Αναπολούν τον Ζαγκάλο και τον Σαντάνα

Μόλις μία φορά στα 19 Παγκόσμια Κύπελλα που προηγήθηκαν του φετινού, ο προπονητής της Βραζιλίας παρέμεινε σε όλο το διάστημα μεταξύ δύο διοργανώσεων, στον πάγκο.

Μόνο ο Μάριο (Λόμπο) Ζαγκάλο, θριαμβευτής το 1970 στο Μεξικό, παρέμεινε στον πάγκο και συνέχισε μέχρι και το 1974 στο Μουντιάλ της Γερμανίας. Εκεί όπου οι Βραζιλιάνοι έμειναν εκτός τελικού μετά την ήττα από την Ολλανδία του Κρόιφ, στη δεύτερη φάση των ομίλων (σε αγώνα που ήταν ουσιαστικά σαν ημιτελικός).

Ακόμα και ο μεγάλος Τέλε Σαντάνα, που παρουσίασε δύο από τις καλύτερες Βραζιλίες όλων των εποχών (χάρμα ιδέσθαι, έστω και αν δεν κατάφεραν να πάρουν αποτέλεσμα) το 1982 και το 1986, είχε φύγει αμέσως μετά το Μουντιάλ της Ισπανίας το ’82 και την ήττα σοκ από την Ιταλία (3-2) και ανέλαβε ξανά για το Μουντιάλ του Μεξικού.

Δούλεψε για μία τριετία στην Αλ Αχλί στη Σαουδική Αραβία και στα τέλη του 1985 επέστρεψε στην αγαπημένη του Εθνική για να την οδηγήσει στο Μουντιάλ του Μεξικού (1986).

Εκεί όπου σε ένα άλλο παιχνίδι-σταθμό στην ιστορία της διοργάνωσης η Βραζιλία αποκλείστηκε στα πέναλτι από τη Γαλλία στον προημιτελικό.

Ο Σκολάρι φιλοδοξούσε να γράψει ιστορία και να γίνει ο δεύτερος βραζιλιάνος τεχνικός μετά τον Ζαγκάλο (1970, 1974, 1998) που θα καθόταν και για τρίτο Μουντιάλ στον πάγκο της Σελεσάο, σε τέσσερα χρόνια στη Ρωσία. Αλλά πλέον αποτελεί πρόσωπο ανεπιθύμητο γενικότερα στη χώρα. Από τον ηλεκτρικό πάγκο των Βραζιλιάνων είχαν αποχωρήσει ακόμα και ως παγκόσμιοι πρωταθλητές ο Βισέντε Φέολα (το 1958, ενώ ήταν στον πάγκο της και το 1966), ο Αϊμόρ Μορέιρα (1962), ο Κάρλος
Αλμπέρτο Παρέιρα (1994) και φυσικά ο Σκολάρι (2002).