Σύζευξη Ορθοδοξίας και σκυλάδικου

Ο κύριος όγκος του βιβλίου χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο αποτελούν τρία κεφάλαια («Ειδολογικές διαστάσεις», «Οι ανοιχτές θεματικές», «Οι κλειστές θεματικές»), το δεύτερο, δύο («Κοινωνικές διαστάσεις», «Πολιτισμικές διαστάσεις»). Και ξεψαχνίζοντας την έρευνα της Κασσαβέτη, συνειδητοποιείς ότι ο δραματουργικός κώδικας που αναπτύχθηκε μέσα από την ελληνική βιντεοταινία συμπορεύτηκε με τις ανάγκες ενός κοινού που έδειξε να αγνοεί περιφρονητικά την όποια κοινωνική εξέλιξη. Πώς, για παράδειγμα, το ελληνικό μελόδραμα της δεκαετίας του ’60 στήθηκε σχεδόν ατόφιο μπροστά από τις βιντεοκάμερες του ’80 (αρκετές φορές με πρωταγωνιστή τον Νίκο Ξανθόπουλο!) μη λαμβάνοντας υπόψη την όποια σεξουαλική απελευθέρωση που συντελέστηκε ενδιαμέσως; Την ίδια στιγμή, μάλιστα, που το κοινό των βιντεοταινιών διέφερε δραματικά από αυτό των παλαιότερων δεκαετιών: απουσιάζουν οι εσωτερικοί μετανάστες, οι πένητες και οι αναλφάβητοι!

Οδηγούμαστε λοιπόν στο εξής παράλογο συμπέρασμα: ο έλληνας θεατής (με του οποίου τα νερά όφειλαν να πάνε οι εταιρείες βιντεοπαραγωγής, μια και κάθε μήνα τα νούμερα ενοικίασης και προσφοράς «έτρεχαν») εφάρμοζε διά των επιλογών του ένα είδος απονομής δικαιοσύνης. Και στο σύμπαν αυτό οι μαθητές των λυκείων μπορούσαν να είναι και τριαντάρηδες (όχι όμως και οι μαθήτριες), οι γυναίκες είχαν δικαιώματα σαφώς περιορισμένα ενώ οι παπάδες και κάθε λογής ιερείς είχαν μεγάλο ταλέντο στο… μπουζούκι (απόλυτη νεοελληνική αρμονία η σύζευξη Ορθοδοξίας και σκυλάδικου). To βιβλίο της Κασσαβέτη όμως (αποτέλεσμα της διδακτορικής της διατριβής στο Τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του ΕΚΠΑ) δεν βιάζεται να υπογραμμίσει τις σημάνσεις αυτού του κοινωνικού φαινομένουΠου, ως τέτοιο, δικαιούται να αντιμετωπιστεί με μια κάποια σοβαρότητα.