Ροκ, ψυχεδέλεια και πολλές κόντρες

Το ιστορικό συγκρότημα κυκλοφορεί νέο δίσκο ύστερα από 20 χρόνια. Από τη μία, οι οπαδοί που χαίρονται, από την άλλη οι οπαδοί που θεωρούν πως κακώς η μπάντα επαναδραστηριοποιείται. Και στη μέση, οι εναπομείναντες Floyd που έχουν κάθε δικαίωμα να κάνουν ό,τι θέλουν με το όνομά τους. Ακόμη και, γιατί όχι, να το σπιλώσουν. Αλλωστε, δεν πέρασαν και λίγα

Μιλάµε για µια παλιοπαρέα Βρετανών που συγκεντρώθηκε κάπου εκεί στα τέλη της δεκαετίας των ανατροπών. Των λεγόµενων sixties. Τέσσερις τύποι, οι Ρότζερ Κιθ Μπάρετ (οι φίλοι τον φώναζαν «Σιντ» – κιθάρα/φωνή), Ρότζερ Γουότερς (µπάσο/φωνή), Νικ Μέισον (τύµπανα) και Ρικ Ράιτ (πλήκτρα). Βασικός συνθέτης ήταν ο Μπάρετ και η µπάντα στήνει τον δικό της ψυχεδελικό ήχο, σαφέστατα επηρεασµένη από το ρεύµα της εποχής παίζοντας σε διάφορα κλαµπ.

Το άλμπουμ «The Piper At The Gates Of Dawn» κυκλοφορεί το 1967. Ενας ήχος που μοιάζει με τους άλλους αλλά όχι ακριβώς: ο Σιντ Μπάρετ, βλέπετε, υπήρξε τρανός τραγουδοποιός. Δυστυχώς, σύντομα θα χαθεί στη δίνη των παραισθησιογόνων και της κατάθλιψης – έφθασε μάλιστα στο σημείο να εμφανίζεται στις ζωντανές εμφανίσεις του σχήματος δίχως να αγγίζει την κιθάρα του καθ’ όλη τη διάρκειά τους, χαζεύοντας στο κενό κάτι που μονάχα εκείνος έβλεπε.

Ο Ρότζερ Γουότερς τον βάζει σ’ ένα αμάξι και τον πάει σε ψυχολόγο, ο Μπάρετ όμως αρνείται να εγκαταλείψει το όχημα: μένει πεισματικά μέσα, αναγκάζοντας τον κολλητό του να πάρει τον δρόμο της επιστροφής. Οι Floyd υποχρεώνονται ουσιαστικά να «φέρουν» στην μπάντα έναν φέρελπι κιθαρίστα και τραγουδιστή, τον Ντέιβ Γκίλμουρ, που μπορεί μεταξύ άλλων να μιμηθεί τη φωνή του Μπάρετ, ο οποίος θα αποχωρήσει τελικά λίγους μήνες αργότερα. Οταν θα πεθάνει το 2006, σε ηλικία 60 ετών, κανένα από τα μέλη του γκρουπ δεν θα παρευρεθεί στην κηδεία του.

Οι δίσκοι που ακολουθούν επεκτείνουν τηW θεματική της μπάντας (που αφήνει πίσω τα χίπικα στιχουργικά μοτίβα, αποκτώντας έναν βαθύτερο ταξικό προβληματισμό) και τα άλμπουμ «A Saucerful Of Secrets», «More» και «Ummagumma» προετοιμάζουν το έδαφος για μια συγκλονιστική live εμφάνιση στην Πομπηία, ερήμην θεατών. Το φιλμογραφημένο εγχείρημα θεωρείται σήμερα σημείο αναφοράς. Το μεγάλο σουξέ έρχεται με το «Dark Side Of The Moon», οι πωλήσεις του οποίου ξεπερνούν σήμερα τα 30 εκατομμύρια αντίτυπα – το ακολουθεί το εξίσου σημαντικό «Wish You Were Here».

Και τα προβλήματα αρχίζουν: το άλμπουμ «Animals» ξεκινά από μια ιδέα του Γουότερς, τη μία πλευρά του όμως καταλαμβάνει σχεδόν εξ ολοκλήρου το 17λεπτο «Dogs», σύνθεση – κυρίως! – του Γκίλμουρ. Ελα όμως που στη μοιρασιά, με τέσσερα κομμάτια υπογραφής Γουότερς και ένα μόνο να σπάει την «αποκλειστικότητα», τίθεται για πρώτη φορά ζήτημα… εισπράξεων. Και η μπάντα αποφασίζει να λύσει το θέμα δικαστικώς, διατηρώντας όμως τη σύνθεσή της. Πλέον, το να είσαι μέλος των Pink Floyd σήμαινε αυτομάτως πως είσαι πετυχημένος μουσικός – δίχως όμως να περνάς και τόσο ευχάριστα: το κλίμα εντός του συγκροτήματος ήταν κάθε άλλο παρά ευχάριστο. Οι δε περιοδείες έκαναν την όλη συνθήκη δυσβάσταχτη – και σε μια εμφάνιση, ο Γουότερς έρχεται αντιμέτωπος με οπαδούς που τον γιουχάρουν για το όλο δικαστικό «τράβηγμα». Ε, στο τέλος φτύνει έναν εξ αυτών στα μούτρα.

