Θέλουμε και άλλους Λίνεκερ

Αν ήταν ζωγράφος θα ήταν ο Μικελάντζελο. Αν ήταν λογοτέχνης θα ήταν ο τετραπέρατος Τζέιμς Τζόις. Αν ήταν ιστορική προσωπικότητα θα ήταν ο Βλαντίμιρ Ουλιάνοφ προτού γίνει Λένιν και αν η ζωή του γινόταν ταινία θα τον ενσάρκωνε ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ και θα τον σκηνοθετούσε ο Μάρτιν Σκορσέζε.

Νάρκισσος του ποδοσφαίρου και ταυτόχρονα αντισυμβατικός εστέτ, ο Γκάρι Λίνεκερ άφηνε πάντα με ένα σχόλιό του την εξουσία να αναρωτιέται αν την προσβάλλει ή αν την κολακεύει.

«Πρέπει πάντα να αγωνιζόμαστε για το δίκαιο. Και αν αυτό σημαίνει ότι ποτέ δεν θα φιλοξενήσουμε ξανά το Παγκόσμιο Κύπελλο, τότε εντάξει». Με αυτήν τη φράση ο πρώτος σκόρερ του Μουντιάλ του 1986 έδωσε τον «χρησμό» του για όσα εκτυλίχθηκαν πίσω από τις κλειστές πόρτες της FIFA κατά την ψηφοφορία για την ανάδειξη της διοργανώτριας του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2022.

Ο Λίνεκερ δεν είπε κάτι καινούργιο, μιλώντας στο περιοδικό «CQ». Για την ακρίβεια μίλησε για αυτά που όλοι ξέρουμε αλλά λίγοι γνωρίζουν εκ των έσω και για αυτά εκ των οποίων ελάχιστα έχουν αποδειχθεί.

Παρ’ όλα αυτά, όταν μιλάει ο Λίνεκερ ξέρει πολύ καλά τι λέει: «Σε αρρωσταίνει όλο αυτό το πράγμα με τη FIFA. Η διαφθορά στις υψηλές βαθμίδες είναι αηδιαστική. Ο Μπλάτερ διοικεί σαν δικτάτορας και λέει όλο ανοησίες». Η εμπειρία του στην αγγλική επιτροπή διεκδίκησης του Παγκοσμίου Κυπέλλου και η ανάδειξη του Κατάρ τού αποκάλυψαν πόσο απλό είναι για έναν διεφθαρμένο οργανισμό να παίρνει τις αποφάσεις που θέλει χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Και συνήθως όσο πιο μεγάλος είναι ο οργανισμός τόσο πιο εξωφρενικές είναι οι αποφάσεις που παίρνει.

Ο Λίνεκερ είχε αφουγκραστεί τα μηνύματα που έστελνε το αρχηγείο της ποδοσφαιρικής Γκόθαμ Σίτι πολύ πριν αρχίσουν να βγαίνουν σωρηδόν στην επιφάνεια οι πομπές των κεφαλών της. «Το Μουντιάλ είναι κάθε τέσσερα χρόνια, άρα θα γίνει ένα μόνιμο πρόβλημα» είχε πει πριν από αρκετά χρόνια και τώρα όλοι καταλαβαίνουν τι εννοούσε.

Ασφαλώς δεν φοβήθηκε να πει την αλήθεια και για τα ναυάγια της Αγγλίας σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις των τελευταίων 10 – 15 ετών. «Το πρόβλημα είναι η εκπαίδευση και η κουλτούρα» τόνισε. Φυσικά ουδέποτε φοβήθηκε να ασκήσει κριτική στο ποδόσφαιρο της πατρίδας του, λέγοντας κάποτε: «Δεν υπάρχει μέση στο ενδιάμεσο. Είσαι καλός ή δεν είσαι. Εμείς καταφέραμε να είμαστε στη μέση».

Και βέβαια, έσφαξε με το βαμβάκι τους συνήθεις «ηθικολόγους ευκαιρίας» που τον επέκριναν για τον μισθό του, ως σχολιαστή του BBC: «Μπορώ να καταλάβω τους ανθρώπους που μας κατακρίνουν επειδή βγάζουμε καλά λεφτά, κάνοντας αυτό που γουστάρουμε».

Ενας επιθετικός που έχει σκοράρει 281 γκολ στην καριέρα του, που έχει αγωνιστεί τρεις χρονιές στην Μπαρτσελόνα, που έχει πετύχει χατ τρικ εναντίον της Ρεάλ και έχει δώσει 5 εκατ. λίρες για να σώσει την αγαπημένη του ομάδα αποκτάει αυτοδικαίως το δικαίωμα να έχει άποψη για το ποδόσφαιρο και τους ποδοσφαιριστές – ενίοτε να δέχεται και μηνύσεις από τους διάφορους Χάρι Κιούελ αυτού του κόσμου.  

Ακόμη περισσότερο, ένας άνθρωπος που έχει αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στη μάχη κατά του καρκίνου, όντας πατέρας ενός παιδιού που πάλεψε και νίκησε, και που στα 54 του παραμένει ένα από τα πιο αγαπημένα δημόσια πρόσωπα στην Αγγλία (στην Αγγλία…) έχει κάθε νόμιμο δικαίωμα να τα «χώνει» στον κάθε Μπλάτερ και στην κάθε FIFA.

Στην εποχή όπου τα αποστειρωμένα σχόλια, οι λογοκριμένες εικόνες και η «κοινωνική ευαισθησία» για λίγους και εκλεκτούς έχουν μετατρέψει απροκάλυπτα πλέον το ποδόσφαιρο σε χυδαίο θέατρο σκιών, η απάντηση είναι μία:  πρέπει να βρούμε και άλλους Λίνεκερ.