Ενας βασιλιάς, πολλά σενάρια

Δεν έπεφτε καρφίτσα. Ευτυχώς. Διότι αν έπεφτε, θα χανόταν μέσα στους 200 τόνους άμμου που είχαν νοικιαστεί ειδικά για την περίσταση και θα επιστραφούν. Και είχαν σχηματίσει τα δυο βουνά από ψιλή άμμο που αποτελούσαν το σκηνικό για τον «Ιδομενέα», την παράσταση που σκηνοθέτησε η Κατερίνα Ευαγγελάτου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών – στον χώρο Δ της Πειραιώς 260.

Πέντε άνδρες (Λευτέρης Βενιάδης, Παντελής Δεντάκης, Κλήμης Εμπέογλου, Ακύλλας Καραζήσης, Γιάννης Νταλιάνης) και τέσσερις γυναίκες (Σοφία Κόκκαλη, Ηρώ Μπέζου, Αμαλία Νίνου,, Αλεξάνδρα Παντελάκη) εμφανίζονται σε ομάδες, ανά δύο ή τρεις. Στο βάθος. Ολοι με την πλάτη στον τοίχο. Ολοι φορούν λευκά. Κάποιοι και γυαλιά ηλίου (σε παραλία βρίσκονται άλλωστε). Δεν μιλά κανείς. Μόνο κινούνται πάνω στην άμμο. Τρέχουν. Κάποιες φορές μοιάζουν να χορεύουν. Αντιπαρατίθενται για ώρα αρκετή. Τόση, που στο κοινό προκαλείται ελαφρά αμηχανία.

Τελικά ο λόγος του Ρόλαντ Σίμελπφενιχ αρχίζει να ρέει εν χορώ. Και το κοινό πληροφορείται ότι θα ακούσει την ιστορία του βασιλιά της Κρήτης Ιδομενέα, ο οποίος επιστρέφοντας από την Τροία έχασε σε θαλασσοταραχή τα 79 καράβια του στόλου του και για να σωθεί το 80ό στο οποίο επέβαινε, έταξε στους θεούς να θυσιάσει το πρώτο ζωντανό πλάσμα που θα δει όταν φτάσει στην πατρίδα. Και αποδεικνύεται ότι αυτό το πλάσμα είναι ο γιος του. Οσο περνάει η ώρα, οι ρόλοι μοιράζονται με περισσότερη σαφήνεια. Και γρήγορα οι θεατές διαπιστώνουν ότι δεν θα παρακολουθήσουν το δράμα του βασιλιά, αλλά τις πολλές διαφορετικές πιθανότητες του τι θα μπορούσε να έχει συμβεί όταν εκείνος πάτησε σώος στις ακτές της Κρήτης. Αποκεφάλισε χωρίς δεύτερη σκέψη τον γιο του; Τιμωρήθηκε και εξορίστηκε στη Σικελία; Διαπίστωσε ότι ο γιος του ήταν ερωτευμένος με την Ηλέκτρα – την κόρη του Αγαμέμνονα – ενώ έχει αποκτήσει παιδί με την κόρη ενός ψαρά; Η σύζυγός του τον περιμένει πιστή ή τον έχει απατήσει με τον βασιλιά Ναύπλιο; Και η βασίλισσα είναι έτοιμη να κάνει ένα δεύτερο παιδί – ανοίγει τα πόδια της με περισσή άνεση – ώστε να θυσιαστεί ο πρωτότοκος, όπως επιβάλλει το τάμα, αλλά να μη μείνει και χωρίς διάδοχο ο βασιλιάς;

Οι ιστορίες – υποθέσεις εναλλάσσονται με καταιγιστικό ρυθμό και χωρίς να καταλαβαίνουμε ορισμένες φορές τα όρια. Η διαρκής κίνηση των ηθοποιών – ανεβοκατεβαίνουν στα βουνά της άμμου, σέρνονται, κυλιούνται, ξεγυμνώνονται – και ο συντονισμένος λόγος τους, που άλλοτε κρύβει πίκρα, άλλοτε θυμό και απόγνωση και άλλοτε ευαισθησία, κρατούν ζωντανό το ενδιαφέρον.

Την παράσταση όμως κλέβει η εντυπωσιακή και θορυβώδης είσοδος του πολυπληθούς Χορού. Πενήντα άτομα – και όχι εκατό όπως αρχικά είχε ανακοινωθεί – εισβάλλουν στον χώρο. Ζητούν να μάθουν τι απέγιναν οι συγγενείς τους. Φωνάζουν, διαμαρτύρονται, ζητούν δικαίωση.

Λύτρωση δεν θα έρθει. Απαντήσεις δεν θα πάρουμε. Δεν προβλέπεται άλλωστε από το αφηγηματικό κείμενο. Το ζεστό και παρατεταμένο χειροκρότημα όμως έδειξε ότι παρά τις αντιρρήσεις μερίδας του κοινού, η παράσταση και η συγκίνηση κατάφεραν να περάσουν στην πλατεία.