Τα ψηλά ράφια, οι μάνατζερ και ο αέρας του πρωταθλητή

Πώς κινούνται στο μεταγραφικό παζάρι τα δύο ισχυρά ονόματα της Σούπερ Λίγκας; Εχουν κοινά ο Ολυμπιακός με τον Παναθηναϊκό και πόσο τους έχει επηρεάσει η οικονομική κρίση στις επιλογές τους;

Σαν να πηγαίνει κάποιος σε πολυκατάστημα ενδυμάτων. Ανάλογα με το βαλάντιό του ακουμπά και τα ράφια. Είτε αυτά με τις προσφορές είτε τα άλλα με τα ακριβά κομμάτια. Αντίστοιχα, αν κάποιος θέλει να πουλήσει βάζει στη βιτρίνα κάτι καλό προκειμένου να δελεάσει τον πελάτη.

Ολα αυτά που σχετίζονται με αγοραπωλησίες, αν τα ανακατέψουμε, ασφαλώς και δεν κάνουμε ένα καλοκαιρινό… mojito, αλλά βρίσκουμε τον τρόπο σκέψης των δύο ομάδων.

Ο Ολυμπιακός με τη (μόνιμη) παρουσία στους χρυσοφόρους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ καταφέρνει να έχει γεμάτο πορτοφόλι. Αυτό του επιτρέπει να χαράσσει σκληρή πολιτική όσον αφορά στις πωλήσεις ποδοσφαιριστών του.

Δηλαδή, δεν καίγεται να δώσει παίκτες, δεν τους παραχωρεί αντί πινακίου φακής και ενίοτε δείχνει δύσκολος διαπραγματευτής. Μπαίνει στα σαλόνια με τις χλιδάτες ομάδες της Γηραιάς Ηπείρου και έχοντας τουπέ στο συγκεκριμένο κλειστό κλαμπ ζητεί την ανώτερη δυνατή τιμή.

Το είδαμε στο παρελθόν με τον Καστίγιο, όταν παραχωρήθηκε με πάνω από 15 εκατ. ευρώ στη Σαχτάρ Ντονέτσκ. Ή ακόμη και τον περασμένο χειμώνα με την πώληση του Μήτρογλου, ποδοσφαιριστή που έφερε στο Λιμάνι μέσω της Φούλαμ ένα αντίστοιχο ποσό.

Μέσα σε ένα δίμηνο εκτόξευσε την τιμή του και σιγά μην το σκέφτονταν στον Ολυμπιακό.

Λογικές κινήσεις σε ένα παζάρι που υπαγορεύει πωλήσεις, αν θέλεις μετά να κάνεις αγορές. Ενα αλισβερίσι όχι μόνο με ομάδες, αλλά και με ατζέντηδες. Ο Ολυμπιακός χτίζει επαφές και κάνει δημόσιες σχέσεις με μάνατζερ που ελέγχουν ένα αξιομνημόνευτο κομμάτι της αγοράς. Ο Ραϊόλα δεν ήταν που έφερε τον Βάις πέρυσι το καλοκαίρι και λίγους μήνες μετά τον πήγε στο Κατάρ; Καλή κίνηση και για τους Κόκκινους, καθόσον ήρθαν 4,5 εκατ. ευρώ, έστω και αν δεν ήταν όλα δικά τους. Ο ίδιος ατζέντης πρόσφερε εφέτος τον Γκαζαριάν από την Αρμενία και πάνω απ’ όλα τον Κασάμι, έναν παίκτη-διακαή πόθο του Μίτσελ για τη μεσαία γραμμή του Ολυμπιακού. Οι κακές γλώσσες λένε πως οι δύο κινήσεις έκλεισαν με τη μέθοδο του «πακέτου».

Η μία ήταν αλληλένδετη με την άλλη. Φυσικά, ο Ολυμπιακός κάνει και μεταγραφές, έστω και αν δεν δίνει «τρελά ποσά». Για τον Φορτούνη μέτρησε η καλή σχέση με τον ατζέντη Κουτσολιάκο και δόθηκαν περί τα 300 χιλιάρικα στην Καϊζερσλάουτερν. Ενα ανάλογο ποσό πήρε η Μπραουνσβάιχ για τον Ομάρ Ελαμπντελαουί, ο Ντοσεβί ήρθε ως ελεύθερος από τη Βαλενσιέν, το ίδιο και ο Μαζουακού, έστω κι αν λέγεται πως χρειάστηκε ένα ποσό κοντά στο 1,5 εκατ. ευρώ για να ξεπεραστούν κάποια εμπόδια. Οσο για τον Αμπιντάλ, καλή η σχέση με τη Μονακό (3 εκατ. εισέπραξε για τον Εντινγκά), ήρθε στον Ολυμπιακό και θα απολαμβάνει παροχές και ακριβό συμβόλαιο.

Οπως και οι λοιποί παίκτες, γιατί οι πρωταθλητές πληρώνουν καλά τους ποδοσφαιριστές τους. Και αυτοί από την πλευρά τους γνωρίζουν πως δεν τους κλείσουν τις πόρτες. Το αποδεικνύει η περίπτωση Μανωλά, η πώληση του Φετφατζίδη στην Τζένοα, του Μιραλάς στην Εβερτον, του Τοροσίδη στη Ρόμα, του Φέισα (αντί 4,5 εκατ. ευρώ) στην Μπενφίκα και του Αμπντούν στη Νότιγχαμ Φόρεστ.

Πανίσχυρος, συνεπώς, στον οικονομικό τομέα ο Ολυμπιακός. Με έσοδα από το Τσάμπιονς Λιγκ, εισιτήρια από ιδιόκτητο γήπεδο, πωλήσεις ηχηρές και αγορές αρκετά σημαντικές. Η οικονομική ευμάρεια του επιτρέπει να κινείται δυνατά, να πιέζει και να μην πιέζεται, να αλλάζει το ρόστερ σε μεγάλο βαθμό. Ενας δυνατός παίκτης στο (παν)ευρωπαϊκό γήπεδο του ποδοσφαίρου.