Με φόρα από το ΝΒΑ

Αντιμετώπισε στα ίσα τον MVP Κέβιν Ντουράντ. Αντάλλαξε «γαλλικά» με τον Καρμέλο Αντονι χωρίς να οπισθοχωρήσει. Εξέλαβε ως πρόκληση την πρόβλεψη του ΛεΜπρόν Τζέιμς ότι «ο μικρός έχει λαμπρό μέλλον στο ΝΒΑ». Σιγά μη λυγίσει ενώπιον της παρθενικής συμμετοχής του με την Εθνική Ανδρών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ισπανίας

Τον Ιούνιο του 2013 σε ένα μικρό διαμέρισμα στου Ζωγράφου που μόλις και μετά βίας χωρούσε δύο γονείς με τα τέσσερα παιδιά τους, ένας ψιλόλιγνος πιτσιρικάς κοντεύει να σκεπάσει με τις τεράστιες παλάμες του το χειριστήριο παίζοντας το αγαπημένο του video game NBΑ2K. Κάθε φορά που καταφέρνει να πετύχει καλάθι στην οθόνη ο Κέβιν Ντουράντ, επιφωνήματα ικανοποίησης αναδύονται από την ψυχή του Γιάννη Αντετοκούνμπο και στο υποσυνείδητο εμφανίζεται ο κρυφός πόθος: «Μακάρι να παίξω μια μέρα στο ΝΒΑ και να αντιμετωπίσω στ’ αλήθεια τον Ντουράντ!».

Είναι εξωφρενικό, ωστόσο σχεδόν επτά μήνες αργότερα, στις 11 Ιανουαρίου 2014, ο 19χρονος εκκολαπτόμενος άσος όχι μόνο αγωνίζεται στη βασική πεντάδα των Μιλγουόκι Μπακς, αλλά μαρκάρει το είδωλό του, τον δυσκολεύει αρκετά και καταγράφει καλύτερους αριθμούς και από ό,τι στο Play Statιon: 13 πόντοι, 11 ριμπάουντ, 5 ασίστ, 2 κλεψίματα και 2 τάπες σε 38′ συμμετοχής, τα περισσότερα από κάθε συμπαίκτη του! Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο Ντουράντ… παρασημοφορεί τον τρίτο γιο (από τους πέντε) της οικογένειας Αντετοκούνμπο.

«Στον πόλεμο θα ήθελα να πάω με έναν τύπο σαν κι αυτόν. Οσο περνάει ο καιρός θα είναι απόλαυση να τον βλέπεις. Θα κερδίζει εμπειρίες και θα γίνεται ολοένα και καλύτερος», υπερθεματίζει ο σουπερστάρ των Θάντερ εξαίροντας τη δίψα του πρωτοεμφανιζόμενου Giannis στο καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου, το οποίο – σε επίπεδο προβολής και marketing – έχει πάθει φρενίτιδα για το Greek Freak, όπως είναι το παρωνύμιό του.

Πραγματικά μετρήθηκαν οι παλάμες του και η διάστασή τους (25 εκατοστά!) θεωρείται εξωπραγματική. Κυκλοφορεί, μάλιστα, μια φωτογραφία στο Διαδίκτυο, που εμφανίζει τον έλληνα περιφερειακό, να κρατά το δεξί μάγουλό του και η παλάμη του, όχι απλώς να… περισσεύει, αλλά να χρειάζεται δεύτερο πρόσωπο για να καλυφθεί επαρκώς! «Ελληνα περιφερειακό» είπαμε; Παραλίγο η υπηκοότητά του να ήταν νιγηριανή, όπως και των γονιών του, που ήλθαν χωρίς χαρτιά στην Ελλάδα πριν από περίπου 25 χρόνια.

Οδύσσεια. Ακριβώς όμως στο παρά πέντε, και ενώ η νιγηριανή πρεσβεία και η ομοσπονδία μπάσκετ της αφρικανικής χώρας συντόνιζαν τις προσπάθειές τους για να «κλέψουν» τον Γιάννη και τον 22χρονο αδελφό του Θανάση (επελέγη στο ντραφτ του ΝΒΑ από τους Νικς), το ελληνικό υπουργείο Εσωτερικών και η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής κινήθηκαν αστραπιαία χορηγώντας την ελληνική ιθαγένεια στα δύο παιδιά. Η οριστική εξέλιξη χρονολογείται στις 9 Μαΐου 2013 και εκείνη την ημέρα, οι δύο αθλητές του Φιλαθλητικού (ομάδα της Α2) δυσκολεύονταν να κρύψουν τη συγκίνησή τους: «Σήμερα ένα όνειρο ζωής έγινε πραγματικότητα και είμαστε πλέον και επίσημα έλληνες πολίτες. Οπως ακριβώς νιώθαμε όλα αυτά τα χρόνια έχοντας γεννηθεί και μεγαλώσει εδώ, έχοντας αποφοιτήσει από ελληνικό σχολείο, έχοντας ζήσει ολόκληρη τη ζωή μας στην πατρίδα μας, την Ελλάδα. Θα είναι τιμή μας αν μια μέρα κληθούμε να εκπροσωπήσουμε την ελληνική εθνική ομάδα μπάσκετ».

