Ο Λεβ έδρεψε τους καρπούς ενός εθνικού στόχου που τέθηκε το 2004

Το γκολ – ποίημα του Φάμπιο Γκρόσο, στο 119ο λεπτό της παράτασης του ημιτελικού του 2006, μπορεί να πλήγωσε τους Γερμανούς, ουσιαστικά όμως άνοιξε την πόρτα στον Γιόαχιμ Λεβ.

Διότι ο Γιούργκεν Κλίνσμαν έπειτα από μόλις δύο χρόνια στον πάγκο της Νατσιονάλμανσαφτ έδωσε τη σκυτάλη στο καλό του φίλο, συνεργάτη, αλλά και συμμαθητή του στη σχολή προπονητικής. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι ήδη είχαν αρχίσει να βάζουν τις βάσεις.

Ο σπόρος είχε ήδη φυτευτεί και το έκτρωμα του Εριχ Ρίμπεκ που είχε εμφανιστεί στο Euro 2004 ως Εθνική Γερμανίας (και αποκλείστηκε πανηγυρικά στον όμιλο) ήταν δεδομένο ότι δεν θα ξαναεμφανιζόταν στο παγκόσμιο στερέωμα.

Ηττες σαν τη συντριβή στο Μόναχο από την Αγγλία (5-1) στα προκριματικά του Μουντιάλ του 2002 και διασυρμοί όπως του 2004, αποτελούσαν μόνο κακή ανάμνηση. Το νερό είχε ήδη μπει στο αυλάκι και είχε αρχίσει η «επανάσταση» για να θυμίσει λίγο η ενωμένη (πλέον) Γερμανία κάτι από την ομάδα – θρύλο κυρίως της δεκαετίας του 1970 και του 1980.

Ο Κλίνσμαν (ένα σχεδόν ανάλογο πρόγραμμα εφαρμόζει τα τελευταία χρόνια στις ΗΠΑ) με τον Λεβ είχαν αξιοποιήσει από τα πρώτα χρόνια το νέο σχέδιο της ομοσπονδίας για την ανάδειξη και τον εντοπισμό ταλέντων μέσα από ένα εθνικό δίκτυο εκατοντάδων προπονητικών κέντρων.

Ο Λεβ συνέχισε χωρίς την πίεση πλέον της έδρας (που είχε η ομάδα το 2006) να περνάει την νέα αγωνιστική ταυτότητα στην εθνική ομάδα. Πιο ελκυστικό στυλ ποδοσφαίρου, με την μπάλα κάτω, λιγότερα κλασικά γερμανικά σουτ, αλλά και περισσότεροι συνδυασμοί, με αποκορύφωμα την εφετινή διοργάνωση. Ο Λεβ και η νέα Γερμανία είχαν την ατυχία να πέσουν πάνω στην καλύτερη Ισπανία όλων των εποχών στα τέλη της δεκαετίας του 2010 που τους στέρησε το Euro του 2008 (1-0 στον τελικό) και τον τελικό του Μουντιάλ του 2010 (επίσης 1-0 στον ημιτελικό), ενώ η συνήθης ύποπτη Ιταλία έκανε τη ζημιά στον ημιτελικό του Euro 2012 (2-1).

Eκει η γερμανική ομοσπονδία παρά τις έντονες αντιρρήσεις στήριξε τον Λεβ (κάτι που δεν είχε κάνει με τον Κλίνσμαν, υπό την πίεση της αποτυχίας εντός έδρας το 2006) που ήδη είχε ανεβάσει στην ανδρική ομάδα αστέρια από την πρωταθλήτρια Ευρώπης κάτω των 21 ετών, όπως ο «χρυσά γάντια» του Μουντιάλ Μανουέλ Νόιερ, ο Μίλερ, ο Οζίλ, ο Κεντίρα και άλλοι.  

Ναι, δεν είχε την αίγλη του Χέλμουτ Σεν ή του Φραντς Μπεκενμπάουερ, ούτε ήταν στο απυρόβλητο, αλλά σαφώς ήταν ευέλικτος και το έδειξε και σε αυτό το τουρνουά, καθιερώνοντας κατά τη διάρκειά του, ως βασικό πλέον τον Κλόζε και μετά τον τραυματισμό του Μουσταφί (στο ματς με την Αλγερία) έφερε τον αρχηγό Φίλιπ Λάμ στη δεξιά πτέρυγα. Ακόμα και στον τελικό – αν και άργησε λίγο είναι η αλήθεια – έκανε τη χρυσή αλλαγή με τον Γκέτσε στη θέση του Κλόζε λίγο πριν από το τέλος του κανονικού αγώνα.

Θέμα χρόνου
Ηταν θέμα χρόνου να απολαύσει τους καρπούς της επιτυχίας ο 54χρονος προπονητής, που έκλεισε τα αφτιά του στις κριτικές και δούλευε. Οπως είχε πει, «είναι άσχημο να χάνεις έναν τελικό, αλλά δεν φοβάμαι αυτή την ομάδα». Και πράγματι αυτή είναι μόνο η αρχή.