Υπερηρωικοί «Ακαταμάχητοι λεβέντες» μάχονται στο σανίδι υπέρ της Μπόχαμ Σίτι

Θα μπορούσε να είναι ανέκδοτο και η αλήθεια είναι ότι κάτι παρόμοιο κυκλοφορεί. Είναι όμως πραγματικότητα, έστω και θεατρική. Μιλάμε για τη συνάντηση του Μπάτμαν, του Σούπερμαν, του Αϊρονμαν, του Κάπτεν Αμέρικα, στην οποία περνούν να πουν μια «καλησπέρα» ο Σαρλό, ο Μπένι Χιλ και ο Μίστερ Μπιν. Σουρεάλ, ΟΚ, αλλά έτσι είναι στο θέατρο. Πού αλλού μπορείς να το ζεις αυτό το… μαγικό;

Πολλοί το έχουν ονειρευτεί αυτό το αλλόκοτο ραντεβού, αλλιώς πώς εξηγούνται οι sold out παραστάσεις στο Θέατρο Επί Κολωνώ; Πρόκειται για το έργο «Οι ακαταμάχητοι λεβέντες – Η τελική αναμέτρηση, μέρος Α’» που έγραψε η ομάδα «επίPlay» και τώρα το παρουσιάζει στο Υπόγειο του Θεάτρου Κάρολος Κουν.

Η παράσταση εμπνέεται από τα στερεότυπα που υπάρχουν στους χαρακτήρες των υπερηρώων του Χόλιγουντ και βασίζεται στον σωματικό αυτοσχεδιασμό και την παντομίμα. Ο Αλέξανδρος Πέρρος, ένας εκ των πρωταγωνιστών και συντελεστών του έργου, εξηγεί πώς οι «Ακαταμάχητοι λεβέντες» γίνονται τιμωροί στην Μπόχαμ Σίτι. Σε έναν κόσμο όπου βασιλεύει η διαφθορά και τα συνδικάτα του εγκλήματος επιβάλλουν τους δικούς τους νόμους. «Δεν υπάρχει κάποια ειρωνεία σε αυτό που κάνουμε αφού κυρίως χρησιμοποιούμε τους σούπερ ήρωες ως αφορμή για να σχολιάσουμε με τον δικό μας τρόπο ό,τι συμβαίνει γύρω μας». Σε αυτή τη λοξή ματιά της σημερινής πραγματικότητας, η οποία μέσα από τη θεατρική σύμβαση περνάει στον χολιγουντιανό κόσμο, η ομάδα «επίPlay» – κατά κόσμον Δημήτρης Δεγαΐτης, Νίκος Τσέκος και Αλέξανδρος Πέρρος – έγραψε τι θα μπορούσε να κάνει αν είχε τις μαγικές δυνάμεις των σούπερ ηρώων! Κυρίως όμως: «Θέλαμε να δημιουργήσουμε μια ομάδα, αλλά ταυτόχρονα πιστεύαμε ότι για να έχει νόημα αυτό το εγχείρημα πρέπει να έχει λόγο ύπαρξης και σκοπό. Μας πήρε πολύ καιρό να αποφασίσουμε και να βρούμε αυτό ακριβώς που θέλαμε και να έχουμε κάτι να πούμε. Ετσι προέκυψαν οι “Ακαταμάχητοι λεβέντες”. Το κείμενο το έχει γράψει όλη η ομάδα και συνεργαζόμαστε με άλλους δύο ηθοποιούς, τον Αυγουστίνο Κούμουλο και τη Λία Τσάνα».

Τι κείμενο όμως χωράει σε μια παράσταση η οποία στηρίζεται στην παντομίμα; «Υπάρχει ένας αφηγητής ο οποίος κάνει την εισαγωγή στους θεατές για το τι πρόκειται να μιμηθούμε. Ολη η παράσταση βασίζεται στην τεχνική του Μαρσέλ Μαρσό αλλά ίσως με λιγότερη λυρικότητα και ποίηση. Το επιλέξαμε γιατί μέσα από τον Μαρσό είδαμε πως στην παντομίμα έβαλε το συναίσθημα, την αλήθεια δηλαδή που στηρίζεται σε αυτό και όχι την απλή και μουντή περιγραφή της».

Ο Αλέξανδρος Πέρρος, που στη σκηνή μεταμορφώνεται σε Μπλε Κορμοράνο, εξηγεί ότι στο αποτέλεσμα του έργου, το οποίο έχει τα χαρακτηριστικά τηλεοπτικής σειράς, συνέβαλε το χιούμορ των Μόντι Πάιθον αλλά και τα γλυκόπικρα αστεία του Σαρλό. «Σε αυτήν την παράσταση δεν υπάρχει ένα βασικό κοστούμι, σκηνικό, δεν υπάρχουν λόγια. Υπάρχουν μόνο ήχοι και μουσική. Είναι τρεις ήρωες υπέρμαχοι του καλού, οι οποίοι προσπαθούν να προστατεύσουν τον τόπο στον οποίο δρουν».

Ζ.Λ.