Είναι βέβαιο ότι πολλά από τα βράδια του χειμώνα ο Γιάννης θα επεξεργάστηκε αυτό το όνειρο, περπατώντας στο Σεν Φράνσις Μεμόριαλ Παρκ, στην ανατολική όχθη της επιβλητικής λίμνης Μίτσιγκαν, όπου διαμένει με τους γονείς και τα δύο μικρότερα αδέλφια του Κώστα και Αλέξη. Οσο δύσκολη ήταν η ζωή του στους δρόμους της Αθήνας, όπου πουλούσε μικροαντικείμενα για να εξασφαλίσει τα προς το ζην, άλλο τόσο γαλαντόμος ήταν μαζί του ο θεός του μπάσκετ. Ετσι, μετά το ΝΒΑ ήλθε το κάλεσμα του Φώτη Κατσικάρη στην Εθνική, όπου ο άσος των Μπακς θα έχει το περιθώριο να ξεδιπλώσει το πλούσιο ταλέντο του, κυρίως στο «ανοικτό» γήπεδο, καθώς στο ευρωπαϊκό παιχνίδι στρατηγικής δυσκολεύεται αρκετά και θα χρειαστεί χρόνο για να προσαρμοστεί.

Ολα αυτά τα αγωνιστικά ζητήματα έχουν δευτερεύουσα σημασία για τον 19χρονο γκαρντ/ φόργουορντ, ο οποίος εξακολουθεί να είναι πολύ προσγειωμένος, «σφικτός» στη διαχείριση του χρήματος (από τα 300 ευρώ μηνιαίως υπέγραψε συμβόλαιο με ετήσιες αποδοχές ύψους… 1,4 εκατ. ευρώ!) και να μην ξεχνά το παρελθόν του. «Η φτώχεια που βιώσαμε ως οικογένεια με κάνει ακόμη περισσότερο πεινασμένο όταν μπαίνω στο παρκέ. Με οπλίζει με κίνητρο και μολονότι υπήρξε δυσάρεστο, δεν μπορώ να ξεχάσω αυτά που έχουμε περάσει» θα πει ο Γιάννης σε ειδική εκπομπή που προβλήθηκε στο τηλεοπτικό δίκτυο ESPN για την αφεντιά του. Η μοναδική… σπατάλη που καταλογίζει στον εαυτό του ήταν η αγορά ενός τζιπ της Mercedes, που μαζί με τα άλλα τρία αδέρφια του (ο πέμπτος και μεγαλύτερος αδελφός του Φράνσις κατοικεί στη Νιγηρία) δώρισαν προ μηνών στη λατρεμένη μητέρα τους Βερόνικα για τα γενέθλιά της!

Εθνικά υπερήφανος. Ισως το πιο εντυπωσιακό στοιχείο, πάντως, στην περίπτωση του Αντετοκούνμπο είναι η λατρεία του για την Ελλάδα, στην οποία γεννήθηκε, μεγάλωσε και έζησε εντός των συνόρων της, αφού δεν είχε το δικαίωμα να ταξιδέψει στο εξωτερικό ώς την ημέρα έκδοσης του ελληνικού διαβατηρίου, σε ηλικία 18 ετών. Η ελληνική είναι η μητρική του γλώσσα, φοίτησε στο ελληνικό σχολείο, ο ψυχισμός του, ο τρόπος σκέψης και οι συνήθειές του έχουν ελληνική σφραγίδα. Γι’ αυτό αισθάνθηκε ανατριχίλα όταν φόρεσε για πρώτη φορά τη φανέλα της Εθνικής Νέων στο περυσινό Ευρωμπάσκετ Νέων της Εσθονίας.

Οσοι τον γνωρίζουν, λοιπόν, καλά εκφράζουν τη βεβαιότητα ότι στο επικείμενο Μουντομπάσκετ της Ισπανίας (30 Αυγούστου – 14 Σεπτεμβρίου) ο Γιάννης θα βγάζει… σπίθες εθνικής υπερηφάνειας την ώρα που ο ομογενής Κώστας Κουφός ενδεχομένως να αισθάνεται και τύψεις, αφού γύρισε την πλάτη στην Εθνική λέγοντας «όχι» για δεύτερο σερί καλοκαίρι. Κι αν το πάθος για την εθνική ομάδα έχει συνδεθεί κυρίως με τη φιγούρα του Παναγιώτη Γιαννάκη, η λαχτάρα του Δράκου για την «επίσημη αγαπημένη» μεταλαμπαδεύεται τώρα σε έναν άλλο… Γιαννάκη, τον Αντετοκούνμπο, ο οποίος κοιμάται και ξυπνά με το όνειρο της πρώτης συμμετοχής σε διεθνή διοργάνωση με τη φανέλα της Ανδρών. Μακάρι και ο θεός του μπάσκετ να έχει ξανά κέφια μαζί του, ώστε η χώρα μας να διαγράψει μονοκοντυλιά την πενταετή ξηρασία και να επιστρέψει στο βάθρο των μεταλλίων.