Από αυτήν την απώθησή του για τους «θαυμαστές» προέκυψε το υπερ-επιτυχημένο «The Wall» του 1979, γνήσιο παιδί του Γουότερς (που, ζόρικα μεγαλωμένος καθώς ήταν, είχε κάθε λόγο να μισεί το εκπαιδευτικό σύστημα) που χάρισε στην μπάντα και το μοναδικό τους Νο1 σινγκλάκι. Oλος χαρά, ο Γουότερς βάζει μπροστά μια ταινία βασισμένη στο άλμπουμ, προσλαμβάνει τον σπουδαίο σκηνοθέτη Aλαν Πάρκερ («Το εξπρές του μεσονυχτίου», «Δαιμονισμένος άγγελος») και κάνει ένα δοκιμαστικό για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Πάρκερ όμως τον απορρίπτει! Και παίρνει στη θέση του τον Μπομπ Γκέλντοφ ο οποίος με τη σειρά του δεν έχει και μεγάλη όρεξη (βρίσκει το όλο κόνσεπτ «χάλια») αλλά πείθεται όταν συνειδητοποιεί πως το φιλμ ενδέχεται να μείνει στην Ιστορία.

Και άλλες μπάντες είχαν εσωτερικές διαμάχες (οι Beatles είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα) αλλά αυτό που συνέβαινε με τους Floyd πλέον δεν είχε προηγούμενο. Και στην περιοδεία για το «The Wall» η κατάσταση έδειχνε απελπιστική: τέσσερα τροχόσπιτα μετέφεραν κάθε μέλος χωριστά στο εκάστοτε ξενοδοχείο της μπάντας. Ο Γουότερς, φυσικά, κοιμόταν σε διαφορετικό ξενοδοχείο από τους υπολοίπους. Σαν να μην έφθανε αυτό, απαιτούσε έναν προσωπικό σοφέρ για να τον πηγαίνει από εκεί στους συναυλιακούς χώρους κάθε πόλης. Ο μόνος που επωφελήθηκε απ’ όλη αυτή την ιστορία ήταν ο πληκτράς Ράιτ, ο οποίος εργαζόταν πλέον ως μισθωμένος μουσικός στην μπάντα και όχι ως μέλος – κάτι που τον συνέφερε οικονομικά, καθώς η περιοδεία αποτέλεσε, εντέλει, μεγάλη εμπορική αποτυχία, παρά τη μεγάλη ζήτηση των εισιτηρίων και το δισκογραφικό σουξέ. Γιατί η μεγαλομανία του Γουότερς κόστισε στα οικονομικά της μπάντας 600.000 δολάρια.   

Λίγο αργότερα (και έπειτα από λιγότερο πετυχημένα άλμπουμ) ο Γουότερς αναχωρεί από τους Pink Floyd – όχι πως τον ήθελε πλέον κανείς. Καθ’ όλη την επόμενη χρονιά, τα μέλη της μπάντας ξεκινούν νέα δικαστική διαμάχη περί πατρότητας του ονόματος της μπάντας. Και εκείνη θα λήξει, «χαρίζοντας» στον Γουότερς άλλη μία ήττα.

Το τελευταίο άλμπουμ της μπάντας θα κυκλοφορήσει τον Μάρτιο του 1994. Τίτλος «The Division Bell» και, στις 29 Οκτωβρίου 1994, θα δώσει την τελευταία της συναυλία στο Earls Court του Λονδίνου. Θα προκύψουν κάποιες κοινές εμφανίσεις του Γουότερς με τον Γκίλμουρ και ο θλιβερός θάνατος του κιμπορντίστα Ρικ Ράιτ από καρκίνο το 2008 – αλλά το ζήτημα είναι άλλο: υπάρχουν ηχογραφήσεις που δεν έχουμε ακούσει. Γιατί αυτή είναι η βάση του επερχόμενου νέου δίσκου τους, βάση στην οποία ακούγεται και ο συχωρεμένος Ράιτ – συνοδεία των Γκίλμπουρ και Νικ Μέισον. Με λίγα λόγια, η μπάντα διατηρεί ατόφιο τον πυρήνα της. Ο δε δίσκος θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο και θα έχει τίτλο «Endless River». Και όλα αυτά χωρίς τη συμμετοχή του Ρότζερ Γουότερς.