Απόντες οι Ελληνες και τα είδωλα

Πρεμιέρα Πρωταθλήματος με 10 ποδοσφαιριστές να κάνουν το ντεμπούτο τους με την ερυθρόλευκη, αρχηγό του Ολυμπιακού τον Ρομπέρτο στη δεύτερη μόλις σεζόν του στον Πειραιά και τους έλληνες ποδοσφαιριστές να ξεχωρίζουν όπως η μύγα μες στο γάλα: ένας ο Διαμαντάκος και έτερος ο Αβραάμ – αν μάλιστα δεν υπήρχε ο τραυματισμός του Μποτία ουδείς γνωρίζει αν βλέπαμε αγωνιζόμενο τον διεθνή μπακ. Σημεία των καιρών!

Σε εποχή πλήρους παγκοσμιοποίησης είναι άτοπο να αναζητείς γηγενείς παίκτες σε μια ομάδα με υψηλούς στόχους και πορεία πρωταθλητισμού. Ολα καθορίζονται από τους νόμους της αγοράς. Φυσικά και του άκρατου συναγωνισμού. Ο καλός προχωρά όπως η υπερταχεία. Ο μέτριος μένει πίσω σαν τον «μουντζούρη».

ΒΙΤΡΙΝΑ. Ωστόσο, ακόμη ηχούν στα αυτιά μας οι ατάκες από επίσημα (πιο επίσημα δεν γίνεται) χείλη του Ολυμπιακού για προσπάθεια ελληνοποίησης της ομάδας. Είναι αλήθεια πως το παιδομάζωμα έγινε, έφερε αποτελέσματα και οι περισσότεροι ταλαντούχοι έλληνες παίκτες εντάχθηκαν στο έμψυχο δυναμικό του Ολυμπιακού. Το Τσάμπιονς Λιγκ, ωστόσο, λειτουργεί με όρους βιτρίνας και όχι σε περίοδο εκπτώσεων. Το καλό προϊόν ξεχωρίζει, η αξία εκτοξεύεται, οι ενδιαφερόμενοι θυμίζουν συνωστισμό σε ελληνικές παραλίες τα μέσα του Αυγούστου. Κάπως έτσι έγιναν παρελθόν οι Φετφατζίδης, Μήτρογλου και εσχάτως ο Σάμαρης. Δεν αποκλείεται να ακολουθήσουν και άλλοι. Ο Μίτσελ, ο «μίστερ Χόλιγουντ» των αποδυτηρίων του Ολυμπιακού, το είπε ξεκάθαρα και οι αστέρες προορίζονται να αναλαμβάνουν πρωταγωνιστικούς ρόλους. Στο σινεμά, στη ζωή, στο ποδόσφαιρο. Πώς να πει ο πρωταθλητής όχι σε μια σούπερ πρόταση ύψους 10 εκατ. της Μπενφίκα για τον Σάμαρη; Είναι πασιφανές πως όταν ο παίκτης έχει αποκτηθεί μόλις πριν από 12 μήνες έναντι περίπου 500.000 ευρώ, οι αντιστάσεις καταρρίπτονται μονομιάς. Εξαφανίζονται.

ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ. Εχοντας ήδη δώσει δείγματα γραφής για την ικανότητά του να εξελίσσει ποδοσφαιριστές και να μετατρέπει τον Ολυμπιακό σε ένα είδος ποδοσφαιρικού εργοστασίου, ο Μίτσελ μοιάζει με έναν Αρσέν Βενγκέρ στον μικρόκοσμο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ο Αλσατός δεν είναι που απογείωσε τη χρηματιστηριακή αξία των άσων της Αρσεναλ και ως ο καλύτερος οικονομολόγος έφερνε χρήμα στο ταμείο των Κανονιέρηδων; Κάτι αντίστοιχο κάνει και ο ισπανός κόουτς του Ολυμπιακού, ένας τεχνικός με δηλωμένη εκτίμηση στο ταλέντο των ελλήνων παικτών. Τους θέλει, τους εμπιστεύεται, δεν θέτει βέτο στην πώλησή τους. Με τον Ολυμπιακό να μη θυμίζει σε τίποτα την ομάδα της περασμένης σεζόν, να κάνει τη μία μεταγραφή μετά την άλλη, τον κόσμο να χάνει το μέτρημα, αλλά κάποιους να ονειρεύονται ακόμη το μεγάλο μπαμ.

ΚΑΤΙ ΛΕΙΠΕΙ. Ορισμένοι εκτός από επιτυχίες (που αφειδώς προσφέρει ο Ολυμπιακός τα τελευταία χρόνια) επιζητούν και κάποιου τύπου δέσιμο με τους ποδοσφαιριστές. Τα είδωλα των νεοσσών – οπαδών κάθε ομάδας δεν μπορεί να αλλάζουν όπως οι πρωταγωνιστές μιας παράστασης. Τι να καταλάβει ένας πιτσιρικάς από λέξεις όπως «συμφέρον», «ισολογισμός», «κέρδη»;

Ολα, όμως, κρίνονται στο χειροκρότημα. Στο φινάλε. Τότε γίνεται η αποτίμηση της αγωνιστικής σεζόν. Σε διάρκεια χρόνου θα φανούν όλα και ασφαλώς η μεταγραφική πολιτική μιας ομάδας που έχει ανεβάσει ψηλά τον πήχη, ξεχωρίζει για τις συμφωνίες που κάνει, έμαθε να συναλλάσσεται με ομάδες – κολοσσούς ή ατζέντηδες με αυξημένη επιρροή και εν κατακλείδι αντιλαμβάνεται πως αυτός ο δρόμος οδηγεί πέρα από τα ελληνικά σύνορα. Εστω και με  κόστος ενίοτε να είναι λιγότεροι Ελληνες στο ρόστερ.

ΣΤΟ ΦΑΛΗΡΟ
Μήνυμα τα εισιτήρια
Τα λίγα – για τα δεδομένα των Κόκκινων – εισιτήρια που διατέθηκαν στο ματς της πρεμιέρας με αντίπαλο τη Νίκη Βόλου, ίσως αποτελούν και ένα μήνυμα. Δεν είναι όλα θέμα ζέστης αλλά (και) ζεστασιάς.