Ουδείς προφήτης στον τόπο του

Στον μέσο οπαδό του Ολυμπιακού δεν αρέσουν οι διαδοχικές πωλήσεις των διεθνών γηγενών ποδοσφαιριστών της ομάδας. Είναι αντίδραση λογική, μαζί όμως και εξέλιξη αναπόφευκτη. Ο καλός έλληνας ποδοσφαιριστής (τελευταίος ο Σάμαρης) δεν έχει θέση στο ελληνικό πρωτάθλημα διότι (για εκείνον) είναι πλέον υπερβολικά μονότονο και αδυνατεί να του προσφέρει τη χαρά του παιχνιδιού. Στερείται κινήτρων και ανταγωνισμού, πάσχει από έλλειψη αθλητικής παιδείας, ακολουθείται από ιστορίες σκοτεινές, υποψίες έως και αποδείξεις ότι δεν παίζεται μόνο στο προσκήνιο αλλά (κυρίως) στο παρασκήνιο, έχει κηλιδωθεί από τη δικαστική έρευνα για τη δράση εγκληματικής οργάνωσης που φέρεται ότι το ελέγχει. Για τον καλό έλληνα ποδοσφαιριστή η στιγμή της απόδρασης στο εξωτερικό συνιστά λύτρωση, ας είναι πρώτος στο χωριό, ας υπαινίσσεται ότι είναι ευτυχισμένος εδώ, το βόλεμά του και η συνωμοσία της σιωπής του απαγορεύουν να πει κάτι διαφορετικό, την αλήθεια.

Μέχρι να έρθει η ημέρα που το ελληνικό πρωτάθλημα θα έχει απαλλαγεί από τις σκιές και τις ελεγχόμενες καταστάσεις, όταν θα πείσει το (εξαφανισμένο) κοινό του ότι όλα παίζονται μέσα στο γήπεδο και μόνο εκεί, ο καλός έλληνας ποδοσφαιριστής θα οφείλει στον εαυτό του να επιζητεί τη φυγή του. Διότι, κατ’ επέκταση, κερδισμένο θα βγαίνει το ίδιο το εγχώριο ποδόσφαιρο κι ας μην τους έχει μαζεμένους στη φωλιά του. Το κέρδος θα αντανακλάται στην εθνική ομάδα, η οποία θα αποκομίζει τα οφέλη της εξέλιξής του συνεχίζοντας να συμμετέχει και να διακρίνεται στις μεγάλες διοργανώσεις. Η ημέρα που η 23αδα της Ελλάδας σε ένα Euro ή σε ένα Μουντιάλ θα απαρτίζεται αποκλειστικά από ποδοσφαιριστές οι οποίοι αγωνίζονται στο εξωτερικό δεν είναι μακριά. Και τούτο είναι το καλύτερο που μπορεί να συμβεί τα προσεχή χρόνια στο ποδόσφαιρο της χώρας, μια ευλογία που δεν αρέσει στον φανατικό οπαδό αλλά ισοδυναμεί με την κάθαρση και την αξιοπιστία που του αρνούνται χρόνια και χρόνια τώρα.