«Και το όνομα αυτής» πάνω στο κύμα

Πληκτρολογείς στο Google – τη μεγαλύτερη διαδικτυακή μηχανή αναζήτησης – τις λέξεις «βάφτιση» και «θάλασσα» στα ελληνικά και σε λιγότερο από 0,27 δευτερόλεπτα εμφανίζονται μπροστά σου ούτε ένα ούτε δύο αλλά… 376.000 αποτελέσματα. Από ολιγόλεπτα βίντεο στο YouTube και εικόνες ιερέων που τελούν το μυστήριο με τα ράσα και τα μπατζάκια τους βουτηγμένα στη θάλασσα μέχρι φόρουμ συζήτησης με γονείς που ονειρεύονται για το παιδί τους ένα μυστήριο διαφορετικό, πέρα από τα συνηθισμένα.

«Δεν θέλαμε να κάνουμε τη βάφτιση της μικρής στην Αθήνα. Αυτό που θέλαμε ήταν να περάσουμε ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο με αγαπημένους μας ανθρώπους» λέει η Αναστασία, που αμέσως πριν από τη βάφτιση της Αγγελίτας στη θάλασσα, στο Μαρμάρι της Μάνης, παντρεύτηκε, στο ίδιο ακριβώς σημείο, τον αγαπημένο της Νίκο. «Ενας φίλος φωτογράφος μάς πρότεινε να κάνουμε και τα δυο μυστήρια μαζί. Η ιδέα μάς ενθουσίασε, ψάξαμε στο Ιντερνετ για υλικό και αποφασίσαμε πως ήταν ακριβώς αυτό που θέλαμε».

Η προετοιμασία ξεκίνησε ήδη από τον χειμώνα. Παραδέχονται, άλλωστε, και οι δυο πως δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα να πας με κοντά εξήντα καλεσμένους – πολλοί εκ των οποίων από τη Νάουσα, τον τόπο καταγωγής της Αναστασίας – σε ένα από τα νοτιότερα σημεία της Ελλάδας, λίγο πριν από το ακρωτήριο Ταίναρο. «Ηταν άγριο το τοπίο τον χειμώνα. Φρικάραμε και λίγο με την απόσταση, στο τέλος όμως αποφασίσαμε πως όσοι πραγματικά ήθελαν να έρθουν θα μας ακολουθούσαν και στην άλλη άκρη της Γης» λέει ο Νίκος Πολυμενάκος.

Ο παπα-Γιώργος, ιερέας της περιοχής, έχει κάνει μέχρι τώρα πάνω από εκατό βαφτίσεις στη θάλασσα. Μεταξύ των οποίων και της 10 μηνών Αγγελίτας. «Ολες ήταν επιθυμία των γονιών» μας λέει και εξηγεί ότι δεν πρόκειται για εφήμερη μόδα, όπως πολλοί θέλουν να το παρουσιάσουν, αλλά για παραλλαγμένη αναβίωση παλιών εθίμων της περιοχής. «Επειδή παλιά υπήρχαν οι βεντέτες, ο κόσμος δεν παντρευόταν ούτε βαφτιζόταν στις εκκλησίες. Προτιμούσαν να το κάνουν στο σπίτι τους, μακριά από την εκκλησία του χωριού, λόγω φόβου» εξηγεί. Πλέον φόβος μπορεί να μην υπάρχει, στη μανιάτικη γη όμως, όπως αποδεικνύεται, αυτά τα έθιμα δεν χάθηκαν ποτέ.

«Εγώ βαφτίζω στη θάλασσα τα τελευταία 20 χρόνια» διευκρινίζει και τονίζει πως δεν βρίσκει τίποτα μεμπτό σε αυτό που κάνει. Παρ’ όλο που κάποιοι μητροπολίτες το καταδικάζουν και μάλιστα με ανοιχτές επιστολές προς το ποίμνιό τους. «Υπάρχουν άνθρωποι που κατακρίνουν το μυστήριο στη θάλασσα. Δεν μπορώ να καταλάβω πού βρίσκουν το κακό. Ισα ίσα, ως ιερέας βλέπω μεγαλύτερη κατάνυξη στη φύση. Και εμένα αν με ρωτήσεις, πιο πολύ μ’ αρέσει να ακούω τα κύματα από τη βαβούρα που δημιουργείται μέσα στον ναό. Και στο κάτω κάτω ούτε αφαιρείς ούτε προσθέτεις κομμάτια από τα ιερά κείμενα. Δεν υπάρχει καμία διαφοροποίηση» υποστηρίζει ο ιερέας».

Οι καλεσμένοι τις περισσότερες φορές ενθουσιάζονται. Τα μωρά όμως – γιατί, κακά τα ψέματα, αυτά είναι οι πρωταγωνιστές της τελετής – πώς αντιδρούν; «Η Αγγελίτα είχε κάνει τα πρώτα της μπάνια και δεν της κακοφάνηκε. Την κράτησε από το χέρι ο παπα-Γιώργος και μπήκαν και οι δυο μαζί στο νερό. Νομίζω πως το ευχαριστήθηκε παρ’όλο που ήρθε πάνω τους ένα μεγάλο κύμα που τους έβρεξε» λέει ο Νίκος. Και ο παπα-Γιώργος τι λέει; «Τα μωρά χαίρονται, νομίζουν ότι κάνουν μπάνιο. Εγώ, από την άλλη, γίνομαι μούσκεμα αλλά λίγο με ενδιαφέρει. Μπαίνω στη θάλασσα με τα ράσα. Τι έχω άλλωστε να φοβηθώ; Εγώ έτσι και αλλιώς δεν ξεβάφω».