Κοιτούν μόνο την εμπειρία

Το επικείμενο πρωτάθλημα της Σούπερ Λίγκας δεν αποκλείεται να ωχριά μπροστά στο αντίστοιχο της Β’ Εθνικής.

Διότι αν δούμε ξεκάθαρα τις ομάδες της Football League, εύκολα θα διαπιστώσουμε πως τα ηχηρά ονόματα δεν λείπουν. Και ΑΕΚ, και Αρης, και Λάρισα, και Ολυμπιακός Βόλου, και Ηρακλής, και Απόλλων. Φυσικά, όχι μόνο αυτές, με τον ανταγωνισμό να προμηνύεται σφοδρός.

Ωστόσο, το ζητούμενο δεν είναι μόνο αυτό. Ρίχνοντας μια ματιά στις μεταγραφικές κινήσεις ορισμένων ΠΑΕ, βλέπουμε πως κάνουν όνειρα χτίζοντας ομάδες μιας χρήσης. Η Λάρισα, για παράδειγμα, επενδύει στην εμπειρία και δίπλα στον Νεμπεγλέρα φέρνει τους Αναστασάκο, Τζούνιορ και Σουάνη. Το στοιχείο της εντοπιότητας δεν είναι τόσο έντονο σε σύγκριση με το παρελθόν και τους άσους που παρήλασαν από τον Κάμπο. Ο Ηρακλής ρίχνει χρήμα στην αγορά και εκτός από τους Περόνε και Ρομάνο έχει φλερτ με τον Μπαρτολίνι, ενώ φέρεται να έχει κλείσει τον Λίνο που έπαιζε μέχρι την περασμένη σεζόν στον ΠΑΟΚ. Οι παίκτες – βαριά ονόματα είναι αρκετοί με δεδομένο ότι οι ισορροπίες δείχνουν ευμετάβλητες και κάποιες ομάδες προσδοκούν να φτάσουν στην κορυφή και να διεκδικήσουν άνοδο στη Σούπερ Λίγκα.

Εφικτό; Γιατί όχι; Εδώ αξίζει να επισημανθεί πως οι ομάδες που χτίζονται για έναν και μοναδικό σκοπό, συνήθως με απώτερο στόχο να χτυπήσουν άμεσα άνοδο, έχουν ημερομηνία λήξης και διαλύονται μετά το φινάλε των υποχρεώσεών τους. Αρα, εν πολλοίς, οι διοικητικοί φτιάχνουν παλάτια στην άμμο. Δεν τους νοιάζει. Ζουν για το χειροκρότημα της στιγμής, την υλοποίηση των στόχων, την εκτίναξη στη βαθμολογία.

Ωστόσο, ειδικά στις μικρές κατηγορίες, έστω και στην ελληνική Β’ Εθνική της κρίσης, το ζητούμενο θα μπορούσε να είναι και η ανάδειξη παικτών. Το ξεπέταγμα ταλέντων. Αλίμονο αν η διαδικασία αυτή σταματήσει και γίνεται ανακύκλωση παικτών που έχουν φάει τα ψωμιά τους και ζουν μόνο για το σήμερα. Υπό αυτή την έννοια, ομάδες με ιστορία θα πρέπει να έχουν στο μυαλό τους και το αύριο του ποδοσφαίρου.