Παραδοσιακοί οπαδοί της αντιπολίτευσης

Οι αλεβίτες είναι ίσως η μοναδική κοινότητα στην οποία ο Ερντογάν δεν μπόρεσε να απευθυνθεί ποτέ προς αναζήτηση ψήφων. Παραδοσιακοί υπέρμαχοι της κοσμικότητας, ψηφίζουν, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, το αντιπολιτευόμενο Λαϊκό Κόμμα του Κιλιτσντάρογλου. Ο Ερντογάν προσπάθησε να κάνει ανοίγματα προς τους αλεβίτες είτε απολογούμενος για τη σφαγή που ακολούθησε την «εξέγερση του Ντέρσιμ» το 1937 είτε καλώντας τις αλεβίτικες ομοσπονδίες να παρακαθήσουν σε μουσουλμανικό γεύμα (ιφτάρ) τον περασμένο μήνα. Αφήνοντας να εννοηθεί ότι αν εκλεγεί πρόεδρος θα θέσει ψηλά στις προτεραιότητές του τα θέματα των Αλεβιτών, ο Ερντογάν προσδοκούσε μια θετική ανταπόκριση τη στιγμή που ήταν καταγεγραμμένη η δυσφορία τους για την επιλογή του μετριοπαθούς ισλαμιστή καθηγητή Ιχσάνογλου ως υποψηφίου του Λαϊκού Κόμματος. Ως απάντηση, πήρε την άρνηση της Ομοσπονδίας Αλεβί-Μπεκτασί να παραστούν ως «ανδρείκελα τη στιγμή που παιδιά πεθαίνουν στη Γάζα, στη Συρία και στο Ιράκ».

Οι αλεβίτες δεν βλέπουν με καλό μάτι την άνοδο του Ερντογάν στην προεδρία, ειδικά αν αυτή συνοδευτεί με τις αυξημένες αρμοδιότητες που θα καταστήσουν την Τουρκία ημιπροεδρική δημοκρατία. Θεωρούν ότι η συγκέντρωση εξουσιών στα χέρια του Ερντογάν θα σημάνει την περαιτέρω συντηρητικοποίηση και την επιβολή ενός τρόπου ζωής προσανατολισμένου στα θρησκευτικά πρότυπα των σουνιτών ψηφοφόρων του. «Ενα νέο καθεστώς έρχεται μαζί με τον Ερντογάν, κι αυτό θα βαθύνει ακόμα περισσότερο το χάσμα» λέει χαρακτηριστικά ο πρόεδρος του ιδρύματος Χατζί Μπεκτάς Ζεϊνέλ Σαχίν.