«Η μετριότητα κάνει κακό στη Μουσική»

Πίσω από αυτόν τον ασυμβίβαστο «τεχνικό» του ήχου, τον ακούραστο εργάτη, που είχε δέκα εκατομμύρια νότες στο μυαλό του, όπως έλεγε, και απαιτούσε τα ύψιστα στάνταρντς προετοιμασίας και εκτέλεσης από τους μουσικούς, κρυβόταν όμως και ένας παλαιομοδίτικος λυρισμός. Οπως αυτός που ξεχύθηκε στη σκηνή του Κόβεντ Γκάρντεν όταν του παρήγγειλε και ανέβασε τη βασισμένη στο συμβολικό «1984» του Τζορτζ Οργουελ όπερά του. Επίσης κρυβόταν ένας βαθύς γνώστης του ήχου και της αισθητικής – κάτι που τον έφερε και στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με την περιλάλητη πριν από χρόνια ακουστική και ένωσε πολλές βραδιές του με εκείνες του Χρήστου Δ. Λαμπράκη. Οπως το ελληνικό φως και οι «Ελληνικοί χοροί» του μεγάλου ξεχασμένου Ελληνα Νίκου Σκαλκώτα – τους οποίους θαύμασε στην ερμηνεία του Δημήτρη Μητρόπουλου – τον είχαν φέρει στο Ηρώδειο. Ολα αυτά έπλασαν τον μύθο του Λόριν Μααζέλ, που θα ακούγεται πλέον μόνον σε CD και mp3 και όχι στις εκατοντάδες αίθουσες στις οποίες αντήχησαν οι «δικές του», τόσο ευδιάκριτες, ερμηνείες.  Η διαθήκη που μας άφησε ο Μεγάλος Προσεκτικός, από τους τελευταίους των μεγάλων μαέστρων – μετά και την αποδημία του Κλάουντιο Αμπαντο; «Δεν υπάρχει πιο βαρετό πράγμα από τη μετριότητα», έλεγε πριν από χρόνια σε μια κουβέντα με τον γράφοντα. «Αυτή και μόνο αυτή είναι που κάνει κακό στη Μουσική».