Τραγούδια ξενιτιάς με πολλά ντεσιμπέλ

Το λασπωμένο από την απογευματινή νεροποντή μονοπάτι δεν πτόησε τους 650 θεατές του Σαββάτου (περί τους 500 στην πρεμιέρα της Παρασκευής) να φτάσουν ώς το μικρό θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου, εκεί όπου ο Δημήτρης Μπάσης και η Γιώτα Νέγκα είχαν διαλέξει ένα πλούσιο μπουκέτο τραγουδιών για την ξενιτιά υπό τον τίτλο «Το τραγούδι του μετανάστη», που ξεκινούσε από παραδοσιακά, όπως το «Γιάννη μ’ το μαντίλι σου» και έφτανε ώς τον «Περιπλανώμενο» του Στάμου Σέμση.

Ηταν λίγο μετά τις 21.30 όταν οι δυο ερμηνευτές εμφανίστηκαν στη μικρή ορχήστρα. Εκείνη με μάξι μπλε φόρεμα και μαύρες πλατφόρμες κι εκείνος με ανοιχτόχρωμο τζιν. Και οι πρώτες νότες από την «Ξενιτιά» του Αρά Ντινκτζιάν και τους στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου γεμίζουν τον αέρα. Μόνο που ο ήχος αγγίζει πολλά ντεσιμπέλ, περισσότερα από όσα αντέχει το κομψό θεατράκι. Και σε συνδυασμό με τους πολλούς προβολείς περιμετρικά της ορχήστρας θυμίζουν περισσότερο νυχτερινό μαγαζί. Οταν δε και οι δυο φωνές αντέχουν με άνεση να τραγουδήσουν πολλά από τα τραγούδια χωρίς καν μικρόφωνο, ήταν απορίας άξιον για ποιον λόγο να χαλάσει η ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του χώρου με ενισχυτές και ηχεία.

Ωστόσο το κοινό δεν άργησε να μπει σε συναυλιακή διάθεση και να τραγουδήσει μαζί τους τα «Ανεστάκι», «Για πού το βάλες καρδιά μου», το «Πλοίο θα σαλπάρει για λιμάνια ξένα» και τον «Μέτοικο», παρά το γεγονός ότι οι ενορχηστρώσεις (Γιάννης Παπαζαχαριάκης) έμοιαζαν ίδιες, αν και τα τραγούδια κινούνταν από το παραδοσιακό έως το ελαφρολαϊκό.

Τα «μπράβο» δεν έλειψαν – ειδικά όταν η Γιώτα Νέγκα τραγούδησε το «Μιλώ για τα παιδιά μου και βουρκώνω» και το «Τζιβαέρι» – και το τραγούδι από το κοίλον συνόδευε εν είδει χορωδίας τα επί σκηνής ακούσματα (ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ, μάλιστα, Γιώργος Λούκος δεν σταμάτησε να τραγουδά, μετανάστης γαρ και ο ίδιος), ενώ ύστερα από δυο γεμάτες ώρες ενός χορταστικού προγράμματος οι δύο καλλιτέχνες μας αποχαιρέτησαν με το «Μη μου θυμώνεις μάτια μου».

Ο κόσμος δεν άφησε εύκολα το δίδυμο να αποχωρήσει ζητώντας επιτατικά να ξανατραγουδήσει το «Τζιβαέρι», αλλά τελικά οι ερμηνευτές επέλεξαν να πουν την «Αχάριστη» του Βασίλη Τσιτσάνη πριν φύγουν χέρι χέρι από τη σκηνή, αφήνοντάς μας με την πίκρα των στίχων στα χείλη, αλλά κι ένα χαμόγελο για μια ωραία βραδιά που θα μπορούσε όμως, αν έλειπαν οι υπερβολές, να ήταν ακόμη καλύτερη.