Ηρωες γιατροί, ελλιπή νοσοκομεία

«Ενα από τα μεγαλύτερα σε επισκεψιμότητα και πληρότητα νοσοκομεία της χώρας πάσχει από ελλείψεις σε γάζες, σύριγγες, δοχεία συλλογής αίματος και φάρμακα. Να σχολιάσει κανείς ότι νοσηλεύεις ασθενή με οξεία παγκρεατίτιδα και επί 5 ημέρες δεν μπορείς να εξετάσεις ένα απλό βιοχημικό ένζυμο (αμυλάση) επειδή στο νοσοκομείο υπήρχε έλλειψη δοχείων συλλογής αίματος για εξέταση;» (χειμώνας 2014, Αττικόν Νοσοκομείο). Την κατάσταση που ζει ως γιατρός στο Αττικόν περιγράφει γιατρός του νοσοκομείου στον διάλογο για τη δημόσια υγεία που εξελίσσεται στην ηλεκτρονική έκδοση των «ΝΕΩΝ» www.tanea.gr .

Γιατροί και ασθενείς προσθέτουν τις μαρτυρίες τους και συνθέτουν το μωσαϊκό της ασθενούσας δημόσιας υγείας.

«Αττικόν Νοσοκομείο. Είμαι γιατρός και έχω ζήσει την εμπειρία των Επειγόντων στο συγκεκριμένο νοσοκομείο ως γιατρός αλλά και ως συγγενής ασθενούς. Ως γιατρός είδα κόσμο να υποφέρει, κόσμο να έρχεται στο νοσοκομείο γιατί τρέχει η μύτη του, κόσμο που πέθανε μπροστά μου, κόσμο που μπαίνει αυτοβούλως στο δωμάτιο εξέτασης, την ώρα που εξετάζεις άλλον ασθενή, και σου απαιτεί να του πάρεις την πίεση γιατί “σβήνει”, κόσμο που βρίζει τους γιατρούς, κόσμο που τους σέβεται. Στους περισσότερους γιατρούς του νοσοκομείου αυτού οφείλουμε πραγματικά ένα μεγάλο μπράβο για τη δουλειά τους και την υπομονή τους. Θέλω όμως δυο πράγματα να σχολιάσω: Ενα από τα μεγαλύτερα σε επισκεψιμότητα και πληρότητα νοσοκομεία της χώρας πάσχει από ελλείψεις σε γάζες, σύριγγες, δοχεία συλλογής αίματος και φάρμακα. Να σχολιάσει κανείς ότι κάνεις επίσκεψη στον θάλαμο των ασθενών, γράφεις στο φύλλο οδηγιών των νοσηλευτών την αγωγή που πρέπει να λάβει ο ασθενής και ύστερα από μισή ώρα έρχεται και σε βρίσκει ο νοσηλευτής για να σου πει ότι τα φάρμακα δεν υπάρχουν; Δεν υπάρχουν; Ο Θεός ας τον βοηθήσει. Από την άλλη, ζήσαμε το σίριαλ Αττικόν Νοσοκομείο από την πλευρά του ασθενούς. Ως γιατρός πάντα αναρωτιόμουν γιατί οι ασθενείς εισέρχονται στον χώρο εξέτασης με τόσα νεύρα. Ενας ασθενής λοιπόν, για να τον εξετάσει ο γιατρός και να βρει την υγειά του, πρέπει να ακολουθήσει τα εξής βήματα: 1. Είσοδος στον χώρο των Επειγόντων και παραλαβή νούμερου αναμονής. Προσωπικά είχα το νούμερο 268, μέσος όρος αναμονής 3 ώρες για να δώσω τα στοιχεία μου, γιατί δούλευαν μόνο 2 άτομα στην υποδοχή. 2. Εφόσον έρθει αυτή η ώρα και βγάλω καρτέλα, άλλη μία ώρα αναμονή για να με καλέσουν από το γραφείο της διαλογής ώστε να κρίνουν το περιστατικό μου. 3. Να πάει η καρτέλα μου στον κατάλληλο γιατρό και να περιμένω να με καλέσει – μέση αναμονή 3 ώρες για παθολόγο, μία ώρα για τις άλλες ειδικότητες. Υστερα λοιπόν από 5-7 ώρες αναμονής κι εγώ νεύρα θα είχα…».

