Ο Γιάννης εκπαιδεύεται

Μέσα από μία μόνο φάση ο Γιάννης Αντετοκούνμπο ομόρφυνε ολόκληρη αναμέτρηση. Στον τρίτο κατά σειρά φιλικό αγώνα της εθνικής ανδρών απέναντι στην Κροατία στη γαλλική πόλη Πο, ο διασκελισμός του επιβεβαίωσε το όνομα της ομάδας του στο ΝΒΑ, των Μιλγουόκι Μπακς (buck=αρσενική αντιλόπη), καθώς με δύο μόλις βήματα από τη γραμμή του τρίποντου (6,75 μ.) άφησε την μπάλα να προσγειωθεί στο αντίπαλο καλάθι προκαλώντας επιφωνήματα θαυμασμού.

Τέτοιες φάσεις θα βγάζει ο 19χρονος φόργουορντ στα γήπεδα της Ισπανίας, όπου θα διεξαχθεί το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα (30 Αυγούστου – 14 Σεπτεμβρίου). Στο «ανοικτό» γήπεδο, άλλωστε, ο εκκολαπτόμενος άσος έχει διαστημικές ικανότητες και η ταχύτητά του θα αποτελεί σημαντικό όπλο στα χέρια του ομοσπονδιακού προπονητή Φώτη Κατσικάρη, από τη στιγμή μάλιστα που θα μπει στη μάχη και ο τιμωρημένος για τη γνωστή υπόθεση ντόπινγκ Νικ Καλάθης.

Τα δύσκολα όμως θα αρχίζουν για τον Αντετοκούνμπο, όταν η Εθνική θα είναι αναγκασμένη να παίξει το λεγόμενο «set» παιχνίδι, δηλαδή πέντε εναντίον πέντε και όχι ένας εναντίον ενός, που συνηθίζεται στο ΝΒΑ. Τι γίνεται σε αυτή την περίπτωση;

Ο all around περιφερειακός δείχνει τρομερό ζήλο και διάθεση να μάθει και να βελτιωθεί. Ο ελάχιστος, όμως, χρόνος που υπολείπεται ώς το επίσημο τζάμπολ είναι σκληρός αντίπαλος και ο τρόπος παιχνιδιού του ΝΒΑ δεν θα μπορούσε να ξεθωριάσει στη σκέψη του από τη μια στιγμή στην άλλη. Στην άλλη όχθη του Ατλαντικού υπερισχύει το ένστικτο. Οι παίκτες συνηθίζουν να «κόβουν» προς το καλάθι χωρίς την μπάλα («off ball»), ενώ στην Ευρώπη οι σωστές αποστάσεις, το «spacing» στην μπασκετική ορολογία, προϋποθέτει οι αθλητές να βρίσκονται στις γωνίες του παρκέ, ούτως ώστε να ανοίγει ο χώρος και κατ’ επέκταση η αντίπαλη άμυνα. Πόσες φορές ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς και ο Ντούσαν Ιβκοβιτς ωρύονται όταν ένας παίκτης ξεχνιέται και αφήνει τη θέση του στην «αδύναμη πλευρά» προκαλώντας… κυκλοφοριακό κομφούζιο;

Ο Αντετοκούνμπο δεν έχει μάθει ακόμη να «διαβάζει» τις αντίπαλες άμυνες και αυτό επηρεάζει αρνητικά τις αποφάσεις του εξασθενώντας τόσο τη δική του δημιουργία για εκτέλεση όσο και τις πάσες προς τους συμπαίκτες του. Ενα πρόβλημα, που χρήζει βελτίωσης είναι η έλλειψη συγκέντρωσης. Αλλά και αυτό, πώς θα μπορούσε να το διαχειριστεί ερχόμενος από την ελληνική Α2, όπου η ανάλυση του αντιπάλου (το scouting) είναι υποτυπώδης, ενώ οι Μπακς στην παρθενική σεζόν του… βαρέθηκαν να χάνουν κατέχοντας μακράν το χειρότερο ρεκόρ στο ΝΒΑ με 15 νίκες και 67 ήττες;

Για να προλάβουμε τυχόν παρανόηση, είναι αδύνατον να συγκριθεί η συγκέντρωση του Αντετοκούνμπο με εκείνη, λόγου χάριν, του «μπαρουτοκαπνισμένου» σε κορυφαία ευρωπαϊκά προγράμματα Νίκου Ζήση, ο οποίος θυμάται εύκολα τα συστήματα που θέλει να εφαρμόσει ο προπονητής σε τρεις διαδοχικές φάσεις μετά το τάιμ άουτ! Ή ένα ειδικό σύστημα, ένα «special play», που συχνά αναδιαμορφώνουν οι ίδιοι οι παίκτες κατά τη διάρκεια του αγώνα. Ο μικρός σε αυτό ακόμη υστερεί, αλλά είναι φυσιολογικό.

Η Εθνική, λοιπόν, και ο κόσμος, που γίνεται αμείλικτος κριτής, δεν θα πρέπει να έχουν παράλογες απαιτήσεις από ένα παιδί, το οποίο ναι μεν διαθέτει απίστευτα προσόντα, αλλά αυτή τη στιγμή μοιάζει με ακατέργαστο διαμάντι.

Αν ο Αντετοκούνμπο μπορέσει να προσφέρει ενέργεια και ταχύτητα, ώστε να αλλάζει τον ρυθμό όποτε το χρειάζεται η Εθνική, αν δεν αφήσει ούτε ένα ριμπάουντ για τον αντίπαλό του, αν αλλοιώνει προσπάθειες στα μετόπισθεν και αν σκοράρει εύκολους πόντους κυρίως στον αιφνιδιασμό σουτάροντας ταυτόχρονα με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, θα αποδειχθεί υπερχρήσιμος για τον Κατσικάρη. Σε αντίθετη περίπτωση θα κινδυνεύσει να πνιγεί στα σκοτεινά νερά του Μουντομπάσκετ…