Ο Αλεξανδρινός, οι γκέι και οι χρυσαυγίτες

Η καβαφική επιμονή στη σχετικότητα των ταυτοτήτων αποτελεί απάντηση στον ρατσισμό και την ξενοφοβία.
Ο Δημήτρης Παπανικολάου λέει στο «Βιβλιοδρόμιο», ως προς τη διαπλοκή των ταυτοτήτων: «Το να συνειδητοποιήσεις μια ταυτότητα και την κοινωνική συνθήκη αποκλεισμού της σε κάνει όχι απλά αλληλέγγυο με άλλους ανθρώπους που βρίσκονται αποκλεισμένοι, αλλά και έναν δυνάμει πολύ ουσιαστικό μαχητή ενάντια στις μορφές καταπίεσης προς εσένα και τους άλλους. Δεν θα καταλάβεις άλλους περιθωριοποιημένους απλώς επειδή είσαι γκέι αλλά επειδή ξέρεις ποιος σε εχθρεύεται και γιατί. Γιατί σε δέρνει ο χρυσαυγίτης. Γι’ αυτό καταλαβαίνεις, λ.χ., τον μετανάστη που ομοίως κυνηγά ο χρυσαυγίτης – επειδή κατανοείς, στο πετσί σου, τη μηχανή εξουσίας, εθνικισμού και φοβίας για το διαφορετικό, που λειτουργεί στη συγκεκριμένη περίπτωση».

Για ποιον λόγο όμως αυξάνεται η ομοφοβία σε καιρούς κρίσης;

«Σε καιρούς κρίσης κολακεύονται στατικές και “καθαρές” ταυτότητες και ό,τι συνδέεται με αυτές (η ιδέα της φυλετικής και της εθνικής ανωτερότητας, της ιστορικής αποστολής κ.λπ.). Αυτόν τον καιρό βλέπουμε μια έξαρση των λόγων του νοικοκυρέματος και της κανονικότητας, η οποία υποβοηθάται, όσο κι αν δεν το παραδέχεται, από τη διάχυση ηθικού πανικού, του φόβου για το διαφορετικό, της φοβίας για το ξένο ή το αντικανονικό», υποστηρίζει ο συγγραφέας. «Ευνοούνται, από την άλλη, κάθε είδους κραυγές εθνικισμού ή επιβεβαίωσης δήθεν αρχέγονων και παραδοσιακών αξιών. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που, την ίδια αυτή στιγμή, ζούμε μια έξαρση της ομοφοβίας, αλλά και του κάθε είδους ρατσισμού και της ξενοφοβίας. Ολες αυτές οι υστερίες μπορεί να προτυπώνονται, όμως δεν περιορίζονται στη Χρυσή Αυγή. Είναι, δυστυχώς, το γράσο μιας κυβερνολογικής που φαίνεται εμμέσως να τις ευνοεί και ευθέως να τις έχει ανάγκη. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να ξαναδιαβάσουμε τον Καβάφη και την επιμονή του στη μείξη και στην ιστορική σχετικότητα των ταυτοτήτων».