Αποθέωση για τον Γιάννη Φέρτη

Μετά το τέλος κάθε αναλυτικής περιγραφής των περσών στρατηγών, ο κάθε Γέροντας του Χορού έμπηγε ένα μαχαίρι στην εξέδρα, ενώ η στιγμή του πρώτου χειροκροτήματος από το κοινό είχε φτάσει όταν ο Αγγελιαφόρος περιέγραφε πως πριν οι Πέρσες έλθουν αντιμέτωποι με τον ελληνικό στόλο άκουσαν τον παιάνα τους: «Ω παίδες Ελλήνων ίτε, ελευθερούτε πατρίδα, ελευθερούτε δε…» («Εμπρός των Ελλήνων γενναία παιδιά! Να ελευθερώσετε πατρίδα…»), την ώρα που ο Χορός έκλεινε τα αφτιά του για να μην ακούει το μέγεθος της συμφοράς.

Το δεύτερο χειροκρότημα δεν θα αργούσε όταν η Ατοσσα και ο Χορός έκαναν την επίκληση του φαντάσματος του νεκρού Δαρείου. Καπνοί άρχισαν να βγαίνουν από το κτίσμα που βρισκόταν στην εξέδρα και πάνω σε ράμπα που κρατούσε ο Χορός άρχισε να περπατάει ο Δαρείος ψηλά, αφού πρώτα άφησε πίσω του την βασιλική του ενδυμασία. Με λευκό κοστούμι ο Γιάννης Φέρτης πήρε πολύ χειροκρότημα πριν ακόμη αρχίσει να συμβουλεύει την Ατοσσα και τους Πέρσες και πριν ακόμη παρουσιάσει την ήττα ως θέλημα των θεών που τιμώρησαν τον γιο του Ξέρξη για την ύβριν που διέπραξε. «Γιατί η αλαζονεία μεστώνοντας καρποφοράει ολέθρου στάχυ». Σε λίγο ο Δαρείος καταβυθίστηκε στο κτίσμα και το τρίτο χειροκρότημα δόνησε την Επίδαυρο.   

Η εμφάνιση του Ξέρξη ήταν η επόμενη εικόνα. Ο (γυμνός με μια φαρέτρα μόνο περασμένη στην πλάτη) Γιώργος Κολοβός αναδύθηκε από καταπακτή της εξέδρας και αφού πρώτα ήλθε σε αντιπαράθεση με τον Χορό για την περιπέτεια στην οποία έβαλε το έθνος του, δεν άργησε να δεχθεί την πορφύρα της Ατοσσας πάνω του και τη φροντίδα της αφού όπως εκείνη είχε πει: «Γιατί δεν θα προδώσουμε ποτέ στις μαύρες ώρες τους αυτούς που αγαπάμε».

Το ποίημα «Ναυμαχία» του Καβάφη ήταν τα τελευταία λόγια των τριών γυναικών του Χορού. Στίχοι που κούμπωναν με το αισχυλικό κείμενο και έμεναν για ώρες στα αφτιά του κοινού μετά την παράσταση.

Οι τέσσερις υποκλίσεις όλων των συντελεστών (ανέβηκε και η σκηνοθέτις) ήταν το επιστέγασμα του φετινού φεστιβάλ (άλλη Επίδαυρο δεν θα έχει αφού δεν εγκρίθηκε το αίτημα του τοπικού δήμου για παράσταση με Χορικά του Μητρόπουλου από παραστάσεις του Ροντήρη), που αντάμειψε τη λιτή προσέγγιση στην εν λόγω τραγωδία.