Επιστολή στον Καραγάτση

Αν γίνεται ακόμα πολυτιμότερη η ύπαρξη του Νίκου Καββαδία ως ποιητή, είναι γιατί αποδεικνύει μ’ έναν πολύ εύγλωττο τρόπο ότι η ποίηση είναι μόνο συνδυασμός ταλέντου και βιώματος. Καμιά γνώση και σπουδή, όσο εμβριθής κι αν έχει υπάρξει, θα είχε κατορθώσει να τον κάνει να γράψει ένα μόνο τετράστιχο. Αλλά αν ο Καββαδίας είχε έναν τρόπο να βιώνει την «επαγγελματική» του σχέση με τη θάλασσα, ο τρόπος αυτός δεν φαίνεται να διέφερε κι όταν για μικρά χρονικά διαστήματα ζούσε στη στεριά. Δεν ήταν οι πνευματικοί χώροι που τον ενδιέφεραν, δεν ήταν η ποίηση και οι ποιητές που τον απασχολούσαν, αλλά οι ανθρώπινες σχέσεις και το «εξωτικό» τους στοιχείο, ακόμη και σε μια κοσμοβριθή πόλη όπως η Αθήνα. Το συνεικάζουμε από μια επιστολή του στον Μ. Καραγάτση, σταλμένη μέσα στον Πόλεμο, στις 19 Μαρτίου 1941.

«Φίλε Καραγάτση,

Τελευταία σ’ έχω πάρα πολύ σκεφτεί και πεθυμήσει. Ετσι νάρθω μια μέρα από το Γραφείο ν’ ανεβούμε μαζί στην Αθήνα ή ένα μεσημέρι στο σπίτι να πιούμε καφέ και λικέρ κυττάζοντας το λεύκωμα με τις ζωγραφιές του παράξενου Φλαμαντέζου ή του Λωτρέκ. Κατόπι να μου διαβάσεις το τελευταίο σου διήγημα και γω να χαίρομαι, να συγκινούμαι, να ξαναταξιδεύω καθώς σ’ ακούω και να καπνίζω. Να σωθούν τα τσιγάρα μου και να βάλω χέρι στα δικά σου. Κατόπι να κατεβούμε στο Παλιό Φάληρο. Νάναι χειμώνας και νύχτα. Επειτα να χωρίσουμε εκεί στη στροφή της οδού Βουκουρεστίου προς το Σύνταγμα, αφού πρώτα πειράξαμε το Χρυσόστομο ή μάλλον μας πείραξε, να τραβήξεις για το King George και γω για τις άσκοπες νυχτερινές περιπλανήσεις. Βγάλε από τα γράμματά σου αυτό το αυστηρό ύφος που δεν ταιριάζει στην φιλία μας, τη μεγάλη φιλία μας. Γράφε μου όπως τότε στη Ξάνθη. Βρίζε με, αλλά δίχως γάντι. Εμαθα πως βγάνεις βιβλίο τώρα γρήγορα. Μεγάλη η επιθυμία μου και η περιέργειά μου. Θα σου είναι δύσκολο να τις ικανοποιήσεις; Γράφε μου. Γράφε μου συχνά. Οσο μπορείς. Αν άργησα να σου απαντήσω δε φταίω. Του Βαγγελάκη έγραψα χθες ευχαριστώντας. Στην κυρία τα σέβη μου και στη Μαρίνα ένα φιλί.

Σε φιλώ