ταινιών που άφησαν εποχή, όλο και κάτι θυμίζουν στους ψαγμένους της Σούπερ Λίγκας. Για παράδειγμα: «Οι συνήθεις ύποπτοι», «Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος», «Η λίστα του Σίντλερ», «Ψυχώ», «Η σιωπή των αμνών», «Ο πόλεμος των Αστρων»… Οι «πράσινες οθόνες» προσφέρουν στον θεατή κάθε Σαββατοκύριακο το αγχολυτικό του. Μπορεί η Σούπερ κατηγορία να θυμίζει μηχανές προβολής Super8, αλλά το σασπένς που προσφέρει είναι ψηφιακό… Χάσεις, κερδίσεις στο γήπεδο ή στο προποτζίδικο έχεις φύγει πλούσιος σε εικόνες: «Νονός Νο1» και «Νο2», «Ο βασιλιάς των Δαχτυλιδιών», «Η νύχτα»… Τα φώτα χαμηλώνουν… Σσσστ, αρχίζει!

Γιάννης Λαμπίρης
Για να μαθαίνω γεωγραφία
Επειτα από πολλά χρόνια επιτέλους το πρωτάθλημά μας έχει τόσο διευρυμένο πανελλήνιο χαρακτήρα με μόλις 4/18 ομάδες από το Λεκανοπέδιο, θυμίζοντας ουσιαστικά μάθημα γεωγραφίας.
Εξαπλώνεται σε τρία πελάγη (Κρητικό, Αιγαίο και Ιόνιο) με την παρουσία πέντε νησιωτικών ομάδων, ενώ έχει γεύση από ακριτική (Ξάνθη – Κομοτηνή) και Βόρεια Ελλάδα (Βέροια – Θεσσαλονίκη) μέχρι Θεσσαλία (Βόλος), Ηπειρο (Γιάννινα), Αιτωλοακαρνανία (Αγρίνιο), Πελοπόννησο (Τρίπολη), Βοιωτία (Λιβαδειά) και φυσικά Αττική.
Η αγωνιστική άνοδος ομάδων όπως ο Ατρόμητος και ο Αστέρας, παράλληλα με το γεγονός ότι φέτος υποβιβάζονται απευθείας τέσσερις ομάδες, θα δημιουργήσει ακόμα μεγαλύτερο ανταγωνισμό με πολύ λιγότερες αδιάφορες ομάδες προς το φινάλε.

Αλέξης Τσατσούλης
Καπνός νοσταλγίας με άρωμα Αγρινίου
Εκδρομές οικογενειακώς τη διετία 1975-77 στις πόλεις της Βόρειας Ελλάδας, όπου έπαιζε ο Παναιτωλικός εκπληρώνοντας το όνειρο όλων των Αγρινιωτών, αγωνία πάνω από το ραδιόφωνο για την εξέλιξη των εντός έδρας αγώνων, τηλεφωνήματα του μακαρίτη του πατέρα μου στους φίλους του για να μάθει πώς έπαιξε η ομάδα μού θυμίζει η σταθερή πορεία της ομάδας του Αγρινίου στη Σούπερ Λίγκα. Ο Παναιτωλικός ως συνδετικός κρίκος με την πατρίδα αλλά και το επαγγελματικό καθήκον είναι, λοιπόν, δύο λόγοι για να παρακολουθώ τον θεσμό.
Ως φίλος του μπάσκετ προτιμώ να πάω σε ένα κλειστό γήπεδο για οποιοδήποτε ματς του εφηβικού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης της Θεσσαλονίκης αντί να χάσω δύο – τρεις ώρες για δραστηριότητα απολύτως διαβρωμένη. Και δεν τρέφω φρούδες ελπίδες: στη σημερινή ελληνική κοινωνία, με τις παραδοσιακές αρχές να βάλλονται από παντού και θεό το χρήμα, η Σούπερ Λίγκα θα μείνει ως έχει.
Με γνωστό τον πρωταθλητή από την κλήρωση, βίαιη με ή χωρίς αιτία κι αναξιόπιστη, η Σούπερ Λίγκα με προσελκύει μόνο για τις αναμνήσεις που μου αναζωπυρώνει η ομάδα του Αγρινίου.

Αντώνης Ρεπανάς
Γιατί η ελπίδα πεθαίνει τελευταία
Γιατί βλέπω Σούπερ Λίγκα; Γιατί έτσι έχω συνηθίσει να κάνω  από μικρό παιδί. Γιατί αυτή είναι η δουλειά μου. Γιατί η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και έτσι συνεχίζω να ελπίζω ότι μπορεί φέτος – όπως ήλπιζα και πέρυσι και πρόπερσι – να γίνει η μεγάλη ανατροπή και το Πρωτάθλημα να μην το κερδίσει ο Ολυμπιακός, ή τουλάχιστον να καταφέρει κάποια άλλη ομάδα να ξεπεράσει όσα εμπόδια βρεθούν στον δρόμο της και να καταφέρει να κοντράρει την ομάδα του Πειραιά, δίνοντας έναν τόνο αγωνίας στην υπόθεση – τίτλος.
Βλέπω Σούπερ Λίγκα, γιατί ελπίζω ότι τα παθήματα κάποτε θα γίνουν μαθήματα στους παράγοντες του ελληνικού ποδοσφαίρου και θα αρχίσουν να βλέπουν το ποδόσφαιρο ως ένα θέαμα για όλη την οικογένεια και όχι ως πόλεμο.  
Βλέπω Σούπερ Λίγκα, περιμένοντας τον επόμενο έλληνα ποδοσφαιριστή που θα ξεπεταχτεί και θα αναζητήσει το επόμενο βήμα της καριέρας του σε ένα πιο δυνατό Πρωτάθλημα της Ευρώπης, επιστρέφοντας όμως κάποτε για να φέρει μαζί του τις εμπειρίες που αποκόμισε ώστε να αρχίζει να αλλάζει η νοοτροπία που υπάρχει στην Ελλάδα.

