«Η γύμνια μιας σκληρής ζωής δίχως γεγονότα»

Η συγγραφέας φίλη γράφει με πάθος και τρυφερότητα για το γυναικείο μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΠΟΝ και επικεφαλής της προπαγάνδας και της διαφώτισης της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας (ΚΟΑ) του ΚΚΕ.

Αναφέρεται με σεβασμό κι εκτίμηση στην υπεύθυνη της ομάδας που συνέτασσε και διακινούσε το έντυπο και προπαγανδιστικό υλικό στις συνοικίες της Αθήνας τον καιρό της γερμανικής κατοχής. Κι αν κάτι στο ύφος του κειμένου ξενίσει τον σημερινό αναγνώστη από τη συναισθηματική υπερβολή μιας αλλοτινής ιδεολογικής φόρτισης, το βιβλίο δεν στερείται αρετών.

Η Διδώ Σωτηρίου διαχειρίζεται τις συναισθηματικές εντάσεις της γραφής της: «Το παιδί ξέρει πως θα αποχωριστεί τη μάνα του κι είναι ανήσυχο. Στριφογυρνάει στην αγκαλιά της, τη φιλάει, αποζητά το χάδι της. Η Ηλέκτρα προσπαθεί να το ετοιμάσει ψυχολογικά. Μα ‘κείνο είναι νευρικό…».  Στο «θερμό» επεισόδιο του αποχωρισμού της μητέρας από το παιδί της, μερικές σελίδες πιο κάτω η «ψυχρή» γραφή των επίσημων πηγών της Ιστορίας, όπως η ιατροδικαστική έκθεση για τη σορό της Ηλέκτρας αλλά και το απόσπασμα από την έκθεση του νομάρχη προς την κυβέρνηση Ι. Ράλλη για τη σφαγή του Διστόμου, λειτουργεί σε αντίστιξη. Η Διδώ γράφει για την ηρωίδα της ότι «η ζωντάνια και η εγκαρδιότητά της σκέπαζαν τη γύμνια μιας σκληρής ζωής δίχως γεγονότα». Ισως λοιπόν ιστορίες σθένους σαν της Ηλέκτρας να αποτρέψουν να συμβεί το «δίχως γεγονότα» και σε άλλες, σύγχρονες ζωές. Ωστε αυτή η ύπαρξη να μη χαθεί στη λήθη.