Τροφή για την ψυχή

Τα σχέδια του Αλέκου Συσσοβίτη για το «Faust» θα περάσουν από τον «Αγρότη» του 1401 σε ένα αμερικανικό έργο του 2011 στη συνέχεια. Το εξηγεί: «Οι Αμερικανοί για κάποιον λόγο τουλάχιστον στα δικά μας μάτια και αφτιά έχουν άλλη αμεσότητα και καταγράφουν το κοινωνικό γίγνεσθαι πιο άμεσα».

Το «Faust» της οδού Καλαμιώτου ήταν μια ημιτελής – στα μπετά – οικοδομή σε μια γωνιά του ιστορικού κέντρου της Αθήνας την οποία έπλασε και μεταμόρφωσε με τα… χέρια της μια ομάδα φίλων (είναι εντυπωσιακό ακόμη και το φουαγέ, εικαστικά). «Για μας είναι ένα μικρομέγαλο στοίχημα το “Faust”» παρατηρεί ο Αλέκος Συσσοβίτης. «Δεν επιχορηγούμαστε. Είμαστε αυτοσυντηρούμενοι και για να μπορέσει να επιβιώσει πρέπει να τραβήξει το ενδιαφέρον του κόσμου. Είναι παράλληλα και ένα ταξίδι που καλούμαστε να υποστηρίξουμε γιατί δίνει τροφή στην ψυχή. Είναι και ένα μεγάλο μάθημα».

Ο ίδιος έχει να αντιμετωπίσει και ένα στερεότυπο που έχει πλαστεί γύρω από το πρόσωπό του από τα λαϊφστάιλ περιοδικά. Και αυτό το αντιμετωπίζει όπως ο Αγρότης τον Θάνατο στο έργο του Τεπλ: «Οι πολλοί κοιτάνε την εικόνα μου και αν θα βγω γυμνός στην παραλία. Συνυπάρχω με αυτό, λοιπόν. Είμαι άνθρωπος που χαίρομαι τη ζωή, δεν κάνω μόνο θέατρο. Θα κάνω και γυμνός μπάνιο».

Αυτός ο… γυμνός, μου θυμίζει, έχει πάει δέκα φορές στην Κεντρική Αφρική και έχει ζήσει με τους ιθαγενείς. «Νομίζω ότι τελικά έχω προστατέψει τις επιλογές μου. Για έναν άνθρωπο αυτοδίδακτο και αυτοσυντηρούμενο νομίζω ότι δεν πήγε άσχημα η εικοσαετία που πέρασα».

Μήπως τελικά και αυτό το αντιμετωπίζει όπως ο Θάνατος στο γερμανικό ουμανιστικό ποίημα του 1401 που επέλεξε; «Ακουσον, άκουσον, ακούστε όλοι και θαυμάστε. Αυτές οι βαριές κατηγόριες εναντίον μας, αυτές οι μομφές, από πού προέρχονται; Ειλικρινά, μας προκαλούν έκπληξη. Κι όμως, ούτε απειλές ούτε κατάρες, ούτε οδυρμοί ούτε ικεσίες, ούτε γροθιές και επιθέσεις μας έκαναν ποτέ στο παρελθόν κάποιο κακό…».