Η «Νορβηγία» του Γιάννη Βεσλεμέ στο αμερικανικό Fantastic Fest

Οι Ελληνες βρικόλακες συνεχίζουν την αιματοβαμμένη τους πορεία, αφήνοντας αυτήν τη φορά ξοπίσω τους την Ευρώπη. Για να ακριβολογούμε η «Νορβηγία», πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Γιάννη Βεσλεμέ, μια ιστορία περιθωριακών βαμπίρ, που έκανε και την παγκόσμια πρεμιέρα της στο διαγωνιστικό τμήμα East of the West του Φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι, συμπεριλαμβάνεται από χθες στο επίσημο πρόγραμμα του 10ου Fantastic Fest του Οστιν στο Τέξας. Πρόκειται για το σημαντικότερο αμερικανικό Φεστιβάλ Φανταστικού Κινηματογράφου που φέτος θα διεξαχθεί από τις 18 έως και τις 25 Σεπτεμβρίου. Σημειώστε ότι η διοργάνωση έχει εξασφαλίσει ήδη τις παγκόσμιες πρεμιέρες του «Tusk» του Κέβιν Σμιθ (που θα ανοίξει το Φεστιβάλ) και του «ΑΒC’s of Death 2».

«Το Φεστιβάλ του Τέξας είναι γνωστό» μου λέει από την άλλη γραμμή του τηλεφώνου ο σκηνοθέτης, γνωστός στους μουσικόφιλους ως «Felizol», ψευδώνυμο με το οποίο δισκογραφεί εδώ και χρόνια. «Συζητήσαμε μαζί τους για πρώτη φορά από το… twitter και τελικά τους στείλαμε την ταινία – και εκείνοι την πήραν. Είναι το ανάλογο του Ισπανικού Σίτγκες (σ.σ.: φημισμένο Φεστιβάλ Φανταστικού) για την Αμερική, ένα Φεστιβάλ που εμένα μου αρέσει προσωπικά, με κάποια ανοίγματα προς το φανταστικό σινεμά και το art house (σ.σ.: το λεγόμενο σινεμά «καλλιτεχνικών» προδιαγραφών). Ουσιαστικά είναι το καλύτερο που θα μπορούσε να συμβεί αυτήν τη στιγμή στην ταινία σε ό,τι αφορά την Αμερική».

Η ταινία του Βεσλεμέ δείχνει να τηρεί πλήρως τις προϋποθέσεις των παραπάνω διοργανώσεων, έτσι όπως κοντοστέκεται ανάμεσα στην ταινία τρόμου αλλά και στον απροσδιόριστο αυτό σινεφιλικό χώρο. «Αισθάνομαι πως βρίσκομαι κατά μία έννοια στο σινεμά είδους, αλλά από την άλλη είμαι γεννημένος το ’79 και ανήκω σε μια γενιά που μεγάλωσε με το ευρωπαϊκό σινεμά τέχνης. Μεγαλώσαμε με Μαντ Μαξ και με Ταρκόφσκι! Και κάποια στιγμή φθάνεις σε μια ηλικία όπου και χάνεις λίγο τα όρια μεταξύ του ενός και του άλλου. Από τις μικρού μήκους μου ψάχνω το sci-fi, το σινεμά τρόμου και το ευρύτερο σινεμά του φανταστικού, το σινεμά με το οποίο εγώ μεγάλωσα. Αυτό συμπεριλαμβάνει το αμερικανικό κομμάτι του, τον Τζο Νταντέ και τον Σπίλμπεργκ».

Οι πρώτες διεθνείς κριτικές πάντως ήταν ενθαρρυντικές – και όλες υπογράμμισαν τη θετική παρουσία του Βαγγέλη Μουρίκη στον πρωταγωνιστικό ρόλο. «Ο Μουρίκης ήταν γνωστός σε μένα από τις ταινίες του. Και εδώ δίνει το στυλ του σε ένα πράγμα πάρα πολύ διαφορετικό. Κατά κάποιον τρόπο νιώθεις πως αυτό το παράξενο πλάσμα, ο Ζανό, σου είναι γνώριμος, ενώ δεν ξέρεις τίποτα γι’ αυτόν».  

Στο ελληνικό σινεμά τα τελευταία χρόνια ευδοκιμούν ταινίες που προσεγγίζουν τα φιλμικά είδη με τρόπο περίτεχνο. Ο Γιάννης Βεσλεμές συμφωνεί: «Θεωρώ ότι οι άνθρωποι που κάνουν σινεμά γύρω μου πειραματίζονται, δεν είναι πιουρίστες, προσπαθούν να φτιάξουν ένα χαρμάνι λιγότερο καθαρό και αυτό περιλαμβάνει για μένα και τα είδη πλέον του σινεμά. Δεν αισθάνομαι λοιπόν πως είμαι “απέξω” κάνοντας Φανταστικό, είμαι κι εγώ μέρος μιας γενιάς που θα κάνει τέτοιο κινηματογράφο. Θα δούμε πολλά τα επόμενα χρόνια».