Ο αφορισμός και το γυμνό
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Ο Δημήτρης Μαυρίκιος είχε βάλει πλώρη για τη θεατρική εκδοχή της «Πάπισσας Ιωάννας» του Ροΐδη πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια, «όταν η δική μας Εκκλησία το είχε παρακάνει με το ζήτημα των ταυτοτήτων και την ανάμειξή της σε θέματα πολιτικής. Σήμερα δεν έχουμε τα ίδια, αλλά το έργο αφορά το γενικότερο φαινόμενο γύρω μας και εκτός Ελλάδας».
Ακατάλληλο δι’ ανηλίκους, όμως, γιατί; «Ενα έργο που αφορίστηκε στην εποχή του ως σκανδαλώδες δεν παύει να ενέχει κάτι το απαγορευτικό για ανηλίκους» λέει ο Δημήτρης Μαυρίκιος. «Αλλωστε οι έρωτες της Ιωάννας και τότε και τώρα απευθύνονταν σε ενηλίκους. Δεν μπορώ να μην αισθάνομαι αυτή την ευθύνη απέναντι στους γονείς των παιδιών». Μιλάμε για γυμνό, μου επιβεβαιώνει, με βάση τα εναύσματα που δίνονται από το ίδιο το βιβλίο.
Αυτή η ενασχόλησή του με τον Ροΐδη – χρόνια τώρα – και με την «Πάπισσά» του τον δίδαξε πολλά, σημειώνει. Ομως, στην περιπέτεια των προβών για το προκείμενο work in progress – θεατρικό εργαστήρι ξαναθυμήθηκε, λέει, με πόσο μεγάλες δυσκολίες στήνεται μια παράσταση. «Από το να παραιτηθώ με την ελπίδα κάποτε να στηθεί μια “κανονική” παράσταση με βάση την “Πάπισσα Ιωάννα”, καλό είναι και ένα εργαστήρι. Είναι ένα πρώτο βήμα υλοποίησης».
Στην παράστασή του δε, «ο πρώτος αιρετικός», όπως τον είχαν χαρακτηρίσει κάποτε, που έβαλε στο μακρινό 1977 τον κινηματογράφο μέσα στο θέατρο, τολμά να τον χρησιμοποιήσει πολύ. Αυτό είναι ένα ακόμη στοίχημα του σκηνοθέτη: να πειραματιστεί με το κατά πόσο ο κινηματογράφος μπορεί να συνδράμει το θέατρο όταν αυτό δείχνει να το έχει ανάγκη.
Τι του δίδαξε το ίδιο το έργο; τον ρωτάω στο φινάλε της κουβέντας μας. «Πόσο βαθιά ερωτική είναι η σχέση του Εμμανουήλ Ροΐδη με την ηρωίδα του». Ενας έρωτας που προεκτείνεται στο όνειρο του Δημήτρη Μαυρίκιου να δει, επιτέλους, αυτήν την ηρωίδα σε θεατρική σκηνή.
Google news