Βαγγέλης Αρναούτογλου
Ενας Αστέρας λάμπει στην Κρήτη
Σε ένα πρωτάθλημα που είναι εξαρχής εύκολο να μαντέψεις ποιος θα είναι εκείνος ο οποίος θα τερματίσει στην κορυφή αναζητείς ποδοσφαιρικές απολαύσεις οι οποίες απέχουν σημαντικά από το σασπένς. Ευτυχώς υπάρχουν αρκετές ενδιαφέρουσες ιστορίες που είτε γεννιούνται τώρα είτε ήδη υπάρχουν και εξελίσσονται διατηρώντας ζωντανή την επιθυμία να ακολουθεί κανείς τον μαραθώνιο της Σούπερ Λίγκας. Δύο από αυτές που κατ’ εμέ ξεχωρίζουν είναι οι περιπτώσεις του Αστέρα Τρίπολης και του ΟΦΗ. Ο πρώτος, έχοντας πλέον αποκτήσει στέρεες βάσεις, συνεχίζει να βελτιώνεται και να ξεχειλίζει από υγεία.  Στην Κρήτη πάλι ιντριγκάρει πολύ η παρουσία του Τζενάρο Γκατούζο, ποδοσφαιριστή με τεράστια πορεία στη Μίλαν και στη Σκουάντρα Ατζούρα που τώρα προσπαθεί να δείξει ότι έχει τα φόντα να καταξιωθεί και ως προπονητής. Ο τρόπος που ζει το ποδόσφαιρο, το δέσιμό του με τους ποδοσφαιριστές και το εκρηκτικό ταμπεραμέντο του δημιουργούν ένα κοκτέιλ που αξίζει παρακολούθηση.

Γιάννης Σκόκας
Κολλημένος με το παρελθόν
Η Σούπερ Λίγκα είναι το πρωτάθλημα που λατρεύω να μισώ, αλλά που παράλληλα δεν χάνω αγώνα της τα Σαββατοκύριακα. Κάποιοι φίλοι μου το θεωρούν… διαστροφή (και ίσως να έχουν δίκιο), την ώρα που παίζει στην Αγγλία η Μάντσεστερ Σίτι με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ή στη Γερμανία η Μπάγερν Μονάχου με την Μπορούσια Ντόρτμουντ, εγώ να παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον την αναμέτρηση του Πλατανιά με τον Πανθρακικό. Ειλικρινά, δεν μπορώ να δώσω μια πειστική απάντηση στο γιατί προτιμώ να βλέπω τον Φανούρη Γουνδουλάκη (φωτογραφία) να μονομαχεί με τον Δημήτρη Χασομέρη σε ένα… αντιτουριστικό και πιθανώς μισοάδειο γήπεδο αντί των σουπερστάρ Γιάγια Τουρέ και Γουέιν Ρούνι σε κάποιο ιλουστρασιόν και κατάμεστο στάδιο της Πρέμιερσιπ. Οσο κι αν με ενοχλούν πολλά απ’ όσα συμβαίνουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο, παραμένω… κολλημένος με τη Σούπερ Λίγκα μάλλον διότι αποτελεί τη μετεξέλιξη της Α’ Εθνικής, του πρωταθλήματος των παιδικών μας χρόνων.

Κώστας Κοφινάς
Mια selfie με τον Ιμπαγάσα
Ουδέποτε ήμουν οπαδός του Πανιωνίου. Ούτε καν φίλος της θρυλικής (για πολλούς) Πλατείας δηλώνω. Αλλά – ομολογώ – πως φέτος θα στρίψω στην Ομήρου και θα βρεθώ σε ένα γήπεδο που επισκέφθηκα αρκετές φορές στο παρελθόν.
Λέτε να μπω στο τριπάκι και να επιδιώξω και του λόγου μου μια selfie με τον Ιμπαγάσα; Αυτός ο κοντόσωμος… μπαγάσας είναι η φετινή ατραξιόν του Πανιωνίου. Ετρεξαν οι πιτσιρικάδες μετά το φινάλε της αγχωτικής νίκης κόντρα στον Εργοτέλη και ζήτησαν επιτακτικά μια πόζα με τον διάσημο αργεντινό ποιητή της πάσας. Στα 38 του παραμένει κάτι σαν η «μάνα του λόχου». Αλλά πέρα από τον Αριέλ, το όλο εγχείρημα του Πανιωνίου έχει την αύρα ενός μυστηρίου που διεγείρει τις αισθήσεις και την περιέργεια. Αλλαξε σχεδόν όλη η ομάδα, έφυγαν νεαροί για άλλες πολιτείες, έμειναν ελάχιστοι, ενώ τα οικονομικά προβλήματα μοιάζουν με θηλιά που σφίγγει όλο και πιο πολύ. Στην πορεία μπορεί το πλοίο να βυθιστεί. Ποιος ξέρει…
Η πιτσιρικαρία, όμως, που ξεπηδά από τις ακαδημίες αξίζει την προσοχή μας. Είναι, όντως, αγαπησιάρικη ομάδα ο Πανιώνιος.