«Είμαι ειδικευόμενος Παθολογίας στο Κρατικό Νίκαιας. Οι Ελληνες είναι ειδικοί στα πάντα. Και έχουν πάντα δίκιο. Οποιος όμως διαμαρτύρεται καλό θα ήταν να κάνει μια 11-12ωρη βάρδια στα Επείγοντα με τους ειδικευόμενους. Να νιώσει την πίεση, τον τεράστιο όγκο ασθενών, τον δυσανάλογο αριθμό προσερχομένων με το ΕΚΑΒ. Να ακούσει για χιλιοστή φορά “Εγώ σε πληρώνω ρε” ακολουθούμενο από κάποια βρισιά, κάτι σχετικό με τους γιατρούς του Κολωνακίου, τα φακελάκια. Να βιώσει πως ο έλληνας ασθενής θέλει να ξέρει τι έχει πριν τον εξετάσεις ή τον αγγίξεις, καμιά φορά δεν θέλει καν να τον αγγίξεις. Να έρθει 3 το πρωί στο νοσοκομείο με γαστρεντερίτιδα συνοδεία των δύο ανήσυχων γονιών ύστερα από δυο εμετούς και όταν αργούν οι εργαστηριακές εξετάσεις να διαμαρτύρεται. Να τραμπουκίζει αλλά να απαιτεί σεβασμό. Να φέρνει τον ηλικιωμένο που έχει κατάκοιτο στο σπίτι για να τον “παρκάρει” στο νοσοκομείο. Να έχει σε όλα δικαίωμα αλλά πουθενά υποχρέωση. Ο μόνος που έχει υποχρέωση είναι ο γιατρός. Ε, όχι λοιπόν. Ο γιατρός είναι επαγγελματίας υγείας. Είναι η δουλειά του. Δεν είναι ούτε “λειτούργημα”, “φιλανθρωπία”, “όρκος” ή “ανθρωπιά”. Είναι δουλειά που χρειάζεται προϋποθέσεις αξιοπρέπειας. Αν λοιπόν δεν μας θέλουν, ας μη μας έχουν. Ας μείνουν εδώ οι “ψυχάρες”, οι “ντόμπροι”, οι “άνθρωποι γιατροί».

ΟΙ ΑΣΘΕΝΕΙΣ

«Σε επαρχιακό νοσοκομείο μού έκαναν μικροεπέμβαση στο μάτι πριν από μερικά χρόνια δωρεάν ως ανασφάλιστο, αφού με έβαλαν ανάμεσα σε προγραμματισμένα χειρουργεία στα κρυφά. Οχι, δεν είχα κανέναν γνωστό. Η επέμβαση έγινε ύστερα από πρωτοβουλία του γιατρού».

Schuldiner

«Είμαι οροθετικός από το 2007 και η επαφή μου με τα νοσοκομεία συνεχής. Τα αντιρετροϊικά φάρμακα πολλές φορές βρίσκονται σε έλλειψη στις Μονάδες Ειδικών Λοιμώξεων με άμεσο κίνδυνο για την υγεία του οροθετικού, αφού το κοκτέιλ φαρμάκων που παίρνουμε θα πρέπει να υπάρχει συνέχεια μέσα στο αίμα, ώστε να καθυστερήσουμε την εξέλιξη της νόσου. Ξέρετε τι αγωνία έχω κάθε μήνα μην πάω στο νοσοκομείο και μου πουν “πέρνα την άλλη βδομάδα γιατί δεν έχουμε φάρμακα”; Οσον αφορά τις εξετάσεις που χρειάζεται να κάνω κάθε 6 μήνες, δεν γίνονται στην ώρα τους καθώς το Αττικόν λόγω έλλειψης κονδυλίων μετατοπίζει την ημερομηνία εξέτασής μου συνέχεια. Χρειάστηκε να νοσηλευτώ και όλα λειτούργησαν καλά, με τους λοιμωξιολόγους να είναι πραγματικά ήρωες».

«Πήγαμε στο Αμαλία Φλέμινγκ. Το προσωπικό, καταπληκτικό. Δεν υπάρχει καμία οργάνωση όμως. Τη σειρά προτεραιότητος τη γράφουν οι ίδιοι οι ασθενείς σε μπακαλόχαρτο. Τις εξετάσεις πάνε μόνοι τους στο βιοχημικό να τις πάρουν γιατί θα νυχτώσουν. Στο ταβάνι τρύπες στην οροφή καλυμμένες με χαρτόκουτα».