Τα μαύρα φεγγάρια του τζόγου

^«Δεν τζογάρεις για να κερδίσεις. Τζογάρεις για να αποκτήσεις τη δυνατότητα να τζογάρεις και την επόμενη μέρα». Η φράση του άγγλου μαέστρου Μπερτ Αμπροουζ περικλείει ολόκληρο το ψυχολογικό υπόβαθρο που καθορίζει τη συμπεριφορά του τζογαδόρου.

Η υψηλή παρορμητικότητα του παίκτη είναι αυτή που τον οδηγεί σε συγκεκριμένα παιχνίδια. Στη ρουλέτα, για παράδειγμα, η αδρεναλίνη είναι μονίμως στο κόκκινο, οι αποφάσεις είναι στιγμιαίες και λαμβάνονται χωρίς ιδιαίτερη σκέψη.

Υπάρχει όμως και ο τζόγος της «εκλογίκευσης».

Οταν το παιχνίδι σού δίνει την (ψευδ)αίσθηση ότι ασκείς ένα ποσοστό ελέγχου πάνω στο αποτέλεσμα, τότε αποκτάς όλες τις δικαιολογίες που χρειάζεσαι για να αιτιολογήσεις την πιθανή ήττα και να συνεχίσεις να παίζεις. Και τέτοιο παιχνίδι είναι φυσικά το στοίχημα σε ποδοσφαιρικούς αγώνες.

Το ποδόσφαιρο βασίζεται πρώτα στη λογική και στην ικανότητα και δευτερευόντως στην τύχη. Κάθε ομάδα έχει συγκεκριμένη αξία. Μπορεί, με βάση συγκεκριμένα δεδομένα και παραμέτρους, να υπερτερεί, να υστερεί ή να είναι ισοδύναμη με τον αντίπαλό της. Μπορεί να είναι φορμαρισμένη ή ντεφορμέ, «κομπλέ» ή με απουσίες, μπορεί να έχει αλλάξει πρόσφατα προπονητή ή να καταγράφει ένα σερί ισοπαλιών στα τελευταία ματς.

«Στο ποδόσφαιρο όλα παίζουν» – ή κάτι παρόμοιο – λέει η διαφήμιση, και όχι τυχαία. Για τον παίκτη του στοιχήματος η ερμηνεία των ποδοσφαιρικών δεδομένων, και όχι η ωμή πρόβλεψη, του προσφέρει την αιτιολόγηση για να χαλαλίσει τα λεφτά που ποντάρει. Εκείνη τη στιγμή, ο μεγαλύτερος εχθρός του είναι φράσεις όπως «η μπάλα είναι πόρνη», «ο νόμος του ποδοσφαίρου» κ.λπ. Το μεγάλο άλλοθι του παίκτη του στοιχήματος είναι ο ορθολογισμός. Η συνείδηση ότι, ως φίλαθλος, ξέρει και αγαπάει το ποδόσφαιρο, και συνεπώς μπαίνει σε ένα παιχνίδι τζόγου ως «γνώστης» και όχι ως πρόβατο επί σφαγήν. Η μόνη υπερφυσική ιδιότητα είναι το ένστικτο, και αυτό σε επικουρικό ρόλο και σε μικρές δόσεις. Ενα ολόκληρο σύστημα ανάλυσης και ερμηνείας της ποδοσφαιρικής πραγματικότητας, εκατοντάδες έντυπα και σάιτ, αναλυτές και γκουρού του στοιχήματος δεν είναι δυνατόν να βασίζονται σε ένστικτα και γούρια.

Τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα αρχίζουν, λοιπόν, και η «υψηλή περίοδος» ανοίγει τις αγκάλες της στους απανταχού θιασώτες του «ημίχρονο – τελικό», του «over» και της «διπλής ευκαιρίας». Παρ’ όλα αυτά, οι αριθμοί αποδεικνύουν ότι ο τζόγος δεν ανθεί σε περιόδους οικονομικών κρίσεων, αντιθέτως με τα θρυλούμενα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Επιτροπής Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων, ο τζίρος του νόμιμου τζόγου στην Ελλάδα έπεσε από τα 8,7 δισ. ευρώ το 2009, στα 5,5 δισ. ευρώ το 2013, σημειώνοντας πτώση 35%. Ομοίως τα μεικτά κέρδη μειώθηκαν από 2,5 δισ. σε 1,5 δισ. ευρώ το ίδιο διάστημα. Το γεγονός θα μπορούσε να είναι και ευχάριστο αν δεν συνοδευόταν από μια ανοδική τάση των παράνομων τυχερών παιχνιδιών – κυρίως «κουλοχέρηδες» και λέσχες.

Στο ποδοσφαιρικό στοίχημα τα πράγματα είναι πιο απλά. Σήμερα 24 εταιρείες ηλεκτρονικού τζόγου λειτουργούν νόμιμα στο ελληνικό Ιντερνετ απορροφώντας ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του τζίρου – όχι όμως το μεγαλύτερο, το οποίο εξακολουθεί να πηγαίνει στον ΟΠΑΠ. Ωστόσο, η γκάμα των πονταρισμάτων και το live betting από την οθόνη του προσωπικού υπολογιστή ή του κινητού παραμένει για εκατοντάδες χιλιάδες παίκτες μια ασυναγώνιστη επιλογή.

Με αυτά τα δεδομένα, είναι τουλάχιστον υποχρέωση του παίκτη να ξέρει να παίζει. Αν τουλάχιστον σέβεται τα χρήματά του.

Και όπως λένε οι Κινέζοι, πριν αρχίσεις να παίζεις πρέπει να γνωρίζεις τρία πράγματα: τους κανόνες του παιχνιδιού, τα ποσά που θα ποντάρεις και το πότε θα πρέπει να σταματήσεις.