Ο Οθέλο «ζήλεψε» τον Πέτγουεϊ

Το ονοματεπώνυμό του από μόνο του είναι πιασάρικο και προδιαθέτει για δημοσιογραφικούς τίτλους, είτε ως νέος Οθέλλος, είτε ως κυνηγός (Χάντερ).

Ομως οι φίλοι του Ολυμπιακού μόνο με το όνομα του Οθέλο Χάντερ (ο οποίος αποκτήθηκε για δύο χρόνια από τους Ερυθρολεύκους) δεν πρόκειται να ασχοληθούν και αυτό που έρχεται αυθόρμητα στη σκέψη πολλών είναι: μα καλά, με δύο παίκτες από τον Ηλυσιακό, πού πάμε;

Είναι αλήθεια ότι όταν ο Μπρεντ Πέτγουεϊ έκανε ένα από τα καλύτερά του παιχνίδια όχι μόνο σε άμυνα (όπου είχε έτσι κι αλλιώς έφεση) αλλά και στην επίθεση, στον τρίτο νικηφόρο τελικό με τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ, τότε ήταν ο «αμερικανός παικταράς» που όρθωσε το ανάστημά του.

Στον τέταρτο τελικό και στην αποκαρδιωτική εμφάνιση (όλης της ομάδας) στο ΣΕΦ, που κόστισε την απώλεια ενός ακόμα πρωταθλήματος, ο Πέτγουεϊ έγινε και πάλι ο «πρώην παίκτης του Ηλυσιακού», δείχνοντας τις σημαντικές αδυναμίες του.

Γι’ αυτό άλλωστε και ο Ολυμπιακός μέχρι την Τρίτη (15 Ιουλίου), που έχει δικαίωμα να ανανεώσει ή όχι την οψιόν του Πέτγουεϊ, θα συνεχίσει να ψάχνει για κάτι καλύτερο, πάντα όμως στα οικονομικά πλαίσια που επιτάσσει όχι μόνο η εποχή, αλλά και η φιλοσοφία που εκφράζεται τα τελευταία χρόνια από τη διοίκηση της ομάδας.

Δεν είναι βέβαιο ότι θα το βρει, δεδομένου ότι και η αγορά δεν βρίθει από παίκτες, αλλά ως γνωστόν ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο.

Επιστρέφοντας στον Οθέλο Χάντερ, που είναι ο πιο «φρέσκος» πρώην παίκτης των Ιλισίων, θα επισημάνουμε απλώς τις εκπληκτικές εμφανίσεις του πριν από λίγες ημέρες με τη Σιένα και στους επτά τελικούς του ιταλικού πρωταθλήματος κόντρα στην Αρμάνι Μιλάνο. Πράγμα που δείχνει ότι εκτός από το γεγονός ότι ο Ηλυσιακός ξέρει να διαλέγει ξένους (ο Στέργιος Κουφός ήταν ο προπονητής του τότε) οι παίκτες προοδεύουν και ο Χάντερ είναι από αυτούς που έκαναν… άλματα.

Δεδομένου ότι πρόκειται για αντικαταστάτη του Σίμονς, ουσιαστικά ο κόουτς Μπαρτζώκας στο πρόσωπό του βρήκε μια βελτιωμένη βερσιόν του πρώην φόργουορντ (και) της Καβάλας για να μην ξεχνιόμαστε.

Μπορεί να φαίνεται κοντός για σέντερ (2,03 μ.) και να θυμίζει περισσότερο πάουερ φόργουορντ, αλλά το μπάσκετ αλλάζει και η εποχή τον σέντερ-δεινοσαύρων (όπως φάνηκε και πέρυσι με τον Μπέγκιτς) έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Το σύγχρονο μπάσκετ επιτάσσει αθλητικούς παίκτες σε όλες τις θέσεις πλέον και με καλή επαφή με το καλάθι, ιδιαίτερα στα τελειώματα, αλλά και στις συνεργασίες (τα περίφημα πικ εν ρολ).

Το τελευταίο είναι ένα από τα δυνατά σημεία του, που τον φέρνει περισσότερο στη θέση του σέντερ, καλύπτοντας την υψομετρική διαφορά.