Ποιο είναι το αποτύπωμά σας σ’ αυτή τη ζωή;

1944. Ετοιμάζουμε απόπειρα δραπέτευσης σκάβοντας τον τοίχο του κελιού στη Γενική Ασφάλεια μαζί με άλλους. Ερχεται η γυναίκα ενός κρατούμενου που θα αποδρούσε μαζί μας, για επίσκεψη, και εκείνος της το λέει. Αυτή, ποιος ξέρει γιατί, πάει και το μαρτυράει. Κατεβαίνει ο ίδιος ο Μπουραντάς. Πάει κατευθείαν στην κουβέρτα, την τραβάει, βλέπει το όρυγμα. Λέει, ποιος το έκανε; Απαντώ, εγώ. Με κοιτάει, μου αστράφτει μια και λέει πάρτε τον πάνω. Με παίρνουν, με κάνουν λιώμα στα βασανιστήρια, με κατεβάζουν κάτω και με ρίχνουν σ’ ένα κελί μοναχό μου. Βάζουν ένα δεσμοφύλακα απέξω, με πιστόλι. Του λέω, τώρα εσύ νομίζεις ότι είσαι ελεύθερος κι εγώ είμαι σκλάβος; Σε πληροφορώ λοιπόν ότι παρόλο που εσύ βαστάς πιστόλι κι εγώ είμαι πίσω από τα σίδερα, εγώ είμαι ελεύθερος και εσύ είσαι ο σκλάβος. Είσαι σκλάβος γιατί βαστάς όπλο που σε διέταξαν να βαστάς, και εκτελείς εντολές άλλων που δεν τις θέλεις. Ενώ εγώ είμαι απόλυτα ελεύθερος. Και αρχίζουμε συζήτηση που κρατά 4 ώρες, όσο και η βάρδια. Περνάνε χρόνια και κάποια στιγμή στην οδό Πειραιώς ένας άνθρωπος έρχεται, μ’ αγκαλιάζει, με φιλάει. Με γνωρίζεις; με ρωτάει. Είμαι ο άνθρωπος που ήταν σκλάβος και τον έκανες εκείνο το βράδυ ελεύθερο. Αυτό είναι το αποτύπωμά μου. Πώς να ξεσκλαβώνω ανθρώπους.