Μπριζόλα με ρύζι ή με πατάτες;

Σαν να γύρισαν οι παλιές καλές εποχές στην Επίδαυρο. Και στην ντίσκο Καπάκι να μη βρίσκεις πάρκινγκ στις 2.30 το πρωί και τα μαγαζιά γεμάτα και οι λακκούβες έξω από το δημοτικό γήπεδο – πάρκινγκ πλημμυρισμένες με νερά από την καταρρακτώδη βροχή που τα έκανε όλα λίμπα λίγο πριν από την παράσταση του Σαββάτου (ναι, επιτέλους γυρίσαμε στο επιδαύριο διήμερο και ο ντόπιος τουριστικός παράγοντας κάνει χαρές).

Τη 12η και τη 13η παράστασή τους έδιναν ο Αιμίλιος Χειλάκης και ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, με τον «Φιλοκτήτη» του Σοφοκλή κατά Κώστα Φιλίππογλου, από το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας. Εξού και ήταν πολύ, μα πάρα πολύ, χαλαροί. Στη θάλασσα ώς τις έξι το απόγευμα της Παρασκευής και στη συνέχεια στη Μουριά, όπου έμεναν, για δύο ζουμερές μπριζόλες. Με πατάτες για τον Μαρκουλάκη, με ρύζι για τον Χειλάκη, διότι σύμφωνα με το μεταξύ τους αστείο «έχει πάρει κανένα κιλό και πρέπει να κάνει δίαιτα». Δίαιτα με ρύζι; Ωραίο. Πολύ κινέζικο. Μόνο που δεν κολλάει με την μπριζόλα!

Γεμάτος ασφυκτικά ο Λεωνίδας στο Λυγουριό μετά την πρώτη παράσταση – όχι ότι και στη σαββατιάτικη δεν γινόταν το πατείς με πατώ σε – με τον θίασο να του δίνει να καταλαβαίνει:  έκλεισε το μαγαζί κατά τις πρώτες πρωινές ώρες κι εκείνοι στις καρέκλες έξω έπιναν τσίπουρα ώς τις 7.

Να κρατήσουμε από την πρώτη ημέρα τον μακρύ εναγκαλισμό του αειθαλούς Γιάννη Βογιατζή του θεάτρου μας (τον θαυμάσαμε πρόσφατα στην «Γκόλφω»). Ο διευθυντής του Φεστιβάλ επιβεβαίωσε ότι θέλει να προσφέρει και στο αθηναϊκό κοινό την κατά Δημήτρη Καραντζά (τον 26χρονο) «Ελένη» που τα πήγε πολύ καλά στην έναρξη, αλλά μάλλον για την Πειραιώς 260. Ποιος αντέχει να ζητάει άδειες για το Ηρώδειο από τους αρχαιολόγους, άλλωστε;

Ωραίο ενσταντανέ, επίσης στον Λεωνίδα, τα γενέθλια δύο κυριών – ή δεσποινίδων – που έσβησαν κεράκια και μάζεψαν ευχές και από τους ηθοποιούς.

Η βροχή γύρω στις τέσσερις το απόγευμα πριν από τη δεύτερη παράσταση, συν τη διακοπή του ρεύματος, έφερε πανικό. Τα τηλέφωνα άναψαν: θα γίνει η παράσταση; Να έρθουμε; Χειλάκης και Μαρκουλάκης δεν μιλιόνταν, όχι μεταξύ τους – ήταν σκασμένοι οι άνθρωποι. Τον δεύτερο δεν τον χαλάρωνε ούτε το γεγονός ότι ήταν η τελευταία του παράσταση στο πρώτο σκέλος της περιοδείας, πριν από τις διακοπές – επιτέλους, έλεγε – με τον γιο του, όπως φαίνεται με σκάφος σε νησιά του Αιγαίου. Θα μου πείτε, εδώ στεγνώνανε με σεσουάρ τις μουσκεμένες καρέκλες στη Μουριά και στις κουζίνες των εστιατορίων γινόταν χαμός…

Στις παρουσίες στη μεγάλη Επίδαυρο να καταγράψουμε κατ’ αρχάς την τριπλέτα ζευγαριών από το χώρο της Δικαιοσύνης: ο γενικός γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου αρεοπαγίτης Φώτης Καϋμενάκης, ο εθνικός συντονιστής Καταπολέμησης της Διαφθοράς Ιωάννης Τέντες και ο διευθυντής του γραφείου του υπουργού Δικαιοσύνης, πρόεδρος Εφετών Θεοχάρης Μπίρμπος, μετά συζύγων. Ας προσθέσουμε και τους – σαββατιάτικους – Θοδωρή Αθερίδη, Δήμητρα Ματσούκα, Μαρία Σολωμού.

Και μια μικρή σημείωση: οι Lost Bodies της ελληνικής ελεκτρόνικα, που έντυσαν τον «Φιλοκτήτη», μας είχαν συστηθεί από το λέιμπελ, τη δισκογραφική ετικέτα του Γιάννη Αγγελάκα, Alltogethernow.

Δεινοπάθησε περισσότερο η μικρή Επίδαυρος με την μπόρα. Λάσπη, παντού. Και μέσα στο θέατρο να χειροκροτούν τα μεταναστευτικά τραγούδια από δύο εξαιρετικές λαϊκές φωνές με πολλά, μα πάρα πολλά, ντεσιμπέλ στα μεγάφωνα. Σε μπουζουκλερί ένα πράγμα. Και να μην το είχαν και οι δύο τραγουδιστές, οι Γιώτα Νέγκα και Δημήτρης Μπάσης, να μην το είχαν. Αλλά να το έχουν και να τους βάζεις τέτοια ενίσχυση κρίμα δεν είναι; Κι άδικο. Τρεις γωνιές παρακάτω – από το μικρό θέατρο – μόνο τους άκουγαν κανονικά. Ως ανθρώπους και όχι σαν μεγάφωνα.

Πήραν δε σχεδόν σύσσωμη την τελευταία ορχήστρα του αξέχαστου Δημήτρη Μητροπάνου για την παράσταση και το εξαίρετο μπουζούκι του, τον Γιάννη Σινάνη. Τι το έκαναν… Βάλε το μπουζούκι στην πρίζα κι άσε το να ξεκουφαίνει μέσα στο θεατράκι της Επιδαύρου;

Τι λέγαμε; Οτι δεινοπάθησε η μικρή Επίδαυρος. Ε, όταν φθάνει να χειροκροτεί και το… καθήμενο κράνος του Πασχάλη Τσαρούχα – ο ίδιος δεν αποχωρίστηκε όλη τη νύχτα τη μοτοσικλετιστική του εξάρτυση από την κορφή ώς τα νύχια – πώς να το εκλάβουμε; Ως ευλογία;