Το μπάσκετ στην αναμονή

Αν ρίξουμε μια ψύχραιμη ματιά στα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες στο ελληνικό μπάσκετ, ασφαλώς και θα πρέπει να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι η πηγή που βγάζει το ένα ταλέντο μετά το άλλο δεν το κάνει πια με την ίδια συχνότητα.

Ουδείς μπορεί να υποστηρίξει ότι στέρεψε. Απλά, οι γενιές των παίδων και των νέων που ξεχώριζαν στα διάφορα τουρνουά μικρών ηλικιών δεν είναι ίδιες, ούτε φυσικά οι επιτυχίες. Τι βλέπουμε τώρα στην Κρήτη και στο Ευρωπαϊκό των Νέων; Μια ομάδα του Μίσσα με διάθεση να παίξει σκληρή άμυνα, να κρατήσει το σκορ σε χαμηλό επίπεδο και να μη χάσει τη μάχη των ριμπάουντ. Ενας όντως ταλαντούχος Μποχωρίδης, ένας αξιόλογος και με προοπτικές Χριστοδούλου, προσθέστε Διαμαντάκο ή Αγραβάνη και μέχρι εκεί. Ναι, με Αντετοκούνμπο και Παπαπέτρου όλα θα ήταν διαφορετικά και προφανώς η κουβέντα θα άλλαζε, καθόσον η Εθνική θα πήγαινε τρένο και θα χτυπούσε υψηλές θέσεις. Ωστόσο, το πάθος δεν μπορεί να κρύψει το φανερό ταβάνι που έχει το ταλέντο των πιτσιρικάδων.

Οσον αφορά την εθνική μπάσκετ των ανδρών, η κατάσταση διαφέρει. Αλλά όχι πολύ. Μια ομάδα με όχι ό,τι καλύτερο διαθέτει το ελληνικό μπάσκετ, καθόσον για διάφορους λόγους θα απουσιάσουν πρωτοκλασάτα ονόματα (Σπανούλης, Σχορτσιανίτης και άλλοι). Ετσι, ο Κατσικάρης επιχείρησε να «ανοίξει» τη διαδικασία και κάλεσε στην ομάδα (μεταξύ άλλων) και τους Μπόγρη, Αθηναίου, Τσαϊρέλη. Σύμφωνα με τα ονόματα και το γνωστό δείγμα γραφής όλων δεν μπορούμε να μιλάμε για κάποιον παίκτη που μπορεί να ενθουσιάσει ή να προκαλέσει εγκωμιαστικά σχόλια αντίπαλων προπονητών. Το όπλο και εδώ, στο Μουντομπάσκετ εν προκειμένω, αναμένεται να είναι η ομαδική δουλειά και προσπάθεια.

Χωρίς φυσικά να μπορεί να αποκλειστεί μια θετική πορεία, είμαστε ενώπιον μιας μεταβατικής εποχής. Και αναμένουμε το next big thing του αθλήματος.